خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل قوم نگاری عرب

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قوم نگاری عرب :

چکیده:

علی رغم آنکه در مطالعه قوم نگاری شبه جزیره عربستان مسائل حل نشده زیادی وجود دارد، مقاله حاضر داده های مفیدی در مورد نژاد عرب در اختیارتان قرار می دهد. برای شناخت هویت عرب ها، وضعیت زمین شناختی و جغرافیایی این شبه جزیره باید بیشتر مطالعه و بررسی شود. مطابق مفهوم عربیت، عربها صرفاً جامعه ای از مردمان همزبان نیستند، بلکه آنها یک نژاد را تشکیل می دهند. مفهوم عرب بر دو نیای بزرگ قحطان و عدنان متمرکز می شود. فرزندان قحطان که عرب های جنوبی اند، عرب اصیل به حساب می آیند و فرزندان عدنان، که عربهای شمالی را تشکیل می دهند عرب غیر اصیل به حسال می آیند. رقابت بین این دو در حکومتهای آغازین اسلام تأثیر شگرفی داشته، چراکه انصاب قحطان و مهاجرین به نیای عدنانی می رسیدند. هرچند که الهمدانی از گرایش قبایل به استفاده از نام هایی که آنها را به قبایل مشهور تر پیوند می دهد سخن گفته، اما عرب های بدوی همچنان خلوص نسل را با وضع قوانین سخت و سفت در امر ازدواج حفظ کرده اند.

بررسی:

مردم شناسی به معنای مطالعه بشر و آثار اوست که به دو شاخه مردم شناسی طبیعی و مردم شناسی فرهنگی تقسیم می شود. مردم شناسی طبیعی، به مطالعه بشر به لحاظ ارگانیسم زیست شناختی او مربوط می شود.ا۱ در حالی که مردم شناسی فرهنگی به بررسی رفتارهای بشر و محصولات او می پردازد که موضوع اصلی آن فرهنگ است. در نظر مردم شناسان فرهنگ به شیوه های گوناگون زندگی مردان مختلف و در معنایی عامتر به مجموعه رفتارهای آگاهانه، عقاید و مهارتهای بشر گفته می شود. دو شاخه عمده مردم شناسی فرهنگی، قوم شناسی و باستان شناسی است.ا۲

قوم شناسی مطالعه تطبیقی فرهنگهای معاصر است. تعریف قدیمی آن یعنی مطالعه تطبیقی نژادها از درک نادرست طبیعت و ماهیت نژاد و فرهنگ و نقش های این دو ناشی شده است. امروزه مردم شناسان نژاد و فرهنگ را دو مقوله جدا از هم در نظر می گیرند. نژاد، توصیف زیستی رشد تکاملی انسان است در حال حاضر قوم شناسی به مردم و فرهنگهای آنها می پردازد و به توصیف و توزیع نژادهای بشری کاری ندارد.ا۳

قوم نگاری، از تقسیمات قوم شناسی است و اساساً نگاهی توصیفی دارد. قوم نگاران گروه مورد مطالعه خود را دیدار کرده و با آنها زندگی می کنند و تلاش می کنند تا حد امکان مجموعه ای تام و تمام از زندگی و افکار آنها را بدست آورند. بیشتر داده هایی که قوم شناسان روی آنها کار می کنند، مشتق از توضیحات دقیقی است که قوم نگاران پدید آورده اند. قوم نگاران اگرچه به نسبت قوم شناسان دارای رویکرد توصیفی کمتری هستند، اما در جستجوی اصول و قواعد نیز می باشند.ا۴

مقاله حاضر که تحت عنوان فایل پاورپوینت کامل قوم نگاری عرب، توسط آقای جی. رنتز تألیف شده، بر اساس تعریف قدیم قوم نگاری یعنی بررسی مقایسه ای نژادهای انسانی نگارش یافته که البته با تعریف جدید و امروزین قوم شناسی مطابق نبوده و حاصل خلط و خطایی است که میان نژاد و فرهنگ رخ داده است. امروزه بررسی نژاد یک گروه یا قوم در مردم شناسی طبیعی طبقه بندی می شود. در هر صورت مقاله ای که در پیش رو دارید، داده های مفیدی در مورد نژاد عرب شبه جزیره عربستان در اختیارتان قرار می دهد و کمک می کند تا دیدی روشن و واقعی نسبت به مسایلی همچون انساب العرب، عدنانی و قحطانی، عرف بائده و … داشته باشید و با نگاههای سنتی متعارف و نیز علمی نسب شناسی، آشنایی هر چند مختصری پیدا کنید.

در مطالعه قوم نگاری این شبه جزیره، دسته ای از مسایل دشوار، حل ناشده، باقی می ماند. اولین ساکنان آن چه کسانی بودند؟ آیا آنان اهل همان سرزمین بودند یا از دیاری دیگر آمده بودند؟ در صورت مهاجر بودن، سرزمین اصلی ایشان کجاست؟ محیط زندگی آنان چگونه بود و آیا با عربستان امروزی تفاوت زیادی داشت؟ با گذر زمان چه عوامل قهری و ناخواسته ای با ساکنان آن همراه شد؟ اولین مردمانی که آنان را به حق می توان عرب نام نهاد، چه کسانی بودند و از کجا آمده بودند؟

با کوشش هایی که برای پاسخ دادن به این سؤال ها و سؤالهای مشابه انجام شده، پیشرفتهایی صورت گرفته اما فرضیات زمانی به حقایق تاریخی بدل می شوند که کارهای بیشتری صورت پذیرد. وضعیت زمین شناختی و جغرافیایی این شبه جزیره باید بیشتر شناخته شود و مکانهای باستان شناختی زیادی که ما را به اطلاعاتی جدید رهنمون می سازد باید حفاری گردد و نیز تحقیقات جامعی باید در باره اجزاء مختلف جمعیت حاضر و تاریخ آنها انجام شود. علاوه بر این راه حل مسایل مربوط به شبه جزیره عربستان تا حد زیادی به موفق بودن کارهای حوزه های دیگر بستگی دارد. به عنوان مثال مسأله هویت عربها به نحوی ناگسستنی با مسأله گسترده تر هویت اقوام سامی یعنی مردمانی که زبان عربی به خانواده زبانی ایشان تعلق داشت مربوط است.

در این مقاله جای آن نیست تا فرضیات متعددی را که از جهت تاریخ آغازین انسان عربی مورد توجه جدی واقع شده اند، مطرح کنیم. کافی است که بگوییم که شواهد موجود حاکی از آن است که مردم کوه نشین یمن شاید خالص ترین گروه بزرگ موجود در جهانند که نمایندگی تیره ای را که مردم شناسان «مدیترانه ای» نامیده اند به عهده دارند. گفته شده که در شرق قلمرو این کوه نشینان به ویژه در قبیله مهرا و دیگر قبیله های جنوبی که به زبانهای سامی متعلق به خویش تکلم می کنند و متمایز از زبان عربی هستند. گویش ودویی پدیدار گشته است.

وجود این لهجه ودویی و اطلاعات دیگر حکایت از ارتباطی کهن با شرق دور همچون هند و سیلان دارد. بدویان شمال نیز که در نظر بیشتر غربیان نمونه عرب اصیل هستند، گرچه کاملاً ویژگیهای کوه نشینان یمن را ندارند اما اساساً از نژاد مدیترانه ای می باشند. در سرتاسر سواحل و کمتر در درون این قلمرو، گویش های دیگری یافت می شوند که گاهی به راحتی قابل تمایزند و گاهی نیز به قدری پوشیده و مخفی می مانند که شناسایی را غیرممکن می سازند.

روشن ساختن این اسرار دغدغه باستان شناسان و مردم شناسان است (مقایسه کنید با BADW) آنچه که برای اسلام پژوهان اهمیت بیشتری دارد، تصوری است که عرب ها، بویژه عرب های مسلمان، درباره تحول قوم شناسانه خود داشته اند؛ تصوری آنچنان رایج و شدیداً مورد قبول که شایسته بررسی دقیق از سوی مردم شناسان است.

منشأ تصور عرب از خودش به گذشته دور او باز می گردد، که به علت تأخر نسبی منابع موجود نمی توان زمان آن را معین نمود، با این وجود مشخصه های اساسی این مفهوم قبل از پیدایش اسلام شکل گرفته است. در سنجش اطلاعاتی که به دوره قبل از اسلام متعلق است، باید به این واقعیت توجه داشت که اغلب منابع موجود نه تنها مدتی طولانی بعد از رویداد تاریخی ثبت شده اند بلکه پس از ورود اسلام و عرضه نگاههای جدیدش به وجوه متعدد زندگی مضبوط گشته اند بطوری که اصالت این داده ها اغلب زیرسؤال است. علاوه بر این اصلاحات متعددی در مورد مفهوم عرب در زمان پیامبر صلی الله علیه و اله و سلم و حتی متأخرتر انجام می شد.

سرانجام اینکه اسلام با طرح نظریه برادری مسلمانان و برابری عرب و غیرعرب تغییری اساسی در ارزش مفهوم عرب به عنوان یک اصل هدایت گر برای زندگی جامعه اسلامی ایجاد کرده.

نسب شناسان مسلمان یک نظام دقیق و ابتکاری را برای نمایه سازی و کار بست مفهوم عرب طراحی کرده اند. اگرچه این نظام ضعف هایی دارد – ابهاماتی در مراحل آغازین ، شکافهای آشکار، رازهای ناگشوده، ناسازگاریها و تناقضات – در کل، نظامی همگن و معنادار است. مهمتر اینکه، فرضیات عمده آن – هسته مفهوم عربیت – به هیچ وجه دستمایه منحصر به فرد محققان نبوده است. این فرضیات متعلق به مردم بوده و تأثیری عمیق و فراگیر بر سیاست و زندگی اجتماعی عربستان داشته است.

مطابق مفهوم عربیت، عربها یک نژاد را تشکیل می دهند و صرفاً جامعه ای از مردمان همزبان نیستند. این نژاد از مردان و زنان بی شماری پدید می آید که هر کدام مستقیماً از نسل یکی از دو نیایی می باشند که، احتمالاً ارتباط نزدیکی با هم ندارند. (ارتباط این دو نیا، یکی از عمده ترین جنبه های حل ناشده این نظام است.) تجانس بیشتر هنگامی حاصل می شود که تمام نسل عرب ها را از یک نیای واحد منشعب بدانیم. این واقعیت که عربها طبق سنت روشن و انکارناپذیرشان بر دوگانگی منشأ خود صحه گذارده اند، امر مهمی است که تأثیرش بر تاریخ عربها و اسلام دامنه دار و وسیع بوده است.

نظامی که نسب شناسان ارایه می دهند، به کسانی که عربها آنان را ساکنان اصلی این شبه جزیره می دانند مهر تأیید می زند، قبایلی همچون عاد، ثمود، اِرَم، جرهم، طَسم و جدیس (به همین مدخل ها مراجعه شود) که معتقدند همگی قبل از اسلام از بین رفته اند. بعضی از این قبایل همچون عاد و ارم کاملاً اسطوره ای شده اند، در حالی که تاریخی بودن دیگر قبایل همچون ثمود قطعی و یقینی است. هیچ مورد قطعی در باره هویت این قبایل در دست نیست، هرچند عموماً این قبایل را عرب یا عرب گمشده (عرب بائده) به حساب آورده اند. حتی گاهی این قبایل عرب اصیل (عرب عاربه) نامیده می شوند با این وجود این امر تقریباً بی معناست چرا که در مفهوم عرب، ایشان عمدتاً یک نمونه غریب تاریخی هستند و نیز نمونه یک فرجام وحشتناک برای مردمانی که به پیامبران خود بی اعتنا بودند، می باشد. اگرچه در زمانهای بعد مردمانی ادعا کردند که از نسل این قبایل باستانی هستند و حتی گفته می شود که بعضی قبایل از آنها منشأ گرفته اند، ابن حرم (د. ۴۵۶/۱۰۶۴) نسب شناس عرب اینگونه نتیجه گیری می کند که: «در روی زمین هیچ کس نیست که منشأ گرفتن نسل او از این قبایل قابل اثبات باشد» (چاپ به همت لوی پرونسنال، ص ۸)

با صرف نظر از بومی ها به این صورت خاص، مفهوم عرب بر دو نیای بزرگ قحطان و عدنان (به همین مدخل ها مراجعه شود) و نیز دو بخش بزرگ نژاد عرب که آنها ایجاد کردند، متمرکز می شود. از آنجا که نسبت تمام مردمان به آدم بر می گردد، این دو نیا نیز باید دست کم ارتباطی دور با آدم داشته باشند. ارتباط نزدیکتر به این بستگی دارد که آیا اسماعیل که نیای عدنان شناخته شده، نیای قحطان نیز می باشد؟ نظر رایج چنین نسبتی را برای قحطان که مسیر مفروض آن از سام بن نوح به طور جداگانه مورد بررسی قرار گرفته، رد می کند. فرزندان قحطان عموماً عرب اصیل (عرب عاریه یا عرباء) نامیده می شوند و فرزندان عدنان، عرب غیراصیل (عرب متعربه یا مستعربه ) هرچند، عدم قطعیت این طبقه بندی با وجود طبقه بندی های دیگر آشکار شده است. یکی از این طبقه بندی ها، عرب بائده را با قحطان در یک رده به عنوان عرب اصیل جای می دهد. در حالی که طبقه بندی دیگری عرب بائده را عرب اصیل می داند و به مردمان قحطان نام متعربه و مردمان عدنان نام مستعربه می دهد.

در هر صورت به وضوح قحطان نسبت به عدنان دارای هویت عربی خالصتری است. فرزندان قحطان، عربهای جنوبی هستند یعنی قبایل یمن که آنطور که گفته می شود به گوشه جنوب غربی این شبه جزیره منسوب هستند در حالی که فرزندان عدنان، عربهای شمالی اند که گفته شده اوّلین بار در نیمه شمالی این شبه جزیره ظهور یافته اند. صحت چنین تقسیم بندی سنتی جای پرسش دارد. به عنوان مثال برخی داده ها حکایت از آن دارد که سبأ از شمال به یمن آمده، هرچند، در طرح واره نسبت شناسان، سبا نتیجه قحطان و پدر حمیر و کهلان، دو شاخه مهم عرب جنوبی است.

مردمان حکومتهای باستانی عربی جنوب – سابئین، مینائین (به همین مدخل ها مراجعه شود) و دیگر موارد – فرزندان حمیر محسوب می شوند. به طوری که حمیر در زبان عربی لغت جامعی است که تمدن این دولتها را دربر می گیرد. تعداد کمی از کسانی که بی قید و شرط به عنوان فرزندان حمیر شناخته شده اند، نقش مهمی در طول دوره اسلامی بازی کردند ولی تا آن زمان، فرزندان کهلان همچون طَی، مذحج، همدان و الازد بودند که در کانون توجهات قرار داشتند. در زیر مجموعه های الازد دو قبیله الاوس و الخزرج وجود داشتند که از ساکنان مدینه بودند و بعدها در زمان اسلام به انصار پیامبر معروف شدند. قبایل لحم، قسان، کنده، و دیگر قبایل کهلان مدتها قبل از ظهور اسلام در شمال و مرکز به طور کامل استقرار یافتند. به طوری که یک نقشه قبیله ای از شبه جزیره عربستان در قرن ششم و ابتدای قرن هفتم مجموعه درهم غریبی را ارایه می کند که گستره بسیاری از عرب های نسل جنوبی، در شمال گستره ای که متعلق به عربهای نسل شمالی است، قرار می گیرد.

به نظر می رسد عدنان نیای قلمداد شده عربهای شمال، حتی شخصیت مبهم تری از قحطان داشته باشد. در نتیجه تلقی عام عربهای شمال این است که نسل خود را حداکثر به معذ بن عدنان می رسانند. مضر و ربیعه فرزندان نزار نام دو شاخه اصلی عربهای شمالی بودند و اولاد فرزند سوم که ایاد نام داشت تا حد زیادی تا زمان اسلام به دست فراموشی سپرده می شود. قیس عیلان یکی از دو بخش اصلی مضر از چنان اهمیتی برخوردار بود که اصطلاح قیسی اغلب برای همه عربهای شمال استفاده می شد. این بخش، دو قبیله هوازن و سلیم را شامل می شد و هوازن نیز به تنهایی قبایل مهمی همچون ثقیف و تمام مجموعه صعصعه را شامل می شد. (قشیر، عقیل، جعده، کلاب و هلال) هذیل و تمیم در دیگر بخش اصلی مضر قرار می گیرند و در رأس اینها کنانه قرار می گیرد که قریش یکی از زیربخش های آن است. اگرچه عربهای شمال نسبت به عربهای جنوب از هویت عربی ناقصتری بهره می برند، این واقعیت که خاتم الا