خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت آمار سرهای بریده شهدای کربلا

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت آمار سرهای بریده شهدای کربلا :

منبع: مقتل جامع سیدالشهداء

مقالات مرتبط: شهدای کربلا.

فایل کامل و عالی پاورپوینت آمار سرهای بریده شهدای کربلا، از مباحث مرتبط با اطلاعات و گزارش‌های آماری در مورد واقعه کربلا است. یکی از زشت‌ترین جنایات بزرگ یزیدیان، بعد از جنگ، در حق شهدای کربلا، بریدن سر مبارک امام حسین (علیه‌السلام) و سرهای شهدای دیگر و توزیع آنها بین قبایل و انتقال سرهای مبارک به کوفه و شام بوده است. مورخان تعداد سرهای بریده شهدای کربلا را یک گونه گزارش نکرده‌اند اما به نظر می‌رسد تعداد ۷۲ سر به لحاظ قدمت قایلان آن، اعتبار بیشتری داشته باشد.

فهرست مندرجات

1 – جدا کردن سرهای شهدای کربلا
2 – روز بریدن سرهای شهدا
2.۱ – روز عاشورا
2.۲ – یازده محرم
2.۳ – دوازده محرم
3 – فرستادن سرهای شهدا به کوفه
4 – تقسیم سرهای شهدا بین قبایل
4.۱ – گزارش طبری
4.۲ – گزارش دینوری
4.۳ – گزارش ابن طاووس
5 – تعداد سرهای بریده
5.۱ – ۷۰ سر
5.۲ – ۷۲ سر
5.۳ – ۷۸ سر
5.۴ – جمع بندی
6 – پانویس
7 – منبع

1 – جدا کردن سرهای شهدای کربلا

یکی از زشت‌ترین و از جنایات بزرگ یزیدیان، بعد از جنگ، در حق شهدای کربلا، بریدن سر مبارک امام حسین (علیه‌السلام) و سرهای شهدای دیگر بود. عمر سعد در ادامه جنایات خود در حق شهدای کربلا، دستور داد تا سرهای دیگر شهدا را نیز ببرند (البته بنابر گزارش طبری، سر حبیب بن مظاهر در هنگام شهادتش از بدنش جدا شد.

[۱] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۴۰.

) و سپس بین قبایل توزیع کنند، تا آنان از این راه نزد ابن زیاد و یزید تقرب جویند.

[۲] سید بن طاووس، علی بن موسی، الملهوف علی قتلی الطفوف، ص۱۹۰.

به دنبال آن، بقیه سرهای شهدا قطع شد و توسط شمر بن ذی الجوشن، قیس بن اشعث، عمرو بن حجاج و عزره بن قیس (به کوفه) نزد ابن زیاد برده شد.

[۳] بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۶.

[۴] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۵۶.

[۵] مفید، محمد بن نعمان، الارشاد، ج۲، ص۱۱۳.

[۶] خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین، ج۲، ص۴۵.

[۷] حلی، ابن نما، مثیرالاحزان، ص۸۴.

[۸] سید بن طاووس، علی بن موسی، الملهوف علی قتلی الطفوف، ص۱۸۹.

2 – روز بریدن سرهای شهدا

در این که سرهای مبارک شهدای کربلا چه زمانی از بدن‌ها جدا شدند، اقوال مختلف است:

2.۱ – روز عاشورا

یک نقل این است که سرهای شهدا در روز عاشورا از بدن‌های مطهر جدا شد و در همان روز توسط سه نفر به سوی کوفه فرستاده شد. به نقل سید بن طاووس، به دستور عمر بن سعد روز عاشورا سرهای شهدا بریده و به دست شمر و قیس بن اشعث و عمرو بن حجاج به کوفه فرستاده شد: «ثُمَّ اِنَّ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ بَعَثَ بِرَاْسِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) فِی ذَلِکَ الْیَوْمِ وَ هُوَ یَوْمُ عَاشُورَاءَ مَعَ خَوَلِیِّ بْنِ یَزِیدَ الْاَصْبَحِیِّ وَ حُمَیْدِ بْنِ مُسْلِمٍ الْاَزْدِیِّ اِلَی عُبَیْدِ اللَّهِ بْنِ زِیَادٍ وَ اَمَرَ بِرُءُوسِ الْبَاقِینَ مِنْ اَصْحَابِهِ وَ اَهْلِ بَیْتِهِ فَنُظِّفَتْ وَ سُرِّحَ بِهَا مَعَ شِمْرِ بْنِ ذِی الْجَوْشَنِ لَعَنَهُ اللَّهُ وَ قَیْسِ بْنِ الْاَشْعَثِ وَ عَمْرِو بْنِ الْحَجَّاجِ فَاَقْبَلُوا حَتتَّی قَدِمُوا بِهَا اِلَی الْکُوفَهِ وَ اَقَامَ بَقِیَّهَ یَوْمِهِ وَ الْیَوْمَ الثَّانِیَ اِلَی زَوَالِ الشَّمْس.»
«عمر سعد در روز عاشورا سر بریده امام حسین (علیه‌السّلام) را به خولی بن یزید اصبحی و حمید بن مسلم ازدی داد تا آنها آن را نزد ابن‌ زیاد ببرند، سپس دستور داد سر از بدن سایر شهیدان جدا نمودند و آن سرها را به همراه شمر بن ذی الجوشن، و قیس بن اشعث، و عمرو بن حجّاج به سوی ابن‌ زیاد فرستاد، آنها سرها را به کوفه آوردند. عمر سعد در روز عاشورا و روز بعد تا ظهر، در کربلا ماند.»

[۹] سید بن طاووس، علی بن موسی، الملهوف فی قتلی الطفوف، ص۸۵.

علامه مجلسی نیز از محمد بن ابی‌طالب، همین قول را نقل کرده است.

[۱۰] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۴۵، ص۶۲.

ابن‌کثیر نیز پس از ذکر این مطلب که خولی سر امام حسین (علیه‌السّلام) را در خانه‌اش آورد، و فردای ‌آن روز نزد عبیدالله بن زیاد برد، تصریح می‌کند که بنا بر قول مشهور، سرهای بقیه شهدا نیز همراه سر امام بوده است: فلما اصبح غدا به الی ابن زیاد فاحضره بین یدیه ویقال انه کان معه رؤس بقیه اصحابه وهو المشهور ومجموعها اثنان وسبعون راسا وذلک انه ما قتل قتیل الا احتزوا راسه وحملوه الی ابن زیاد ثم بعث بها ابن زیاد الی یزید بن معاویه الی الشام.
«صبحگاه، سر مطهر امام (علیه‌السّلام) را نزد ابن‌ زیاد برد و در جلوی او گذاشت. گفته می‌شود که سر مطهر امام، همراه بقیه‌ سرهای اصحاب ایشان، بوده است و این قول مشهور است. تعداد سرهای مطهر شهدا، هفتاد و دو سر بوده است. دلیلش این است که سرهای همه شهدا را بریدند (و کشته‌ دیگری نبود) و نزد ابن‌زیاد فرستادند. ابن‌زیاد نیز سرها را به سوی شام نزد یزید بن معاویه فرستاد.»

[۱۱] ابن‌ کثیر، اسماعیل، البدایه و النهایه، ج۱۱، ص۵۵۳.

2.۲ – یازده محرم

اما بلاذری تصریح دارد که در روز یازده محرم سرهای شهدا بریده شد و پس از این‌که عمر بن سعد و همراهانش، کاروان اسرا را به سوی کوفه حرکت دادند، سرها را نیز روی نیزه‌ها زدند و با خود بردند: «و اقام عمر بن سعد یومه و الغد، ثم امر حمید بن بکیر الاحمری، فنادی فی الناس بالرحیل الی الکوفه، … و احتزت رؤوس القتلی.»
«عمر بن سعد روز عاشورا و فردای آن، در کربلا ماند. پس از آن به حمید بن بکیر احمری دستور داد که مردم آماده‌ رفتن به کوفه باشند. … و (در همان روز) سرهای شهدا را بریدند.»

[۱۲] بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۶.

2.۳ – دوازده محرم

دینوری حرکت کاروان و به نیزه زدن سرهای شهدا را دو روز بعد از واقعه‌ عاشورا می‌داند: «و بعث عمر بن سعد براس الحسین من ساعته الی عبیدالله بن زیاد مع خولی ابن یزید الاصبحی. واقام عمر بن سعد بکربلاء بعد مقتل الحسین یومین، ثم آذن فی الناس بالرحیل، وحملت الرؤوس علی اطراف الرماح، وکانت اثنین وسبعین راسا.»
«عمر بن سعد سر مطهر امام حسین (علیه‌السّلام) را همان لحظه توسط خولی بن یزید اصبحی برای عبیدالله بن زیاد فرستاد. عمر بن سعد دو روز بعد از شهادت امام حسین (علیه‌السّلام) در کربلا ماند و سپس دستور حرکت داد و سرهای شهدا را به نیزه زدند و تعداد آنها هفتاد و دو سر بود.»

[۱۳] دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ج۱، ص۲۵۹.

3 – فرستادن سرهای شهدا به کوفه

چنانکه در بالا گذشت در اینکه چه زمانی سرهای دیگر شهدا به کوفه نزد ابن زیاد فرستاد شد، بین مورخان و مقتل‌نویسان اختلاف هست. شیخ مفید، و به پیروی از او، طبرسی، سید بن طاووس و علامه مجلسی می‌گویند سرهای دیگر شهدا نیز همان روز عاشورا به کوفه نزد ابن زیاد فرستاده شد.

[۱۴] مفید، محمد بن نعمان، الارشاد، ج۲، ص۱۱۳.

[۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، اعلام الوری باعلام الهدی، ص۴۷۱.

[۱۶] سید بن طاووس، علی بن موسی، الملهوف فی قتلی الطفوف، ص۸۵.

[۱۷] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۴۵، ص۶۲.

اما برخی مورخان بر این باورند که سرهای دیگر شهدا را هنگام بردن اسرا به کوفه، یعنی بعدازظهر روز یازدهم محرم به کوفه بردند.

[۱۸] بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۶.