خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مکه مکرمه

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مکه مکرمه :

شهر مکه در فاصله هشتاد کیلومتری

[۱]

شرق دریای سرخ قرار دارد و در طول ۴۰ درجه و ۹ دقیقه و عرض ۳۱ درجه و ۲۸ دقیقه خط استوا واقع شده و ۳۳۰ متر از سطح دریا فاصله دارد.

فلسفه پیدایش این شهر،که «ام القری »نیز نام گرفته،دو چیز است:

۱-مرکزیت عبادی

۲-مرکزیت تجاری.

این شهر«بکه »نیز نامیده شده است.درباره نامگذاری آن به «مکه »اقوال مختلفی نقل شده;از آن جمله:مکه در اصل «مک+رب »و مک به معنای «بیت »است:در این صورت،مکه یعنی بیت العرب یا بیت الله.در نقلی دیگر آمده است که «بک »به عنوان یک پسوند،به معنای واحه و وادی آمده;مثل «بعل بک »که به معنای وادی بعل است.بدین ترتیب،بر اساس نامی که بطلمیوس برای مکه ذکر کرده یعنی «ماکارابا»،باید این شهر را به نام «وادی رب »بشناسیم.برخی هم «مکرابا»را از کلمه عربی «مقرب »گرفته اند;اصطلاحی که به احتمال مربوط به کسانی باشد که نزدیکتر به خدا یا خدایان هستند.

معانی بسیاری برای بکه و مکه گفته اند که بیشتر آن حدسی است.

[۲]

یکی از اجزای اصلی،در این نامگذاریها رب و خانه رب است و این نشان دهنده شکل گیری این شهر بر گرد خانه خداوند است.

نام دیگر مکه «بلد الامین »و«بلد الحرام »است که این نام به تناسب مرکزیت عبادی این شهر،بر آن اطلاق شده است.

در نوشته های تاریخی قدیمی،از مکه یاد شده است و دلیلش آن است که مسیر تجارت از شامات به سمت یمن،از این ناحیه عبور می کرده است.تاریخ بنای مکه را باید در زمان بنای کعبه جستجو کرد.

مکه در میان دره ای واقع شده و کوهها اطراف آن را گرفته است.تنها چند راه خروجی به سمت یمن،دریای سرخ و شام وجود دارد.پایین ترین نقطه آن،بطحا است که در امتداد آن از معلاه مکه به سوی مسفله کعبه قرار گرفته است.مسیر بطحا در وادی ابراهیم قرار دارد که محل عبور سیلابهایی است که از بخش بالای مکه در مسیر مسجد الحرام فعلی به سمت پایین;یعنی کعبه سرازیر شده و از آنجا به بخش مسفله مکه می رود.

مکه قدیم به طور عمده در دو سوی بوده،در سمت معلاه گستره آن تنها تا محل مسجد الرایه بوده است.

قرآن از زبان حضرت ابراهیم-ع-مکه را«وادی غیر ذی زرع »نامیده;یعنی جایگاه خشکی که با کم آبی مواجه است.پیشتر،چاه زمزم وسیله تامین آب آنجا بود،که با گذشت زمان چاههای دیگری نیز در اطراف آن به وجود آمد.

مکه دارای فضایل بی شماری است;به ویژه خداوند در استجابت دعای ابراهیم-ع-حرمت فراوانی برای این شهر و اهل آن به عنوان اهل الله قائل شده است.

۱- مکه و کعبه پیش از اسلام

بنای کعبه به دست ابراهیم (ع)

تاکید دسته ای از روایات بر آن است که کعبه به دست حضرت آدم-ع-ساخته شد.در این روایات،آغاز مراسم حج نیز زمان حضرت آدم دانسته شده و حتی نامگذاری برخی از نواحی اطراف مکه و نیز مشاعر،در مورد حضرت آدم و همسرش حوا توجیه شده است.اگر این روایات را بپذیریم،باید بگوییم مدت زمانی پس از آدم،خانه کعبه چندان محل توجه نبوده تا آن که حضرت ابراهیم-ع-بار دیگر آن را تجدید بنا کرده است.

در نگاه تاریخی قرآن،تاریخ مکه و کعبه با تاریخ انسان و حاکمیت او بر کره خاکی برابر است. آنچه قرآن مجید بدان تصریح کرده،آن است که کعبه به دست ابراهیم-ع-ساخته شده است. در عین حال،قرآن این دیدگاه را نفی نمی کند که زمانی دراز پیش از آن،این خانه وجود داشته و سپس تخریب شده است.

«و آنگاه که برای ابراهیم جای خانه[کعبه]را تهیه دیدیم که چیزی را با من شریک مساز و خانه مرا برای طواف کنندگان و به نماز ایستادگان و رکوع کنندگان سجده گر پاکیزه کن.»

[۳]

«و در میان آدمیان بانگ حج در ده تا پیاده و بر هر شتر لاغری که از هر راه دوری آمده باشد، سوی تو آیند.»

[۴]

«و آن هنگام که ابراهیم پایه های آن خانه[کعبه]را با اسماعیل بالا می برد، گفتند:پروردگار ما!از ما بپذیر،چرا که شنوای دانا تویی.»

[۵]

در آیه ۲۸ سوره حج و آیات ۳۵ تا ۳۷ سوره ابراهیم نیز از پیوند کعبه با ابراهیم-ع-سخن گفته شده است.ابراهیم-ع-پس از بنای کعبه از خداوند خواست تا این مکان را حرم امن قرار دهد و خداوند نیز دعای وی را اجابت کرد.همین امنیت و حرمت بود که در طی قرنها،مکه را از تجاوز قبائل بدوی حفظ کرد و آن را«شهری امن »یا به تعبیر قرآن «البلد الامین »و«البلد الحرام »قرار داد.

داستان آمدن ابراهیم-ع-از این قرار است که او به دنبال مشکلی که با همسرش ساره پیدا کرد،همراه هاجر و فرزندش اسماعیل-ع-بدین دیار آمد و آنها را تنها گذاشت و بازگشت.پس از آن که چاه زمزم پدید آمد و اسماعیل-ع-و مادر وی هاجر نجات یافتند،آن دو در آنجا به زندگی مشغول شدند تا زمانی که اسماعیل-ع-سی ساله شد و ابراهیم-ع-بار دیگر به مکه آمد.در این زمان بود که آنها با کمک یکدیگر خانه کعبه را ساختند.

به دنبال ساخته شدن خانه خدا،عربهای قبیله جرهم که در آن نواحی زندگی می کردند و اسماعیل از میان آنان همسری اختیار کرده بود،به توحید و خدا پرستی گرویدند و پس از آن مراسم حج هر ساله برگزار می شد.

نگاهی به داستان آمدن هاجر و اسماعیل-ع-بدین دیار و آنچه که درباره ابراهیم-ع-و پسرش و مساله قربانی کردن او بیان شده و نیز مطالبی که درباره رفتن هاجر میان صفا و مروه برای جستجوی آب نقل کرده اند،نشان می دهد که بیشتر سنتهای مربوط به حج،برگرفته از همین وقایع است;یعنی وقایع زندگی انسانهای پاک و موحد،که یادگار دین توحید و آیین حنیف بوده اند،سر مشقی برای دیگر انسانهای موحد شد و به عنوان شعائر خداوند باقی ماند.حج در واقع احیای شعائر الهی و پاسداری از دین توحیدی است.

خداوند دین اسلام را«دین حنیف »نامیده و نام «مسلمان »را برای پیروان اسلام از زبان حضرت ابراهیم-ع-دانسته و خانه را نیز«کعبه »،«بیت الحرام »،«بیت العتیق »و«مسجد الحرام »نامیده است.برخی،«بیت المعمور»را نیز نام دیگری برای کعبه دانسته اند.

ساختمان کعبه ای که به دست ابراهیم-ع-ساخته شد،بر اساس برخی نقلها بدین ویژگی ها بوده است:ارتفاع حدود ۳۲/۴ متر،دیوار شرقی ۲۴ متر،دیوار غربی ۱۰/۲۳ متر،دیوار شمالی ۵/۱۶ متر،دیوار جنوبی ۱۵ متر.در آن زمان خانه کعبه سقفی نداشته و دیوارهای آن از سنگ بوده است.

مکه و کعبه بعد از اسماعیل-ع-