خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت شیخ‌الشریعه اصفهانی

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت شیخ‌الشریعه اصفهانی :

۱
ولادت۲
خاندان۳
تحصیلات۴
مرجعیت۴.۱
شبیخون۴.۲
دزدان فرهنگ۴.۳
تقسیم ایران۴.۴
ایران در آتش۴.۵
نبرد اقتصادى۴.۶
مجتهد مجاهد۴.۷
در بستر انقلاب۵
اساتید۶
شاگردان۷
وفات۸
آثار۹
منابع مقاله۱۰
وابسته‌ها

شریعت اصفهانی، فتح‌‎الله بن محمدجواد

نام
شریعت اصفهانی، فتح‌‎الله بن محمدجواد

نام‎های دیگر

اص‍ف‍ه‍ان‍ی‌، ف‍ت‍ح‌ال‍ل‍ه‌ ب‍ن‌ م‍ح‍م‍دج‍واد

ش‍ی‍خ‌ال‍ش‍ری‍ع‍ه‌ الاص‍ف‍ه‍ان‍ی‌

غ‍روی‌، ف‍ت‍ح‌ال‍ل‍ه‌

ف‍ت‍ح‌ال‍ل‍ه‌ غ‍روی‌

غروی اصفهانی، فتح‌الله

نام پدر

محمدجواد نمازى اصفهانى

متولد

1228 ش یا ۱۸۵۰ م

محل تولد

اصفهان

رحلت

1299 ش یا ۱۳۳۹ ق یا ۱۹۲۰ م

اساتید

میرزا حبیب‌الله رشتى

میرزا نصرالله مدرس

آیت‌الله محمدابراهیم بروجردى

برخی آثار

رساله فی تحدید الکر بالوزن و المساحه

رساله فی تحقیق معنی البیع

نخبه الازهار فی احکام الخیار

ابانه المختار فی ارث الزوجه من ثمر العقار بعد الاخذ بالخیار

کد مؤلف

AUTHORCODE00014AUTHORCODE

برای دیگر کاربردها، غروی (ابهام‌زدایی) را ببینید.

فتح‌الله بن محمدجواد نمازی غروی شیرازی اصفهانی (۱۲۲۸-۱۲۹۹ش)، معروف به شیخ‌الشریعه اصفهانى، و شریعت‌مدار، فقیه، اصولی، نویسنده، رهبر انقلاب استقلال طلبانه عراق، وی بعد از درگذشت میرزای دوم، مرجعیت عامه شیعه را بر عهده داشت.

ولادت

در زمستان سال ۱۲۲۸ش -۱۲/ ربیع‌الاول ۱۲۶۶ق، در خانه محمدجواد نمازى اصفهانى، به دنیا آمد.

خاندان

آیت‌الله شریعت با یکى از نوادگان آیت‌الله شیخ محمدحسین اصفهانى، مؤلف کتاب فصول ازدواج کرده بود و حاصل این ازدواج ۳ فرزند پسر بود:

شیخ حسن: وى فرزند بزرگ شیخ‌الشریعه بود و در انقلاب نقش بسزایى داشت.
شیخ مهدى: او تقریرات درس پدرش را به رشته تحریر کشید و کتاب «إعلام الأعلام بمولد خیر الأنام» از اوست.
شیخ محمد شریعت (۱۲۸۳-۱۳۵۷ق): وى در نجف به تکمیل علوم خود پرداخت. در سال ۱۳۳۱ش، آیت‌الله بروجردى او را به‌عنوان نماینده خود راهى اصفهان کرد. شیخ محمد پس از رحلت آیت‌الله بروجردى امام امت(ره) را به‌عنوان مرجع اعلم معرفى کرد که عده‌اى از علماى پاکستان هم به پیروى از ایشان امام را مرجع تقلید اعلم به مردم معرفى کردند.

تحصیلات

فتح‌الله در دامان پرمهر مادرى مؤمن که هیچ‌گاه او را بدون وضو شیر نمى‌داد و پدرى دلسوز که لحظه‌اى از تربیت فرزندش غافل نمى‌شد، رشد کرد و پس از سپرى کردن دوران بازى‌هاى کودکانه، مشغول آموزش قرآن و دیگر کتاب‌هاى مذهبى شد.

او ابتدا در حوزه علمیه اصفهان به تحصیل مشغول گردید. استعداد و پشتکار وى موجب شد که بتواند با سرعت، مقدمات علوم اسلامى را فراگرفته، در درس فقه و اصول بزرگان مدارس علمیه زانوى ادب به زمین بزند. بااین‌حال حضور در درس هترین اساتید حوزه علمیه اصفهان نتوانست تشنگى دانش‌اندوزى او را فرونشاند؛ ازاین‌رو، راهى حوزه علمیه مشهد مقدس شد.

در آن شهر از محضر اساتید برجسته‌اى چون آیت‌الله حاج میرزا نصرالله مدرس، آیت‌الله محمدابراهیم بروجردى و سید مرتضى حائرى بهره فراوان جست تا در ردیف اساتید آن دیار شناخته شد. سپس به‌سوى اصفهان مراجعت کرد. تا آن زمان نظریات شیخ مرتضى انصارى در اصفهان شهرتى نداشت، ولى شیخ‌الشریعه به بیان مسلک شیخ مرتضى انصارى همت گماشت.

او در سال ۱۲۹۵ق، راهى نجف اشرف شد و در محضر مراجع تقلید آن زمان (آیات بزرگوار شیخ محمدحسین کاظمى و میرزا حبیب‌الله رشتى) حاضر شد و خود نیز مجلس درس مهمى تشکیل داد که بسیارى از دانشمندان حوزه علمیه نجف در آن شرکت می‌کردند.

شیخ‌الشریعه در سال ۱۳۱۳ق به شوق معشوق رو به خانه معبود نهاد. او در مکه به مباحثه و گفتگو با علماى اهل سنت پرداخت؛ به‌گونه‌اى که آنها از احاطه کامل وى به کتاب‌هاى اهل سنت درشگفت شدند.

پس از بازگشت از حج پروانه‌هاى فضیلت پیرامون آن شمع شریعت گرد آمدند. در این زمان درس او از مهم‌ترین درس‌هاى نجف بشمار مى‌رفت که صدها نفر در آن شرکت می‌کردند.

این درس‌ها عبارت بودند از:

دروس عالى فقه و اصول؛
رجال و درایه؛
تفسیر و علوم قرآن؛
فلسفه و کلام؛
درس خلافیات که در این درس علت اختلاف نظریات و فتواهاى فقیه بررسى مى‌شد.

او به‌علاوه خطیبى توانا بود که جمعه‌ها منبر مى‌رفت و به موعظه مى‌پرداخت.

از دیگر امتیازات ایشان این بود که وى به تحصیل طب و ریاضیات همت گماشته و علاوه بر فرمول‌ها و معادلات ریاضى، مطالب زیادى درباره علم پزشکى آموخته بود.

گویند روزى ایشان بیمار شد و وقتى پزشک براى معالجه بر بالین او آمد شیخ‌الشریعه در مورد بیمارى‌اش از کتاب قانون بوعلى سینا مطلبى گفت. پزشک تصور کرد چون شیخ نوع بیمارى خود را مى‌دانسته تنها همان قسمت کتاب را به خاطر سپرده است، ولى در گفتگوهاى بعدى مشخص شد او بیشتر مطالب قانون را آماده در ذهن دارد.

مرجعیت

پس از وفات آیت‌الله میرزا حبیب‌الله رشتى و آیت‌الله شیخ محمدحسین کاظمینى، شمارى از مردم از شیخ‌الشریعه تقلید می‌کردند، ولى پس از رحلت میرزا محمدتقى شیرازى، شیخ‌الشریعه یگانه مرجع جهان تشیع شد؛ بااین‌حال وى رهبرى دینى را چون بارى سنگین بر دوش خود احساس مى‌کرد.

شبیخون

شیخ‌الشریعه در پى مبارزه با تهاجم فرهنگى دشمن کتابخانه مهمى ایجاد کرد که دانش‌پژوهان از آن استفاده می‌کردند و از دیگر اقدامات ایشان صدور اعلامیه‌هاى فراوان بود که پرده از چهره استعمار مى‌زدود. در قسمت‌هایى از یکى از این اعلامیه‌ها آمده است:

«خدمت علماى بزرگ… و عموم مردم روستاها و شهرها و کوچ‌نشینان… بر آقایان و هوشیاران… پوشیده نیست که بیگانگان از سده‌هاى پیشین و مدت‌ها قبل کوشیده‌اند دارایى مسلمانان را بدزدند و شهر و کشورشان را تصاحب کنند… قرآن سراسر حکمت را از میان آنان بردارند و آنچه از وسایل مادى و معنوى نزد آنان است نابود سازند. بیگانگان همواره براى دستیابى به این هدف‌ها نقشه‌هایى ترتیب داده‌اند». سپس چندین نمونه از نقشه‌ها و هدف‌هاى دشمن را در ۱۰ مورد بازگو کرده، در پایان دردمندانه از مسلمانان و ایرانیان مى‌خواهد که در صف واحد در برابر دشمن متجاوز بایستند.

دزدان فرهنگ

در زمانى که عراق تحت سلطه انگلستان بود حکومت استعمارگر به مزدوران خود دستور داده بود هر جا کتاب نفیس و قدیمى یافتند آن را تصاحب کرده، به کتابخانه لندن بفرستند.

در این میان روحانیون آگاهى که نمى‌خواستند فرهنگ اسلامى به دست کفار غارت شود، در مقابل آنان مى‌ایستادند و استعمارگران با به زندان افکندن ایشان سعى می‌کردند به اهداف شوم خود جامه عمل بپوشانند، ولى شیخ شریعت به کمک طلاب آمده، آنها را از بند نجات مى‌داد؛ نمونه‌اى از آن، به زندان افتادن آیت‌الله مرعشى نجفى براى خریدن یک کتاب و سپس آزادى او به همت شیخ‌الشریعه است.

تقسیم ایران

یک سال پس از انقلاب مشروطه (در سال ۱۹۰۷م) دو کشور استعمارگر روسیه و انگلستان در یک توافق سرى ایران را به ۳ منطقه تقسیم کردند؛ مناطق جنوبى سهمیه انگلستان و شمال ایران از آن روسیه شد و براى آنکه با هم اختلافى پیدا نکنند قسمت‌هاى مرکزى را به‌عنوان منطقه بى‌طرف سهم ایران قرار دادند. در این هنگام که تمامیت ارضى و استقلال ایران در معرض خطر جدى قرار داشت، شیخ‌الشریعه و دیگر علما درس‌هاى حوزه علمیه را تعطیل و خود را براى جهاد آماده کردند.

ایران در آتش

در سال ۱۳۳۰ق، با حمله روسیه به ایران شهرهاى تبریز، گیلان، رشت، مشهد مقدس و چندین شهر و روستاى ایران اشغال شد. در این زمان که ایران در سراشیبى سقوط قرار گرفته بود مراجع تقلید شیعه که در آن ایام در عراق بودند، تصمیم گرفتند با مقاومتى قهرمانانه جلو متجاوزان را بگیرند.

در یازدهم محرم ۱۳۳۰ هیئت علمیه نجف به‌همراه صدها نفر از طلاب حوزه علمیه و دویست هزار تن از عشایر مسلح به طرف ایران حرکت کردند. آنان تصمیم گرفتند در سر راه خود به ایران چند روزى در کاظمین توقف کرده، پس از آماده کردن مقدمات لازم به طرف ایران حرکت کنند. از جمله اقدامات آنان در کاظمین مى‌توان به ارسال هیئت‌هایى به کشورهاى مختلف براى مذاکره با سران آن کشورها و ارسال اطلاعیه‌هاى فراوان به مسلمانان جهان اشاره کرد؛ دیگر، آماده کردن عشایر ایران براى جهاد بود که با ارسال تلگراف‌هاى متعدد آنان را به جهاد دعوت کردند. در یکى از این برگ‌هاى زرین چنین مى‌خوانیم:

«به عموم حجج اسلام، سرداران عظام و رؤساى عشایر… از قدیم زمان الى کنون به‌واسطه مردانگى عشایر… هرگز به خیال اجانب نمى‌رسید که دست‌اندازى به خاک ایران نمایند، چه رسد به سوق عساکر و جسارت… در ممالک اسلامیه. مگر در این عصر مردانگى ایرانیان محو و نابود و عقاید اسلام پشت گوش‌ها افتاده… یاللمسلمین یک مشهد مقدس… در مملکت شماست، آیا رواست که با وجود امثال شماها به تصرف کفار درآید و ننگ تاریخى براى شما، باقى بماند…».

وقتى مردم مسلمان و عشایر غیور ایران خود را براى دفاعى جانانه آماده کردند، وثوق‌الدوله که در آن زمان ریاست هیئت وزرا را به عهده