خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت سراج‌الدین آرزو

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت سراج‌الدین آرزو :

۱
نام و نسب۲
زادگاه و محل تولد۳
تحصیلات۴
فعالیت‌ها۵
وفات۶
آثار۷
پانویس۸
منابع مقاله۹
وابسته‌ها

سراج‌الدین علی‌خان اکبرآبادی گوالیاری (۱۰۹۹-۱۱۶۹ق)، معروف به خانِ آرزو، و ملقّب به استعدادخان، و متخلّص به آرزو؛ شاعر فارسی سرای هندوستانی، نویسنده، ادیب و دانشمندِ برجسته و بزرگ سده‌ی دوازدهم و از پیشگامان تحقیقات واج‌شناسی زبان فارسی است.

نام و نسب

نامش سراج‌الدین علی، تخلصش آرزو، معروف به خان آرزو و لقبش استعداد خان است. عبارت «خان» که در ابتدای تخلّصش گفته می‌شود، طبق گفت برخی تذکره‌نویسان به واسط یکی از نزدیکترین دوستانش به نام (آنندرام مخلص) به او داده شده است.

پدرش شیخ حسام‌الدین حسام نام داشت. طبق گفت خود آرزو پدرش مردی سپاهی پیشه بود و از منصب داران محمّد اورنگ زیب عالمگیر به حساب می‌آمد. وی نیز مانند فرزندش اهل شعر و شعر گویی بود و قص «کامروپ و کام لتا» از افسانه‌های مشهور هند را به نظم در آورده است.

نسب آرزو از طرف پدرش به شیخ کمال‌الدین خواهرزاد شیخ نصیرالدین مشهور به چراغ دهلی می‌رسد و از طرف مادر به شیخ حمیدالدین عرف شیخ محمّد غوث گوالیاری «شطاری» ونسب محمّد غوث نیز به چند واسطه به عطّار نیشابوری می‌رسد. از این رو فرزندان شیخ محمّد غوث گوالیاری را «عطّاری» می‌نامند.[۱]

زادگاه و محل تولد

هم زادگاه و هم تاریخ توّد آرزو مورد اختلاف تذکره‌نویسان است؛ چرا که خود آرزو هیچ سخنی در این خصوص نگفته است. اما طبق گزارش‌هایی که از ایشان موجود است، محلّ تولّد او را اکبرآباد (آگره کنونی ایالت آتراپِرادش) ذکر کرده‌اند.[۲][۳]

تحصیلات

طبق گفت خود خان آرزو، از «بدو شعور» به تحصیل علوم اشتغال داشته است و تا چهارد سالگی داخل جرگ طلب علم بود؛ از اولین استادان او میر غلامعلی احسنی گوالیاری بود که به گفت خود آرزو در دوران کودکی اشعار الیه‌اش را از نظر او گذرانیده است. حدود یک سال نیز شاگرد میرصاحب سخن بود. میر عبدالصمد(متوفای ۱۱۴۱ق) معروف به سخن از سادات اکبرآباد بود و در شعر گویی شاگرد میرزا عبدالقادر بیدل محسوب می‌شود.

خان آرزو مانند دیگر معاصرانش علوم رسمی آن زمان را تحصیل کرد و کتب متداول درسی زمان خود که عبارت از بوستان و گلستان سعدی و نام حق باشد را نزد پدرش خواند. امّا بیشترین حوز تحصیل آرزو به آموختن زبان عربى مربوط می‌شود. وی حدود ۵ سال زبان عربی را براساس کتب معمول آن زمان در نزد شیخ عمادالدین معروف به «درویش محمّد» آموخت و ضمن معاشرت با شاعران مشهور آن حوزه در آن زمان چون شاه گلشن، حاتم، عظمه الله کامل، محمّدمقیم آزاد وعلى عظیم از سرودن شعر و تکمیل معلومات لغوى خود غافل نماند.

در تذکر صبح گلشن از فردی به نام «تمکین» اسم برده شده است که گویا از حوالی کرمان و از احفاد شاه نعمت‌الله ولی است که در زمان حکومت فرّخ سیر وارد هند گردیده و مورد احترام پادشاه مذکور و بعد از وى مورد احترام محمّد شاه قرار گرفته است. ظاهراً آرزو نیز از محضر او کسب فیض کرده است.[۴]

فعالیت‌ها

در ۱۱۳۲ق/۱۷۲۰م