خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت سهروردی؛ فلسفیدن فارغ از وجود

۱
ساختار۲
گزارش کتاب۳
پانویس۴
منابع مقاله۵
وابسته‌ها

سهروردی؛ فلسفیدن فارغ از وجود تألیف مسعود امید؛ این کتاب تحقیق و تأملی است در باب فلسف سهروردی در باب فلسف سهروردی برای نشان‌دادن عزم و اندیش شیخ اشراق برای گذر از موجود/ وجوداندیشی از افلاطون و ارسطو تا صدرالمتألهین. این مکتوب مشتمل بر طرح دیدگاه حداکثری در گذر از مسئل وجود و پشت سر نهادن آن در نزد سهروردی است.

کتاب در هفت فصل تدوین یافته است.

به نظر می‌رسد فلسف سهروردی دارای دو جنب سلبی و ایجابی است. جنب سلبی فلسف وی عزم گذر از مسئل وجود و وجوداندیشی دارد و جنب ایجابی آن طراحی فلسفه‌ای فارغ از وجوداندیشی، یعنی نور ـ ظلمت اندیشی است. در مباحث مربوط به فلسف سهروردی و نیز تاریخ فلسفه‌ای، جنب سلبی تفکر سهروردی چندان مورد توجه و تمرکز و تأمل قرار نگرفته است. بزرگ‌ترین مسئله‌ای که جنب سلبی فلسف سهروردی در برابر دیدگاه ما قرار می‌دهد، مسئل اندیشیدن نه در فراق وجود بلکه در فراغت از وجود است؛ یعنی این مسئله که: آیا می‌توان مسئل وجود را که از اندیش افلاطون و ارسطو آغاز و در صدرالمتألهین به اوج خود رسیده است و حتی در نزد برخی از فیلسوفان جدید مانند هایدگر مورد توجه قرار گرفته است، از متن فلسفه به حاشیه راند و محور دیگری برای آن برگزید و حتی در صورت لزوم وجود را به خدمت آن گماشت؟ آیا فلسفی‌اندیشی مساوی و مساوق یا معادل یا مشابه با وجوداندیشی است یا آنکه یکی از شقوق فلسفیدن، وجوداندیشی است؟ آیا می‌توان فارغ از مسئل وجود، فلسفه‌ورزی کرد؟ وجه سلبی فلسف سهروردی پاسخی مثبت و قاطع به چنین پرسشی است.

این کتاب تحقیق و تأملی است در باب فلسف سهروردی در باب فلسف سهروردی برای نشان‌دادن عزم و اندیش شیخ اشراق برای گذر از موجود/ وجوداندیشی از افلاطون و ارسطو تا صدرالمتألهین. این مکتوب مشتمل بر طرح دیدگاه حداکثری در گذر از مسئل وجود و پشت سر نهادن آن در نزد سهروردی است. برداشت این تحقیق از فلسف سهروردی آن است که فلسفه را پوسته‌ای است و هسته‌ای و وجود جزء پوست فلسفه است و غیر وجود یعنی نور و ظلمت جزء آن هست آنند.

سهروردی مهم‌ترین مسئل فیلسوفان که وجود است را وانهاد و محوریت و اهمیت را به نور و نه ظلمت داده است. این فیلسوف با تمایز مفاهیم عینی و ذهنی، موجود و وجود را اعتباری دانست و محوریت را به هویات عینی داد. از نظر سهروردی فلسفه اساساً و بالذات، عهده‌دار عین‌شناسی است و نه اعتبارشناسی (امور اعتباری) که امر فرعی و بالتبع است. به نظر وی هویات عینی، خود اشیاء و مقومات آنها هستند؛ ولی امور اعتباری، مربوط به اشیاء و نظم‌دهنده و مرتب‌کنند آنها در سطح شناخت آنها هستند.

پرسش فلسفی سهروردی در باب یک شیئ (مانند انسان) بر اساس محور فلسفه‌اش یعنی نورشناسی، در وهل نخست، آن نیست که آن شیئ هست یا نیست (متافیزیک کلاسیک) یا این پرسش هم نیست که ماهیت آن در جهان بودن است یا در جهان بودن نیست (هایدگر)، بلکه نخستین سؤال فلسفی این فیلسوف آن است که یک شیئ خودآشکار و دیگرآشکار است یا نه؟ آیا شیئ صحن ظهور و آشکارسازی خود و جزخود است یا نه؟ مثلاً پاسخ سهروردی در مورد انسان آن