خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل ایمان (۱)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل ایمان (۱) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل ایمان (۱) شامل 60 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل ایمان (۱) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ایمان (۱) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ایمان (۱) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل ایمان (۱) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل ایمان (۱) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ایمان (۱) :

انسان سالک باید، معتقد باشد خدا، قیامت، وحی و راهی هست و باید این راه را پیمود و اگر این راه، درست پیموده شود، به بهشت و گرنه به دوزخ، منتهی خواهد شد.

ایمان که شرط آغازین تحصیل زاد و توشه است، مراتبی دارد. البته ایمان زبانی مانند سخنی که انسان در حال خواب بگوید، ارزش و نقشی ندارد و چنین ایمانی تحصیل زاد و توشه محسوب نمی شود. از این رو ذات اقدس خداوند در قرآن کریم می فرماید:

«قالت الاعراب امنا قل لم تؤمنوا ولکن قولوا اسلمنا و لما یدخل الإیمان فی قلوبکم» ^(۲)

اعراب گفتند ما ایمان آورده ایم؛ یعنی «شهادتین» را بر زبان جاری کرده ایم؛ به آنها بگو شما ایمان نیاورده اید ولی بگویید ما اسلام آورده ایم؛ زیرا هنوز ایمان در جان شما رسوخ نکرده است. پس ایمان زبانی، هیچ سودی ندارد و در اخلاق و سیر و سلوک نیز بی تأثیر، و از بحث خارج است.

بنابراین، ابتدایی ترین درجه ایمان، ایمان قلبی تقلیدی است که انسان بر اساس تقلید از بزرگان مکتب خاص یا کسان دیگری که به آنها اطمینان دارد ایمان می آورد و مطمئن می شود که جهان، مبدئی به نام خدا، پایانی به نام معاد، رهبرانی به نام انبیای الهی و کتابی مثلا به نام قرآن دارد.

قرآن کریم، ایمان غیر مشوب را شرط لازم موفقیت در سیر معنوی می داند:

«الذین امنوا و لم یلبسوا إیمانهم بظلم أولئک لهم الأمن و هم مهتدون» ^(۳)

آنها که ایمان آورده اند ولی ایمانشان را با ستم، نیامیخته اند، از امنیت برخوردارند . ستم بر دو گونه است: یکی ستم در اموری مانند ارث، مال و ناموس و دیگری ستم نسبت به حریم اعتقادات، که قرآن کریم تعدی به اعتقادات را شرک عظیم می نامد:

«لا تشرک بالله إن الشرک لظلم عظیم» ^(۴)

و شرک این است که چیزی که اختصاص به خدا دارد، یعنی کمال و جمال به غیر خدا و چیزی که مخصوص غیر خداست، یعنی نقص و عیب، به خدا اسناد داده شود؛ مثلا، اگر کسی در امور خود و یا در نیل به کمالات به غیر خدا تکیه کند، در حقیقت، مشرک است و ایمانش را به ظلم، آلوده کرده است و در نتیجه از امن الهی برخوردار نیست.

البته خدای سبحان برای ایمان، مراتبی ذکر کرده است و اولین شرط سلامت ایمان، همان عمل صالح است. از این رو در قرآن کریم نوعا به همراه ایمان، عمل صالح نیز ذکر می شود:

«الذین امنوا و عملوا الصالحات طوبی لهم و حسن ماب» ^(۵).

بالاتر از ایمان، مرحله ای است که انسان به مقام «کأن» و از این مرحله بالاتر، این است که به مقام «ان» بار یابد و به «شهود» برسد؛ مانند ایمان پیغمبر اکرم و اولاد او (صلوات الله علیهم) و شاگردان مخصوص آنان. خدای سبحان در باره اینان می فرماید: وقتی نام خدا برده می شود دلهای آنان به شوق می تپد و آنگاه می آرمد:

«إنما المؤمنون الذین إذا ذکر الله وجلت قلوبهم و إذا تلیت علیهم ایاته زادتهم إیمانا و علی ربهم یتوکلون» ^(۶)

که این انس، بعد از آن هراس است، و در حقیقت آن هراس، زمینه برای این انس است.

ترس نفسی، از این حقیقت سرچشمه می گیرد که انسان می داند کار به دست رب العالمین است و انسان از خود مطمئن نیست و می ترسد به سبب خلافی که کرده است خدا او را در دنیا یا آخرت و یا در هر دو نشئه، گرفتار کند؛ یا می ترسد اگر خلاف کند، به جهنم گرفتار شود یا از بهشت محروم شود. انسانی که از خود مطمئن نیست، در صورتی می تواند بدون خوف باشد که بگوید: مبدئی در عالم نیست و یا هست و کاری به جهان ندارد و یا هست و کار دارد ولی کار او به روش مستقیم نیست؛ در حالی که هر سه مطلب، باطل است.

در نتیجه وقتی که یاد و نام حق مطرح می شود مؤمن می ترسد ولی بعد کم کم می بیند خدا به او توفیق داد تا او در مسیر، مستقیم حرکت کند و از این جهت خدا را شاکر است تا مشمول نعمت حق واقع شده به بیراهه نرفته است و آنگاه بر اساس این شکرگزاری قلبش آرام می گیرد :

«الله نزل أحسن الحدیث کتابا متشابها مثانی تقشعر منه جلود الذین یخشون ربهم ثم تلین جلودهم و قلوبهم إلی ذکر الله» ^(۷)

البته اینها مراحل ابتدایی و متوسط خوف است و مرحله بالاتر این است که انسان می ترسد از یاد حق محروم بماند:

«و هبنی صبرت علی حر نارک فکیف أصبر عن النظر إلی کرامتک» ^(۸).

آرامش دل و بدن مؤمن

بنابر آنچه گذشت، مؤمن نه گرفتار شک و تردید قلبی است و نه گرفتار تعدی و تجاوز بدنی . البته چون مؤمن می داند قیامت و حساب هست و می داند که ناقد، بصیر است در صحت و سقم عمل خود، شک دارد و چنین انسانی در بخش ریاضت، اهل ترس است؛ ولی درباره اصل حساب و قسط و عدل بودن آن هیچ گونه، شک ندارد.

انسان سالک ابتدا می کوشد با میل نفسانی خود مبارزه کند و گناه نکند و آیه

«الذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا» ^(۹)

بر همین بخش، قابل تطبیق است و این کار، «ریاضت عام» نام دارد.

در مرحله بالاتر در مقام اوصاف نفسانی، سعی می کند که وصف بدی به حریم جان او راه پیدا نکند؛ یعنی، نه تنها کار بد نکند بلکه وصف بد هم نپذیرد و این، «ریاضت خاص» است. در مرحله بالاتر، که به آن «ریاضت اخص» گفته می شود، می کوشد نه تنها بد نکند و به بد متصف نشود، بلکه غیر خدا را نبیند. بنابراین، آیه

«و قلوبهم وجله أنهم إلی ربهم راجعون» ^(۱۰)

به این معنا که، ریاضت، مایه هراسناکی است، مربوط به طلیعه امر است؛ اما هنگامی که امر به پایان می رسد، مضمون آیه

«ثم تلین جلودهم و قلوبهم إلی ذکر الله» ^(۱۱)

محقق خواهد بود که یاد خدا مایه آرامش دل و بدن آنهاست.

حضرت امام سجاد و سایر امامان ( علیهم السلام) هنگام ورود به نماز هراسناک بودند، ولی وقتی وارد نماز می شدند و اذکاری می گفتند و پیامها و سروشهای غیبی را می شنیدند، قلبشان می آرمید. پس یاد خدا در اوایل امر، مایه اضطراب و در پایان امر، مایه اطمینان است.

البته گاهی انسان نماز می خواند و یاد حق را بر دل عبور می دهد ولی نمی لرزد؛ اما نباید فریب بخورد و بگوید:

«ألا بذکر الله تطمئن القلوب» ^(۱۲)

و بپندارد که به مراحل نهایی یاد خدا رسیده است؛ زیرا این در حقیقت، غفلت و خواب است؛ نه اطمینان. انسان وقتی غافل باشد و از عواقب کار خبر نداشته باشد، نمی لرزد و مضطرب نیست بنابراین، آرامش او یک آرامش دروغین است؛ اما اگر به یاد حق باشد و به وظائفش عمل کند گرچه در آغاز کار می لرزد ولی کم کم مأنوس می شود و قلبش به مهر خدا و لطف او می آرمد و این یک اطمینان صادق است.

ایمان، قلعه امن

اگر کسی بداند ناقص و نیازمند است و رفع نیاز او نه مقدور خود اوست و نه مقدور دیگران و نیز اگر بداند جهان هستی مبدئی دارد که نیاز نیازمندان را می داند و می تواند آنها را برطرف کند، به سیر و سلوک می افتد و به دار الامن پناهنده می شود. همه مشکلات تحجر یا ارتجاع این است که انسان یا خود را نمی شناسد یا به عجز خود آگاه نیست و یا می فهمد عاجز است و می پندارد خودش یا دیگران یا روابط و ضوابط اجتماعی می توانند نیازهای او را برطرف کنند. از این رو خود را به آن مهد امن نمی سپارد.

ایمان آن است که انسان در قلعه امن قرار گیرد و از این رو حضرت امام رضا (صلوات الله وسلامه علیه) در حدیث سلسله الذهب از پدران گرامی خود از سفرای الهی نقل کرده است که خداوند می فرماید:

«کلمه لا إله إلا الله حصنی فمن قالها دخل حصنی و من دخل حصنی أمن من عذابی» ^(۱۳)

توحید، دژ مستحکم من است و هر کس به این دژ درآید از عذاب الهی ایمن است البته در جهان تکوین، همه موجودات موحدند و هیچ موجودی کافر نیست، ولی در نظام تشریع و قانونمندی، انسانها دو دسته اند: بعضی مؤمن و بعضی کافر، ونیز در نظام تکوین، هیچ موجودی از مسیر مستقیم، منحرف نیست:

«ما من دابه إلا هو اخذ بناصیتها إن ربی علی صراط مستقیم» ^(۱۴)

زمام هر موجودی را خدا بر عهده دارد و کار خدا هم بر مسیر مستقیم است.

نظام آفرینش در مسیر مستقیم حرکت می کند، ولی گاهی غبار خودبینی یا غیر بینی نمی گذارد انسان، حقیقت خود را بشناسد که قهرا یا از حاجت خود، غافل است:

«کلا إن الإنسان لیطغی أن راه استغنی» ^(۱۵)

یا اگر به حاجت خود آگاه است، می پندارد خودش توان رفع حاجت را دارد و خودکفاست. او در حقیقت منطق قارونی دارد که می گوید:

«إنما اوتیته علی علم عندی» ^(۱۶)

من بر اثر علم اقتصاد، توانسته ام این ثروت کلان را تحصیل کنم. این تفکر، تفکر قارونی است که کسی بگوید: «من خودم زحمت کشیده و به این مقام مالی یا علمی رسیده ام» ؛ یعنی، این شخص به جای این که به دار الامن توحید تکیه کند، به خود متکی است؛ در صورتی که چون خودش نیازمند است نمی تواند تکیه گاهی برای خود باشد.

به هر تقدیر، ایمان این است که انسان بعد از ادراک عجز خود و دیگران، به تکیه گاه قدرت پناه ببرد و در دار الامن قرار گیرد و احساس ایمنی کند که در این صورت هم از شر شیطان درون و هم از گزند حوادث تلخ بیرون در امان است.

ایمان آمیخته با شرک

خدای سبحان در باره کسانی که به این ایمان ناب، راه نیافته اند می فرماید ایمان اینها با شرک، آمیخته است:

«و ما یؤمن أکثرهم بالله إلا و هم مشرکون» ^(۱۷)

یعنی، بسیاری از انسانها با این که مؤمنند، مشرکند. امام صادق ( علیه السلام) در تبیین این حقیقت که چگونه اکثر مؤمنان، مشرکند؟ فرمود: همین که می گویند: اگر فلان شخص نبود، مشکل من حل نمی شد، این تفکر با ایمان، سازگار نیست:

«هو قول الرجل