خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت اعلامیه حق بر توسعه

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت اعلامیه حق بر توسعه :

فایل کامل و عالی پاورپوینت اعلامیه حق بر توسعه، یکی از اسناد بین‌المللی در زمینه توسعه است به این معنا که تصویب این اعلامیه نقطه عطفی در رویکرد جدید بین‌المللی در زمینه حق به توسعه می‌باشد. سازمان ملل متحد در چهل سال اول تاسیس خود نسبت به این حق توجه جدی نشان نمی‌داد تا این‌که مفهوم حق توسعه برای اولین‌بار به‌طور رسمی در قطع‌نامه ۱۳۳/۳۶ مجمع عمومی در تاریخ ۱۴ دسامبر ۱۹۸۱ مطرح گردید و بالاخره مجمع عمومی در قطع‌نامه ۱۲۸/۴۱ مورخ ۴ دسامبر ۱۹۸۶ اعلامیه حق توسعه را تصویب نمود. در اولین کنفرانس جهانی حقوق بشر ملل متحد که در سال ۱۹۶۸ در تهران برگزار شد، ارتباط بین حقوق بشر و توسعه، جایگاه والایی را در مباحث بین‌المللی به خود اختصاص داد.

فهرست مندرجات

1 – مقدمه
2 – فرایند تصویب اعلامیه
3 – محتوای اعلامیه حق توسعه
4 – ارزیابی و تحلیل اعلامیه حق توسعه
4.۱ – بند سه ماده شش
4.۲ – بند یک ماده هشت
4.۳ – اعلامیه حق توسعه
4.۴ – توسعه ادبیات مربوط به حقوق بشر
4.۵ – حق یا ابزار بودن توسعه
4.۶ – الزام‌آور نبودن توسعه
5 – پانویس
6 – منبع

1 – مقدمه

توسعه همیشه مفهومی بحث‌انگیز بوده، محمد بجاوی ریس سابق دیوان بین‌المللی داگستری حق توسعه را حقی بنیادی و پیش شرط آزادی، پیشرفت‌، عدالت و خلاقیت می‌داند. به نظر وی این حق، حق اول و آخر بشر، نقطه شروع و پایان و ابزار و هدف حقوق بشر است. جک دانلی با استناد به مفاد میثاقین، حق توسعه را حقی متعلق به ملت‌ها می‌داند نه حق فردی و قائل بر آن است که حق توسعه به معنی زندگی در یک جامعه در حال توسعه نیست بلکه منظور، حق پیگیری فرآیند توسعه است.

[۱] Henry J. Steiner and Philip Alston , International Human Rights in Context , Oxford , Clarendon Press , 1996 , pp. 1117- 1121.

2 – فرایند تصویب اعلامیه

کمیسیون حقوق بشر در سال ۱۹۷۷ در قطعنامه‌ اجلاس ۳۳ تصمیم گرفت که توجه ویژه‌ای به موانع تحقق کامل حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بویژه در کشورهای در حال توسعه داشته باشد و فعالیت‌هایی را که در سطوح ملی و بین‌المللی برای توسعه‌ حقوق بشر انجام می‌شود، در نظر گیرد.
با شناسایی حق توسعه به‌عنوان حقوق بشر، کمیسیون به شورای اقتصادی-اجتماعی توصیه کرد که از دبیرکل دعوت کند مطالعه‌ای پیرامون ابعاد بین‌المللی حق توسعه به‌عنوان حقوق بشر در ارتباط با دیگر زمینه‌های حقوق بشر انجام دهد و دراین رابطه همکاری‌های بین‌المللی و تقاضای نظام نوین اقتصادی بین‌المللی نیز در نظر گرفته شود. حاصل کار دبیرکل در سی ‌و ‌پنجمین اجلاس حقوق بشر در سال ۱۹۷۹ مورد ملاحظه قرار گرفت.
کمیسیون طی قطع‌نامه‌ دیگری به دبیرکل توصیه کرد تا با دعوت از کارشناسان، مطالعه را پیگیری کند و ابعاد ملی و منطقه‌ای حق توسعه، بویژه موانع پیش روی کشورهای در حال‌ توسعه در کوشش‌های خود برای استفاده از این حق، را مورد بررسی قرار دهد. به ‌دنبال آن در سال ۱۹۸۱، کمیسیون حقوق بشر طی قطعنامه‌ ۳۶ در اجلاس سی ‌و هفتم یک گروه کاری را تشکیل داد.

[۲] see: Marks Stephen p. and Andreassen Bard A. Introduction , in: Development As A Human Right Legal , Political , And Economic Dimensions , Ed. Bard A. Andreassen and Stephen p. marks , Harvard school of public Health , London , England ,2006,pp.IX-XIII.

در‌پی اقدامات بین‌المللی که بویژه از جانب کشورهای در حال‌ توسعه دنبال می‌شد، «اعلامیه‌ حق بر توسعه» در سال ۱۹۸۶ از تصویب مجمع عمومی ملل متحد گذشت.

[۳] Declaration on The Right to Development , Adopted by General Assembly Resolution 41/128 of 4 dec. 1986.

3 – محتوای اعلامیه حق توسعه

این اعلامیه مشتمل بر یک مقدمه و ده ماده است. در مقدمه نسبتاً طولانی آن ‌نظیر بسیاری از اسناد و اعلامیه‌های دیگر به یاد‌آوری اصول و اهداف منشور سازمان ملل متحد برای دستیابی به همکاری بین‌الملل برای حل مسائل اقتصادی‌، اجتماعی، فرهنگی و… همچنین اصل آزادی و حقوق بشر برای همگان بدون هیچ تبعیض تاکید نموده و به اعلامیه‌ جهانی حقوق بشر و حقوق اجتماعی و آزادی‌های چهارگانه در آن اعلامیه توجه می‌دهد و تاکیدی مجدد بر مقررات میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی اجتماعی و فرهنگی و میثاق حقوق مدنی و سیاسی و سایر قطع‌نامه‌ها و اسنادی می‌نماید که شامل توسعه انسانی، اقتصادی و پیشرفت‌های اجتماعی و جلوگیری از تبعیض و بر احترام و رعایت حقوق بشر و آزادی‌های اساسی تکیه دارند.
همچنین بر حق تعیین سرنوشت مردم تاکید نموده و مردم را در انتخاب وضعیت سیاسی و اهداف اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی و توسعه آن‌ها آزاد می‌داند. مسئولیت اصلی و کامل دولت‌ها را ترویج احترام جهانی و رعایت حقوق بشر و آزادی‌های اساسی برای همه بدون هیچ‌گونه تمایزی می‌داند و وجود موانع جدی در ارتباط با توسعه را موجب عدم بهرمندی کامل انسان‌ها و مردم از حقوق سیاسی، مدنی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و محرومیت آنان از دسترسی به این حقوق دانسته است.
با ملاحظه این که صلح و امنیت بین‌المللی عناصر اساسی برای تحقق حق توسعه‌اند. همچنین این امر که شخص انسان، محور و موضوع توسعه است را به رسمیت شناخته و تاکید دارد سیاست‌های توسعه باید به ‌گونه‌ای باشد که انسان را در نظر بگیرد.
ماده یک حق توسعه را حق غیرقابل تجزیه انسان دانسته که در پرتو آن هر انسانی و همه آاسان‌ها مستحق مشارکت و مساعدت و بهره‌مندی از ابعاد مختلف توسعه بوده که از این طریق همه حقوق و آزادی‌های اساسی و بنیادی محقق خواهد شد. (بند۱ ماده ۱)
همچنین حق بشری توسعه را شامل حق تصمیم‌گیری برای خود و موضوعات و مقررات مرتبط مثل کنوانسیون‌های بین‌المللی حقوق بشر و استفاده از حق غیرقابل واگذاری تسلط بر تمامی منابع و ثروت‌های ملی دانسته است. (بند ۲ ماده ۱)
ماده دو انسان را موضوع و محور توسعه معرفی نموده و دولت‌ها را موظف به تنظیم سیاست‌های مناسب توسعه می‌نماید (بند۱ و ۳ ماده ۲) و تمامی افراد، چه به صورت انفرادی و چه جمعی را در قبال توسعه دارای مسئولیت دانسته و اعلام نموده تکالیف آن‌ها در قبال جامعه باید همراه با احترام کامل به حقوق بشر و آزادی‌های اساسی باشد به‌نحوی که اجرای کامل حقوق بشر فراهم آید و باید در جهت ارتقاء و حمایت از نظام مناسب سیاسی، اجتماعی و اقتصادی برای توسعه تلاش نمود. (بند ۲ ماده ۲)
در مواد سوم، چهارم، پنجم، ششم، هفتم وهشتم، مسئولیت دولت‌ها در ایجاد زمینه‌ها و شرایط مناسب و مساعد ملی مورد تاکید قرار گرفته است.
به این ترتیب اعلامیه ضمن تاکید بر جنبه فردی این حق، تحقق آن را در گرو احترام و رعایت اصول حقوق بین‌الملل مربوط به همکاری بین ملت‌ها و دولت‌ها تلقی می‌کند. (بند ۲ماده ۳ اعلامیه)
از دید تدوین‌ کنندگان اعلامیه، حق فردی توسعه هم مکمل حقوق جمعی توسعه بوده و حق انسان‌ها در دستیابی به توسعه نمی‌بایستی ناقض حقوق اساسی دولت‌ها هم‌چون حق حاکمیت دولت‌ها و برابری آن‌ها باشد.
بند ۳ ماده ۳ اعلامیه با شفافیت بیشتری محتوای حق توسعه را آشکار و بر جنبه همکاری تاکید می‌کند:«دولت‌ها در اعمال حقوق و آاجام وظایف خود به‌نحوی باید عمل کنند که موجب ارتقاء نظم نوین اقتصاد بین‌المللی متکی بر حاکمیت، برابری، وابستگی متقابل و منافع مشترک و همکاری بین تمامی کشورها گردند و همچنین تحقق حقوق بشر و نظارت بر آن را مورد ترغیب و تشویق قرار دهند…» و دولت‌ها