خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت شمس مغربی

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت شمس مغربی :

محتویات

۱ زندگی‌نامه
2 سیر و سیاحت معنوی
3 مشایخ و مریدان
4 اشعار و آثار
5 منابع

زندگی‌نامه

ابوعبدالله شمس‌الدین محمد بن عزالدین ‌بن عادل یوسف ‌البزازینی تبریزی، به قول رضاقلی‌خان هدایت از صوفیه‌ باتمکین و راهرویی پرشور و موحدی مشهور به شمار است، که مذهبش وحدت وجود و مشربش لذت شهود بود و به علوم ظاهری و باطنی عالِم بود، و صیت فضایلش مغرب و مشرق را فراگرفته بود.

مولد و منشأش انبند یا اَمّنْد یا اممند از قرای رودقات تبریز است. توجه به زادگاه وی و اشعاری که به زبان آذری سروده و در نسخه‌های کهن دیوان وی آمده است، تبریزی بودنش را مسلم می‌سازد.

خانه‌ شمس مغربی، بنا به گفته‌ خواجه عبدالرحیم خلوتی که مرید شمس بوده، در محله‌ اتکو حوالی مسجد جامع تبریز قرار داشت. روایت وی نشان می‌دهد که مغربی در دوره‌ زیادی از عمرش را در تبریز به سر برده است.

اوایل حیات مغربی مصادف با اواخر حکومت ایلخانان (۷۳۶ـ۷۵۶ ق) بود. مؤلف روضات‌الجنان در باب تاریخ وفات مغربی و چگونگی آن حکایتی نقل می‌کند که نکاتی از زندگی شاعر را نیز روشن می‌کند. می‌گوید: صورت واقعه‌ هائله وفات مولانا بر این منوال بوده است که چون میرزا ابوبکر ـ ولد میرانشاه‌ بن امیر تیمور گورگان ـ از سپاه قرایوسف منهزم شد، تبریز را گذاشته به قلعه‌ سلطانیه گریخت و تصمیم داشت تبریزیان را که به همکاری قرایوسف متهم بودند، قتل‌عام کند؛ مردم تبریز از این واقعه هراسیدند، به خدمت مولانا شتافتند و به اطلاعش رساندند، مرض طاعون در تبریز بود… پس از مراقبه فرمودند: به درگاه الهی باریافته صورت حال معروض شد، قربانی طلب داشتند تا این بلا رفع گردد. ما خود را قربانی ساختیم، فردا ما از این دار فانی رحلت می‌کنیم، نعش ما را به سرخاب می‌برید و در حظیره‌ بابامزید مدفون می‌سازید. چون از آنجا باز می‌گردید، لشکر میرزا ابوبکر به صدهزار پریشانی منهزم می‌شود. صورت این واقعه در سنه‌ ‌۸۰۹ ق. بوده است.

جامی در «نفحات‌الانس» وفات مغربی را در ۶۰ سالگی به سال ۸۰۹ ق. ذکر کرده است. بنابراین سال تولدش ۷۴۹ هجری خواهد بود. آرامگاه وی در حظیره بابامزید سرخاب تبریز است. قبر عبدالحی فرزند مولانا شمس‌الدین مغربی که در سال ۸۲۵ ق. وفات یافته است، در کنار قبر پدرش می‌باشد.

سیر و سیاحت معنوی

تبریز که به شهر «هفتاد بابا» معروف بود، از نیمه‌ اول قرن پنجم شهرت خاص داشت. در میان اولیایی که گورشان در تبریز است، با اسامی بسیاری که مقرون به القاب «پیر» و القابی دیگر مانند «دادا» و «دده» است، مواجه می‌شویم. در چنین حال و هوایی مؤلف «روضات‌الجنان» درباره‌ تغییر حال مغربی گوید: ابتدای حال و باعث جذبه‌ آن خیرمآل آن بوده که در وقت و زمانی که در تبریز به طلب علم مشغول بوده و استفاده‌ علوم دینی می‌کرده، روزی به طریق سیر بیرون آمده، شخصی این بیت را از مولانا جلال‌الدین عبدالحمید عتیقی می‌خواند:

چنین معشوقه‌ای در شهر، وانگه دیدنش ممکن * هر آنک از پای بنشیند، به غایت بی‌بصر باشد

کمند بی‌بند «جذبه‌ من جذبات الحق» برگردن جانش افتاده، حال بر او متغیر شده، درد طلب دامنگیرش گشته، سر در عالم نهاده و به خدمت بسیاری از اکابر رسیده و نسبت و رابطه‌ای درست داشته است. او در غزلی به مطلع زیر اشاره‌هایی به تحول خویش دارد:

این کُرد پریچهره ندانم که چه کُرد است * کز خطه‌ خوبان جهان گوی ببرده است

جامی در «نفحات‌الانس» گوید: مغربی در بعضی سیاحات به دیار مغرب رسیده است و آنجا از دست یکی از مشایخ که نسبت وی به شیخ بزرگوار محیی‌الدین عربی می‌رسیده، خرقه پوشیده است. بنا به گفته‌ یاقوت حموی در معجم البلدان، «مغرب» به تمام منطقه‌ شمال آفریقا و نیز اندلس گفته می‌شد. پس باید مغربی به بخشی از دیار مذکور مسافرت کرده باشد؛ ولی از بررسی آثارش آگاهی روشنی درباره‌ سفرهایش به دست نمی‌آید و ممکن است این سفر را به دلیل تخلص وی که مغربی بوده، برساخته باشند.

مؤلف «روضات‌الجنان» از مولانا محمد نورالدین عبدالرحیم البزازی