خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت روزگار نخست؛ گزارشی از دیباچه شاهنامه در هفت جستار

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت روزگار نخست؛ گزارشی از دیباچه شاهنامه در هفت جستار :

۱
ساختار۲
گزارش کتاب۳
پانویس۴
منابع مقاله۵
وابسته‌ها

روزگار نخست؛ گزارشی از دیباچه شاهنامه در هفت جستار تألیف حمیدرضا اردستانی رستمی، آنچه در این مجموعه ارائه شده، گفتارهایی است دربار دیباچ شاهنامه که سخنان شخص فردوسی است؛ سخنانی که از آن بسیار می‌توان آموخت.

ساختار

کتاب در هفت جستار تدوین شده است.

گزارش کتاب

آنچه در این مجموعه ارائه شده، گفتارهایی است دربار دیباچ شاهنامه که سخنان شخص فردوسی است؛ سخنانی که از آن بسیار می‌توان آموخت. فردوسی دیباچ شاهنامه را پس از پایان گرفتن سرایش کامل اثرش فراهم آورده است: «فردوسی، هنگامی که داستان سرودن شدن شاهنامه و به دست آوردن نخستین آبشخور آن را که شاهنام منثور بومنصوری است، می‌سراید، به گونه‌ای سخن می‌گوید که نشان می‌دهد از آنچه رخ داده است، در گذشته‌ای دور یاد می‌کند؛ نه از آنچه در آینده می‌باید رخ دهد»؛ بنابراین سخن، دیباچه را باید دست آورد یک عمر زندگی فردوسی دانست و نتیج تجرب شاعر و چکید هم آنچه در آن دوران پیری می‌اندیشیده است.

آنچه در دیباچه می‌بینیم، چیزی جز ۲۰۹ بیت (مطابق با نسخ تصحیح جلال خالقی مطلق) نیست؛ اما از همین سخنان کوتاه، بسیار می‌توان آموخت. بنیادی‌ترین آموز دیباچه، وجود گونه‌ای تسامح و تساهل و تکثرگرایی در اندیشه است. فردوسی به خوانندگان سخنش می‌آموزد که با هر کسی و هر قوم می‌تواند حقیقتی همراه باشد و آن‌که خردورزی را پیش خود ساخته است، خویش را از اندیشه‌های مترقی دیگران بی‌بهره نمی‌سازد. او به ما می‌آموزد که از حصار تنگ تعصبات فراتر رویم و به جهان‌های تازه‌تر پا نهیم و زیستی بهتر را از این راه فراهم سازیم.

این کتاب دربردارند هفت گفتار دربار دیباچ شاهنام فردوسی است که در آن کوشش شده تأملات و درنگ نگارنده در پاره‌ای از زمینه‌های فکری موجود در دیباچ شاهنامه ارائه شود.

تنزیه منزه دانستن خداوند از هرگونه ویژگی انسانی و تشبیه، نسبت دادن ویژگی‌های مردمان به آفریدگار است. فردوسی در مقام تنزیه، یزدان را «خداوند نام» گفته است که تنها نامی از آن در میان است و در مرتب تشبیه، او را «خداوند جای» خوانده است؛ یعنی همان مقامی که آفرینش شکل می‌گیرد و مظاهر اسما و صفات او در هستی گام می‌نهد و بدین‌سان، آفریدگار وصف‌پذیر می‌شود. فردوسی با توجه به متن‌های پیش از او، در به‌کارگیری خداوند نام و خداوند جای، از اندیشه‌های کهن ایرانی متأثر بوده است. فردوسی همچنین در مصراع «ز نام و نشان و گمان برتر است» به راه تنزیه سره می‌رود؛ اما در مصراع پسین «نگارند برشده گوهر است» به تشبیه رفته و یزدان را «نگارگر» می‌خواند و بدین‌گونه تنزیه و تشبیه را همراه می‌سازد که این دیدگاه برخاسته از اندیشه‌های شیعی و باورهای باستانی اوست. در جستار یکم به تنزیه و تشبیه در دیباچ شاهنامه پرداخته شده است.

فردوسی در دیباچ شاهنامه، این بیت «ز نام و نشان و گمان برتر است/ نگارند برشده گوهر است» را نهاده است که مفسران شاهنامه از «برشده گوهر» در مصراع دوم، تعبیرهایی چون آسمان، انسان، آفریدگار و جان داشته‌اند. نگارنده در جستار دوم با توجه به اینکه باید اندیشه و باور فردوسی را در دو حوز فرهنگ ایرانی و شیعی سنجید، بر آن است که این واژه را با درنظر گرفتن دیدگاه اسماعیلیان و همین‌طور باورهای موجود در فرهنگ باستانی ایران می‌توان بازگفتی دیگر از «خرد و جان» پنداشت.

دیباچ شاهنامه یکی از بهترین منابعی است که ما را در شناخت اندیشه‌ها و باورهای فردوسی یاری می‌کند. در این بخش از شاهنامه، باورهای فردوسی دربار خداوند و آفرینش نمایان است؛ چنان‌که در بیتی دربار جوهر آسمان سخن می‌گوید: «ز یاقوت سرخ است چرخ کبود/ نه از آب و باد و نه از گرد و دود» که موضوع جستار سوم، بررسی ه