خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل کند و کاوی در مسئله حجاب

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل کند و کاوی در مسئله حجاب؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل کند و کاوی در مسئله حجاب انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 67 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل کند و کاوی در مسئله حجاب:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل کند و کاوی در مسئله حجاب آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل کند و کاوی در مسئله حجاب با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل کند و کاوی در مسئله حجاب از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل کند و کاوی در مسئله حجاب، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل کند و کاوی در مسئله حجاب :

اینترنت؛ ۶ فروردین ۱۳۸۴

چکیده: نویسنده با مروری نه چندان عمیق و مستند، آیات قرآن درباره حجاب را
بررسی و با معنای واژه «خِمار» مفرد «خُمُر» و «جلباب» مفرد «جلابیب» که در قرآن آمده،
مدعی هستند که هیچ دلیل قرآنی روشنی نسبت به اینکه زنان باید سر و موی شان را از
نامحرم بپوشانند، نداریم؛ بلکه تکیه قرآن بر پوشاندن برجستگی ها و زیبایی های بدن در
مقابل نگاه های آلوده مردان است.

اگر قرار باشد در مورد روشن شدن مسئله لباس و پوشش زنان به روایت، سنت و
مستندات رایج فقهی بسنده کنیم، این مسئله هیچ گاه برای امثال ما که فقیه نیستیم روشن
نخواهد شد، مگر آنکه اول میان متن سنت و متن قرآن تفاوت قائل شویم. امروز طبقه
فرهنگی میانه ای پدید آمده است که می خواهد جدای از فتاوا و جدای از مسئله تقلید،
خودش هم معنای حرمت ها را بفهمد. آنچه در پی می آید نه حکمی شرعی و نه
استنباطی فقهی است؛ بلکه به عنوان کند و کاو پژوهشی ای است که با متن قرآن سر و کار
دارد.

نقطه کانونی در شکل گیری مضامین فقهی دورانی بوده است که با روزگار صدر
اسلام فاصله ای جدی و تفاوتی بنیادی داشته است. به جز متن قرآن، هیچ اثر مکتوب و
مستندی که تدوین آن به پیش از دوره بنی عباس مربوط باشد در دست نداریم. از این
جهت می توان احتمال داد که همه متون فقهی، فلسفی، کلامی، عرفانی و … بیشتر
مناسب با ساختار امپراطوری اسلامی شکل گرفته است.

دوم اینکه متن قرآن را نیز نمی توان به درستی فهمید؛ مگر با شناخت معیارهای زبانی
همان روزگارِ بعثت در حجاز، که البته این نیز کار چندان آسانی نیست؛ زیرا بسیاری از
واژگان در طول تاریخ و به ویژه در دروه ۵۵۰ ساله امپراطوری عباسیان، معناها و
مصداق های متفاوتی از اصل خود پیدا کرده اند.

نکته سوم اینکه اگر آیاتی را که امروزه مربوط به حجاب می دانند، با دقت و با همان
معیارهای زبانی دوره بعثت مطالعه شود، درمی یابیم که در هیچ کجای قرآن نیامده است
که زنان باید موی سر خود را بپوشانند؛ اما این هست که زنان مؤمن سعی کنند تا پوشش
و رفتارشان به گونه ای باشد که مردان بیگانه در آنان طمع نکنند.

چهارم، از بررسی آیات قرآن و با توجه به شرایط زمانی و مکانی حجاز در هنگام
بعثت چنین برمی آید که لباس برای زنان، یک شکل ویژه تثبیت شده ای نداشته است؛
بلکه بسته به موقعیت زنان در برابر مردان، متفاوت بوده. همچنین مهم ترین کسی که
می توانسته این موقعیت ها را تشخیص داده و متناسب با آن، جاذبه های جنسی خود را
پوشیده نگاه دارد، خود زن بوده است. بنابراین می توان گفت که پوشش برای زن امری
نسبی بوده است و هنوز هم می تواند باشد.^(۱)

نکته آخر اینکه به نظر می رسد که طرح مسئله پوشیدن زنان از سوی قرآن، ارائه
راهکاری است برای مردان و زنانِ آزادی که به امر متعالی ایمان آورده و دوست دارند
خود را از گزند آشوب های جنسی و نگاه های گزنده مردان هوسران برکنار نگه دارند.

در قرآن دو مورد از آیات هست که درباره نوع رفتار و پوشش زنان به تصریح در آن
سخن رفته است. یکی آیات ۳۰ و ۳۱ سوره نور و دیگری آیات ۵۷ و ۵۸ سوره احزاب.
در آیه ۵۳ سوره احزاب به مؤمنان در مورد خانه پیامبر خطاب آمده است که بی اجازه
وارد خانه رسول نشوند و اگر از زنان پیامبر چیزی خواستند، از همان پس پرده «مِنْ وَراءِ
حِجابٍ» حاجت خود را بگویند. نکته جالب توجه در این آیه آن است که مردان باید از
پس حجاب با زنان سخن گویند. به تعبیر دیگر، اگر حجاب پوششی برای زنان می بود،
طبعا به زنان توصیه می شد که حجاب خود را حفظ کنند؛ در حالی که در قرآن چنین
چیزی دیده نمی شود.

در آیه ۳۱ سوره نور آمده «وَ لْیَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَی جُیُوبِهِنَّ؛ و خمارهای خود را بر
گریبان های خود برزنند». «خُمْر» جمع خِمار است. کلمه خِمار از ریشه «خَمر» گرفته
شده است. مسکرات را به آن دلیل خمر گفته اند که هوشیاری را می پوشاند. همچنین هر
پارچه یا پوست دباغی شده که پوششی برای چیزی یا جایی محسوب شود، «خِمار»
نامیده می شود. به تعبیر دیگر، «خِمار» به معنای «مقنعه، روسری یا چادر» نیست مگر
آنکه آن را بر سر نهند؛ آن گاه طبعا نامش «مقنعه روسری» خواهد بود. اما در آیه فوق
سخن بر سر این نیست که خِمار خود را تا روی سینه ها بکشانند؛ بلکه می گوید خمار
خود را بر روی سینه زنند. به تعبیر دیگر، اگر در آیه فوق به جای حرف «علی» (بر روی)
از حرف «الی» (تا) استفاده شده بود، می توانستیم چنین استنباط کنیم که پارچه ای را به
عنوان روسری استفاده می کردند و حالا در این آیه می گوید ادامه همان پارچه یا روسری
را تا روی سینه ها پایین آوردند. اما در این آیه نه از واژه مقنعه استفاده شده است و نه از
حرف «الی». حتی به نظر می رسد که واژه مقنعه، نامی متأخر نسبت به زمان بعثت باشد.

از قراین چنین برمی آید که وضعیت لباس در آن روزگار برای مردم آن سامان، به ویژه
برای مردم بدوی و صحرانشین، بسیار ساده و ابتدایی بوده است. به نظر می رسد که
نام های مربوط به لباس و پوشش، در فرهنگ و زبان آن روزگار نسبت به دوره های بعد،
چندان زیاد نباشد. احتمالاً در عرف معمولی آن زمان، هر زن و مردی با یک پیراهن بلند
که بر تن می کرد، دارای لباس محسوب می شد. اگر این پیش فرض ها را مورد تأمل قرار
دهیم، می توانیم اهمیت آیه فوق را درباره قرار دادنِ پوشش اضافی در روی گریبان و
سینه ها درک کنیم. همچنین تفاوت لباس های چسب و تنگ را با لباس های نسبتا گشادتر
(جلباب) می توانیم دریابیم.

نکته دیگری که مورد غفلت قرار گرفته این است که بنا به گزارش هایی از تاریخ
ادبیات عربِ قبل از اسلام، نقل تذکره ها و سیره ها، تا هنگام بعثت و همچنین در زمان
زنده بودن پیامبر، اغلب مردان گیسوان بلند خود را داشتند. بنابراین، شاید بتوان گفت که
آنچه در میان مرد و زن تفاوت عمده ای برای نشانِ جنسیت ایجاد می کرده و زینت ویژه
زن محسوب می شده، موی سر نبوده است؛ بلکه برجستگی بخشی از اندام زن بوده که
با لباس معمولی آن زمان و به هنگام راه رفتن جلب توجه می کرده است و احتمالاً به
همین سبب استفاده از پوششی اضافی به نام «خِمار» و بستن آن روی گریبان و سینه ها
می توانسته این زینت ویژه زن را پوشش بیشتری دهد و از تحریکات جنسی در برابر
نگاه های دیگران بکاهد. در ادامه این آیه، سلسله مراتبی را درباره مواجهه زنان با مردان،
بدون استفاده از «خِمار» برمی شمارد که به نظر می رسد در این ترتیب، نوعی
نسبی گرایی در مواجهه زن با دیگران نهفته باشد.

توصیه ای دیگری که پس از شمردن این مراتب به زنان شده است اینکه: «وَلاَ یَضْرِبْنَ
بِأَرْجُلِهِنَّ لِیُعْلَمَ مَا یُخْفِینَ مِن زِینَتِهِنَّ»^(۲). این جمله با آنکه بسیار مختصر بیان شده، اما چنان
همه جانبه و مفید است که می تواند گونه های مختلفی از اطوارهای زنانه را واگوید که
دوست دارد به طریقی خود را بنمایاند؛ مانند زنی بدوی که با پایکوبی هایش و به صدا
درآوردن خلخال های پایش، دیگران را متوجه خود کند، تا خود را به آنان بنمایاند.

آیه دیگری در سوره احزاب آمده است. ای پیامبر، بگو به همسرانت. و به دخترانت
و به زنان مؤمنین که فروگیرند برخود از جلابیب «یُدْنینَ عَلَیْهِنَّ مِنْ جَلاَبیبِهِنَّ»^(۳). این
نزدیک تر است برای آنکه شناخته شوند و مورد آزار قرار نگیرند و خداوند آمرزنده و
مهربان است.

نکته های مبهمی در این آیه وجود دارد که گشودن آن کار چندان آسانی نیست. از
جمله اینکه «جلباب» در آن روزگار به چه چیزی گفته می شده است؟ آیا واقعا جلباب
نوع خاصی از لباس بوده. این لفظ از ریشه «جلب» می باشد و اگر جلباب به معنای
پوششی گشاد باشد که برجستگی های بدن را ننمایاند و جلب توجه دیگران را نکند، باز
هم هیچ اشاره ای نیست که زنان موی سر خود را بپوشانند یا نپوشانند.

نکته دیگر آیه فوق آن است که در شهر کوچکی مثل مدینه آن روزگار که همه آدم ها
حتی به اسم می توانستند یکدیگر را بشناسند، زنان رسول و زنان مؤمنین به چه چیزی
باید شناخته می شدند که مورد تهمت، و آزار قرار نگیرند. به نظر می رسد که در اینجا
منظور از شناخته شدن، نوعی از شناخت از سوی دیگران نسبت به زن است که دیگران
آن زن را از رفتار، گفتار و نگاهش به وقار و گرایش به پاک دامنی بشناسند؛ نه تنها اینکه
مثلاً بشناسند که این زنِ فلانی است و چون زن فلانی است کسی به او کاری نداشته
باشد.

با توجه به آنچه گذشت، شاید بتوان گفت که پوشش برای زنان و مردان، هم امری
نسبی بوده است و هم اختیاری. یعنی به همان گونه که ایمان برای تعالی یافتن، امری
اختیاری و ارادی است، طبعا انتخاب ملزومات و راهکارهای متناسب برای رسیدن به
تعالی هم مبتنی بر همان ایمانی خواهد بود که زن یا مرد اراده کرده است. اجبار برای مرد
یا زنی که ایمانی به تعالی یافتن ندارد، موجب اعتلای او نمی شود.

اشاره

۱. آقای طهماسبی می گوید سخن من نه حکمی شرعی است و نه استنباطی فقهی، و
می خواهد جدای از فتاوا و مسئله تقلید، معنای دقیق حکم حجاب را بفهمد.

در مقام عمل، هر شخص یا صاحب نظر و مجتهد است که طبق نظر خود عمل می کند
و یا در غیر آن صورت، مقلّد است و باید طبق نظر کارشناس و خبره عمل کند. اما البته
این نکته و حکم عقلی و شرعی به معنای این نیست که شخصی در معنای احکام و آیات
قرآن تأمل و اندیشه نکند؛ بلکه بر هر مسلمان و تالی قرآنی لازم است که در فهم قرآن
بیندیشد.^(۴) ولی باید توجه داشت فهم ابتدایی و خام و ساده ای که با اطلاعات محدود و
ناقص خود از آیات پیدا می کنیم، سخن آخر نیست و معلوم نیست صحیح باشد. بنابراین
باید به خبره عرضه شود تا حک و اصلاح گردد، نه اینکه مبنای قضاوت نهایی ما قرار
گیرد.

۲. در ادامه آمده است «نقطه کانونی در شکل گیری مضامین فقهی دورانی بوده است
که با روزگار صدر اسلام فاصله ای جدی و تفاوتی بنیادی داشته است». اما کسانی که با
تاریخ تفسیر و فقه و حدیث، آشنایی اندکی داشته باشند، می دانند که این دوران با صدر
اسلام و تاریخ پیامبر و گردآوری قرآن گره خورده است. روایات احکام و فقه از راویان
حدیث و از منبع علم امامان معصوم علیهم السلام صادر شده و بعد از دوران ائمه هم به عالمانی
مثل مرحوم شیخ صدوق، مفید، کلینی، طوسی و مانند آنها می رسد.

سپس می گوید: «به جز متن قرآن هیچ اثر مکتوب و مستندی که تدوین آن به پیش از
دوره بنی عباس مربوط باشد، در دست نداریم…». درحالی که ما کتب حدیثی و رجالی و
تاریخی ای داریم که حاصل اصول مکتوب در زمان ائمه معصومین عل