خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دوران جنگ و پس از جنگ

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دوران جنگ و پس از جنگ – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دوران جنگ و پس از جنگ شامل 92 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دوران جنگ و پس از جنگ گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دوران جنگ و پس از جنگ با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دوران جنگ و پس از جنگ از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دوران جنگ و پس از جنگ با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دوران جنگ و پس از جنگ را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دوران جنگ و پس از جنگ :

وقوع جنگ بزرگ هشت ساله آزمایشی [بزرگ] بود. پدیده ای که بسرعت گرد رخوت و سستی را تکاند و حیاتی نو به کالبد انقلاب و انقلابیون ارزانی داشت.

صرف نظر از تحلیلهای مختلفی که درباره این حادثه عرضه شده جنگ در سینه جوانان آتش آرمان و مطلوبی دیگر را روشن نمود. آتشی که دیگر بار موجب شد جمعیتی کثیر خود را در خدمت «آرمان » و مقصود در آورند و خیال به خدمت آوردن مطلوب و نشستن بر سر سفره رنگین پس از پیروزی را از سر بدر کنند. از اینرو علی رغم مشکلات و خرابیها حرکت عمومی دیگر بار روی به صعود نهاد. حرکت عمومی به حرکت سفینه ای می ماند که از زمین جدا می شود تا در فضای ماوراء زمین و جو بر مداری معین مستقر شود. عموم سفینه ها از سه منبع انرژی بهره می برند:

منبع اول سفینه را از زمین جدا می کند و تا جو بالا می برد. چنانکه مخزن سوخت دوم به یاری سفینه نیاید پس از چندی دیگر بار با سرعتی سرسام آور به زمین باز می گردد و منهدم می شود.

مخزن دوم سفینه را از جو عبور می دهد تا به فضای بالای زمین صعود می دهد اما قرار گرفتن در مدار اصلی نیازمند منبع و مخزن سوخت سومی است که اسباب آن را سفینه با خود دارد.

سفینه انقلاب اسلامی با منبع سوخت اول از مدار سال ۵۷ گذشت اما تاخیر در رسیدن منبع انرژی موجب شد تا برای چندی سفینه در انتظار و التهاب بماند. منبع سوخت دوم یعنی جنگ این سفینه را از مدار ۶۸ نیز گذراند.

جنگ به صورت طبیعی و متاثر از انقلاب اسلامی موجب بروز فضایی شد که عموم مردم بتدریج با فرهنگ انقلاب آشنا شدند. مردمی که ذهن و زبان و نگرش و مناسبات مادیشان برمبنای فرهنگ و ادب پیش از انقلاب شکل گرفته بود. زندگی در ساحت دین نیازمند ظهور عالمی دیگرگون بود. بی گمان معلمان، متولیان و امیران سرزمین فرهنگ و ادب و پس از آن متولیان امور اجرایی در زمره اولین کسانی بودند که می بایست انکارکنندگان عالم غربی شوند. منادیانی که نظر و عملشان حکایت از ایمان به عالم دینی می کرد ورنه، عموم مردم همواره تابع حکم امیران و ادبی هستند که وظیفه هدایت و راهبری را عهده دارند.

هشت سال نبرد با دشمن میدان بارور شدن و ظهور ادب دینی را فراهم آورد و موجب شد تا جمع کثیری از جوانان در فضایی خارج از همه آلودگیهای شهری متاثر از ادب غربی خود را مهیا کنند و سیر و سلوک در عالم دینی را تجربه نمایند ضمن آنکه این سالها فرصت لازم را برای دگرگون ساختن بسیاری از مناسبات باقی مانده از دوران قبل نیز فراهم می ساخت.

طی همه این سالها حال و هوای میدان جنگ یا در واقع مدرسه انقلاب اسلامی بتدریج به میان شهرها و روستاها منتقل می شد و بر ذهن و زبان و ساختار اخلاقی و اعتقادی مردم تاثیر می گذاشت. اما…

پایان سالهای پرالتهاب جنگ باب این مدرسه بزرگ را بست و جمله دانش آموزان و دانش آموختگان راهی شهرها شدند با انگیزه و امیدی قوی برای بنا کردن شهری و عالمی هماهنگ و همسان با آنچه که طی هشت سال در میان مناسبات خود آن را تجربه کرده بودند در واقع مخزن سوخت دوم سفینه انقلاب را به مداری بالاتر سوق داده بود. (نمودار۳)

سفینه برمدار ۶۸ به حرکت خود ادامه می داد به امید آنکه مخزن سوخت سوم چنان حرکتی ایجاد کند که سفینه بتواند به عالیترین مرتبه خود برسد.

حرکت سوم در ایران به «دوران سازندگی » شهرت گرفت. مهمترین مشخصه این دوران بروز احساس تند در میان مدیران اجرائی کشور بود. احساس نیاز به «برنامه و طرحی کلان » برای سازماندهی تمامی مناسبات اقتصادی و سیاسی و فرهنگی کشور. همان امری که به دلایل مختلف مورد غفلت واقع شده بود.

اشتغال جوانان قبیله انقلاب در میدانهای نبرد رویارو، تغییر استراتژی استکبار برای رویارویی با انقلاب اسلامی (تغییر سیاست حذف انقلاب اسلامی به سیاست استحاله فرهنگی) و سازماندهی عواملی مشخص از میان روشنفکران برای تحقق این خواسته، تصدی گروهی از تکنوکراتها و متخصصانی که جان و دلشان با انقلاب اسلامی و فرهنگ ویژه آن (مطابق دکترین امام خمینی) نبود; دست در گردن هم موجب شد که وظیفه سازماندهی و تغییر ساختار اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی به عهده کسانی گذاشته شود که مدینه آرمانی خود را در عالم غربی جستجو می کردند و این به معنی «تصمیم به بازگرداندن سفینه انقلاب اسلامی » به پایگاه زمینی بود.

از دیگر سو پایان جنگ و تحقق بخشی از آرمانهای سالهای دفاع مقدس موجب شد تا «میل به خدمت در آوردن آرمان و بهره مند شدن از نتایج حاصله از همه سالهای مبارزه » (چونان حرکت اول) دیگر بار در ساحتهای مختلف بروز کند».

از این زمان سفینه انقلاب در کشاکش تمنای دو گروه ماند. جمعیتی که میل به ارتقاء آن را تا آخرین مدار معهود داشتند و جمعیتی که با ترسیم ویژگیها و بر شمردن مواهب عالم غربی (گاه به اسم دین و انقلاب) برای افول آن تلاش می کردند.

لازم است پیش از گفتگو درباره آنچه می بایست اتفاق می افتاد نگاهی به وضع کودکان، نوجوانان و جوانان طی این سالها داشته باشیم.

کودکان انقلاب، نوجوانان جنگ، جوانان عصر سازندگی

در کنار حوادث و در میان فراز و نشیبهای سالها مبارزه، آرمانخواهی، جنگ و تلاش جمعیتی که نقطه عطفهای مهم سالهای ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۸ را باعث شدند نوزادانی پای در عرصه حیات نهادند که از صحنه اصلی زندگی پدران و مادران خود بدور بودند. و به آرامی و در بی خیالی سالهای اولیه زندگی خود را روی خط افق سپری می ساختند. مدرسه اولین صحنه از حیات اجتماعی اما رسمی آنان بود، محلی که اینان ناگزیر ایام هفت سالگی تا ۱۵ سالگی را تحت آموزشهای مستقیم مربیان و تربیت غیر مستقیم وسایل ارتباط عمومی طی می کردند. آنچه که طی این ایام قابل توجه است «تلاش دستگاه آموزشی و پرورش رسمی و غیر رسمی کشور برای آموخته کردن این کودکان و نونهالان با انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی و از دیگر سو عرضه تصویری سیاه و منفور از تمامی سالهای حکومت پهلوی و حتی همه امیران و حاکمان پیش از انقلاب بود.

در این سالها کودکان و نوجوانان در میان فضای «باقی مانده عناصر مدنی و فرهنگی عصر پهلوی » و «صورتهای اولیه مناسبات فرهنگی و مدنی عصر انقلاب اسلامی » در زیر باران شدیدی از «اطلاعات » بی آنکه فرصت کندوکاو و مطالعه عمیق درباره اش داشته باشند و «تبلیغات » بی آنکه مجال پرسش و جستجو درباره اش داشته باشند روزگار گذراندند.

تلاش «مربیان تربیتی و پرورشی مدارس » و بسیاری از کسانی که سعی در تربیت نسل دوم انقلاب داشتند عمدتا مصروف: دو امر شد:

 ۱

– تغییر و اصلاح صورت اعمال و رفتار بچه ها;

 ۲

– تبلیغ مستمر آرمان انقلاب و جنگ.

و این در حالی بود که ماهها و سالها در انتظار تحقق امور زیر سپری می شدند:

 ۱

– طراحی طرحی استراتژیک و کلان براساس مبانی انقلاب اسلامی برای ساماندهی مناسبات اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی;

 ۲

– تحقق انقلاب فرهنگی.

 ۳

– طراحی سیاست کلان فرهنگی کشور;

۴- پالایش مناسبات «اقتصادی، سیاسی، اجتماعی » از شائبه های غربزدگی;

 -۵

 تغییر ساختار نظام تعلیمی و تربیتی مبتنی بر مبانی نظری دینی و پژوهشهای کاربردی.

اصرار در تغییر صورت ظاهر و حفظ آن بتدریج موجب جاری شدن «تئوری نقش » در میان سطوح مختلف جامعه شد. و این «تئوری » چیزی جز ظهور «ریا» و «نفاق » فراگیر نبود. کودکان و نوجوانان با مشاهده:

رفتار و کنش والدین در خانه و خارج خانه;

رفتار و کنش مربیان در آشکار و نهان;

رفتار و کنش مبلغان، نصیحت کنندگان و سیاستمداران در مناسبات اجتماعی و اقتصادی; درمی یافتند که راه ماندن و بودن تبعیت از این تئوری است.

«نمایاندن آنچه که نیستند و پوشاندن آنچه که هستند».

 ا

ین امر تا آنجا پیش رفت که همگان تنها طریق رسیدن به مدارج عالی و مراتب اجتماعی و سیاسی را پیروی از این تئوری فرض کردند. این امر کیان انقلاب را با خطر جدی نفوذ کسانی روبرو می ساخت که دل و جانشان با انقلاب نبود اما از آن به عنوان پلکان ارتقاء مادی سود می جستند.

عدم تحقق موارد پنجگانه سابق الذکر جامعه را در سیر تدریجی مستعد می ساخت تا نسلی پرورده شود که در اولین فرصت از پوسته برخود کشیده (تئوری نقش) خارج شده و خود را آنچنان که هست بنمایاند.

القاء مستمر آرمان انقلاب و جنگ نیز به دلایلی که ذکر خواهم کرد قدرت لازم برای پروردن نوجوانان و حراست از آنان را نداشت.

همگان از این نکته غفلت ورزیدیم که انقلاب اسلامی بعد از بهمن ۵۷ و ورود به عرصه مناسبات «سیاسی و اقتصادی » وجه «آرمانی » خود را از دست داده است. بواقع این «انقلاب »برای نسل مبارز و اولیه وجه آرمانی داشت و از همین رو جوانان انقلابی با تمسک بدان و خدمت تام و تمام به آن موجب شدند تا با خواست و مشیت الهی در سال ۵۷ محقق شود. بی شک هر آرمان وقتی که محقق شود از وجه آرمانی اش کاسته شده و وجه «واقعی » می یابد. چه آرمان صورتی در ذهن می سازد و امیدی در قلب می کارد تا انسان در هوای آرزوی تحقق آن بپاخیزد. از همین رو آرمان و آرمانگرا بیش از آنکه در زمان حال بسر برد در آیند و در هوای آینده سیر می کند. همین توجه به آینده و امید به تنفس در «مدینه مطلوب » آنها را در گذار از «وضع نامطلوب » یاری می رساند.

«انقلاب اسلامی و جنگ » بعد از دو نقطه عطف یعنی سالهای «۵۷ و ۶۸» بیش از آنکه از وجه آرمانی برخوردار باشند از وجه واقعی و عینی برخوردار بودند. وجهی که در کشاکش تاریخ و مسایل و مناسبات اجتماعی و سیاسی و اقتصادی شدیدا آسیب پذیر است و ممکن است در این مرحله بسیاری ازیاران خود را از دست بدهد و یا دستکم آنها را به جایی برساند که بسان سالهای آرمانگرایی خود را وقف آن ننمایند; الا آنکه از قبل آن بهره مندی ویژه ای داشته باشند.

چنانکه همگان شاهد بروز رویکرد بسیاری از انقلابیون، مردم و مسؤولان به دنیا و جمع آوری مال و بهره مندی از سفره انقلاب و جنگ بوده اند.

این واقعه در حالی رخ می داد که سفینه انقلاب در مدار اصلی خود قرار نگرفته بود و به عنوان یک «نظام » نوپا به حساب می آمد و باید موقعیت خود را تثبیت می نمود.

مربیان فرهنگی از این نکته غافل بودند که «آنچه برای آنها» آرمان محسوب می شد ضرورتا نمی توانست برای نسلی که در میان انواع تنشهای اجتماعی ایام کودکی و نوجوانی را سپری می ساخت بعنوان یک «آرمان » تلقی شود; ضمن آنکه این نسل پیش از آنکه انقلاب و اهداف جنگ را بعنوان مقصد دور در آینده بداند آن را در زمان حال می دید. نباید فراموش کرد که طی همین سالها دشمن بیدار سعی در اجرای استراتژی جدید استحاله فرهنگی انقلاب اسلامی و پس از آن نظام نوپای سیاسی و اجتماعی آن داشت و برای تحقق این استراتژی از همه امکانات و اداوت و ابزار نیز سود می برد. و این همه مجال نمی داد تا نوجوانان نورسته بتوانند سره را از ناسره باز شناسند چه، جملگی آنان از «دوران حکومت پهلوی، دوران انقلاب و بالاخره جنگ » تنها تصویری ذهنی داشتند و نه تجربه ای عینی.

تلاش دستگاه فرهنگی برای مبدل ساختن یک «امر واقعی » (آرمان نسل اول) به یک آرمان (برای نسل دوم) بی نتیجه بود از همین رو و بصورت طبیعی مقدمات لازم فراهم می شد تا در اولین فرصت ممکن نوجوانانی که پای به سن «جوانی » می گذاشتند به اقتضای سن و تقاضای طبیعی در جستجوی «آرمانی » باشند که آنرا مطلوب خویش می پنداشتند. به عبارت دیگر چنانکه «نظام سیاسی و اجتماعی جمهوری اسلامی » موفق به عرضه یک «تئوری » و یا طرح یک «آرمان » در صفحه ذهن و قلب جوانان نمی شد به صورت طبیعی این جمعیت سر در پی علمی می نهاد که حکایت از یک تمنای آرمانی داشت.

سال ۱۳۶۸ شرایط ویژه ای بر فضای ایران حاکم بود:

۱- پایان جنگ که بروز نوعی انتظار و توقع برای حل مشکلات اقتصادی و اجتماعی را سبب شد;

۲- نسل دوم انقلاب که به سن جوانی رسیده بود و بعنوان جمعیتی کلان در سر آرزوهای بسیار و انتظاراتی فراوانتر را می پرورید;

۳- مجموعه تعالیم مستقیم و غیرمستقیم عرضه شده طی دوازده سال دوران آموزش رسمی، بدون آنکه تغییری بنیادین را پذیرفته باشند مسبب تربیت نسلی شده بود که رویکرد دینی به عالم نداشت و تنها در کنار مجموعه ای از دروس (علوم زیستی، علوم دقیقه و علوم انسانی غربی) پاره ای مباحث فرهنگی را تحت تاثیر تبلیغات و آموزشهای مستقیم آموخته بودند. در واقع آموخته های رسمی عاری از شائبه های نظری و فرهنگی غربی نبودند;

۴- تکنوکراتهای متخصص در عرضه طرحهای کلان خود برای اداره امور کشور بیش و پیش از آنکه متوجه رویکرد دینی انقلاب اسلامی به عالم و آدم باشند سر در پی تقلید و کپی برداری از طرحهای دیکته شده سازمانهای جهانی داشتند و طرحهایی چون «توسعه اقتصادی »، «توسعه فرهنگی » را فراروی نظام جمهوری اسلامی قرار می دادند که بصورت طبیعی جهت گیریهای اصلی انقلاب را تغییر می داد و موجب می شد تا «مدینه و فرهنگ » غربی بعنوان «الگو» و مدینه مطلوب انقلاب اسلامی مطرح شود. البته با صورتی جدید و رنگ و لعاب ظاهرا مذهبی;

۵- جریانی سازمان یافته و متشکل در تلاش بود تا بر دیواره انقلاب اسلامی ترک اندازد . ماجرایی که از آن بعنوان «تهاجم فرهنگی » یاد شده است;

نگاهی ساده به بسیاری از طرحهای پذیرفته شده طی همه این سالها نشان می دهد که ضعف در طراحی و برنامه ریزی مستقل و متکی به مبانی و منابع نظری دینی، علی رغم بسیاری از حسن نیتها موجب سریع تر شدن حرکت سفینه انقلاب اسلامی برای بازگشت به زمین است. برای مثال:

طرح «انقلاب فرهنگی » بیش از سه سال دانشگاهها را تعطیل کرد و پس از آن بدون آنکه تغییر جدی و حقیقی در نظام آموزشی، میانی نظری کتب درسی، مبادی علوم، تعاریف و طبقه بندیهای حاکم در میان منابع انسانی … حادث شود دیگر بار دانشگاهها گشوده شدند و علاوه بر آن در کنار دانشگاههای رسمی مراکزی تاسیس شدند آزاد و ملی که با خود عنوان «اسلامی » را یدک می کشیدند اما از همان ضوابط اولیه دانشگاههای دولتی نیز تبعیت نمی کردند.

گسترش این مراکز در میان شهر و روستا موجب شد تا بر سرعت انسلاخ فرهنگی افزوده شود و «فرهنگ سنتی و ملی و منطقه ای » با سرعت بیشتری از میان جوامع دست نخورده و آلوده نشده ش