خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت منظومه مکران

۱
گزارش کتاب۲
پانویس۳
منابع مقاله۴
وابسته‌ها

منظومه مکران سروده مولوی محمدعبدالله روانبد پیشنی، با مقدمه، ترجمه و توضیح عبدالغفور جهاندیده؛ منظوم مکران دارای ۳۱۷ بند (مصراع) است. خوشبختانه نسخه‌هایی به خط خود روانبد یا نسخه‌هایی که به نظر او رسیده موجود است و به آسانی می‌توان آنچه را که نقالان و خنیاگران به این شعر افزوده‌اند، تشخیص داد.

مولانا محمد عبدالله روانبُد پیشنی، در شعبان ۱۳۴۵ هـ.ق در روستای باهوکلات از توابع شهرستان چابهار به دنیا آمد. پدر وی قاضی یحیی از روحانیون سرشناس منطقه بود. قاضی پس از چند سال سکونت در شهرهای باهوکلات و راسک، سرانجام شهر «پیشین» را برای اقامت برگزید. عبدالله روانبد در محضر پدر روحانی و مادر زاهد خود مقدمات علوم را آموخت. آثار هوش و ذکاوت از همان دوران کودکی و نوجوانی در او پیدا بود و پس از مدت زمان کوتاه توانست علوم معمول آن زمان مانند فقه و فلسفه و کلام و اصول و ریاضیات و علوم ادبی را بیاموزد. دانش بسیار، رفتار نیک، مهمان‌نوازی و ساده‌زیستی او سبب شد خان وی جایگاه آمد و شد عام و خاص گردد. مردم برای حل مسائل و مشکلات شرعی و قضاوت در امور اختلافی، نزد او می‌آمدند و بسیاری دیگر از عالمان و طالبان معرفت در محضر او از چشم زلال معرفت و اندیش او کسب فیض می کردند. روانبد علاوه بر وظیف راهنمایی و رهبری در امور دینی و شرعی، شغل معلمی را در مدارس پیشین بر عهده گرفت و به تربیت دانش‌آموزان و نوآموزان آن دیار همت گماشت.

روانبد علاق بسیار شدیدی به پیامبر اسلام و سرزمین وحی داشت و در عمر خود ده بار توانست به زیارت خان خدا نایل گردد. مولوی روانبد، سرشناس‌ترین شاعر معاصر بلوچ، در بلوچستان ایران است. شاعری در خاندان وی ـ بویژه خاندان مادری ـ تا چندین نسل رایج و معمول بوده است. اجداد وی اغلب شاعر و به زیور خط و موسیقی آراسته بوده‌اند. نقش روانبد و خاندانش در شعر بلوچی بسیار حایز اهمیت است. مردم بلوچ و دوستداران فرهنگ بلوچ در هر کجای جهان از وجود چنین خاندان، بویژه چنین شاعری مانند روانبد، در فرهنگ و زبان خود می‌بالند. اشعار روانبد در حفظ و زنده نگه داشتن زبان بلوچی و افزونی مشتاقان ادبیات بلوچ بسیار کمک کرده است.

شیو گویندگی روانبد با وجود اینکه از اطلاعات وسیعی از ادب فارسی و عربی و اردوو بلوچی برخوردار بود، ساده و بی‌پیرایه است. بدون شک منظور او از سخن گفتن ساده و آسان این بوده که همگان گفته‌هایش را دریابند. بسیاری از نقادان و دوستداران شعر روانبد به او سعدی بلوچستان لقب داده‌اند. نسبت دادن این لقب به او بیشتر برگرفته از تأثیر‌پذیری شعر او بر ادب و زبان بلوچی و حالت سهل و ممتنع بودن آن است، همچنان که آثار سعدی در ادب و زبان فارسی بسیار تاثیرگذار بوده است و سهل و ممتنع بودن از ویژگی‌های بارز شعر اوست و از جهتی دیگر شعر او نسبت به شعر دیگر شاعران کلاسیک بلوچستان فصیح‌تر و در مرحل بالاتری قرار دارد.

مولوی روانبد به سه زبان فارسی و بلوچی و عربی شعر گفته و به زبان اردو هم اشعاری پراکنده دارد که آنها را از روی تفنن سروده است. اشعار فارسی روانبد، شامل قصاید، مثنویات، غزلیات، قطعات و چند ترجیع‌بند می‌شود. برخی از آنها در ستایش ایزد و نعت پیامبر و آل و اصحابش سروده شده‌اند و بسیاری دیگر نامه‌ها و اخوانیاتی هستند که برای دوستان خود فرستاده یا شکوه‌نامه‌هایی است که درد و رنج مردم را در حضور استانداران و فرمانداران و دیگر مسئولان حکومتی قرانت کرده یا شعرهایی که در مشاعره‌ها و مجالس شعرخوانی خوانده است.

مهم‌ترین و عالی‌ترین و بیشترین اشعار روانبد را شعرهای بلوچی او تشکیل می‌دهند که شهرت و آواز شاعری او مدیون آنهاست. قالب‌های اشعار بلوچی روانبد یا به سبک شعر سنتی و کلاسیک بلوچی است یا اینکه تحت تأثیر شعر فارسی، به صورت قصیده و غزل و مسمط هستند. روانبد در اشعار