خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل الحاد، شک، یا ایمان؟

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل الحاد، شک، یا ایمان؟!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل الحاد، شک، یا ایمان؟ بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل الحاد، شک، یا ایمان؟ از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل الحاد، شک، یا ایمان؟ شامل 108 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل الحاد، شک، یا ایمان؟ استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل الحاد، شک، یا ایمان؟ با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل الحاد، شک، یا ایمان؟ قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل الحاد، شک، یا ایمان؟ حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل الحاد، شک، یا ایمان؟ به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل الحاد، شک، یا ایمان؟ :

نقد و بررسی مقاله «پیش فرض بودن الحاد» اثر میشل اسکریون

چکیده

میشل اسکریون مقاله خود را با نگاهی کوتاه به مفهوم «ایمان» و ارتباط آن با «عقل» آغاز می کند

.

به نظر او، ایمان حوزه ای در برابر عقل و مستقل از آن نیست و می تواند مستند به شواهد باشد

.

توجیه ایمان زمانی صورت می پذیرد که بتوان درستی اعتماد و ایمان را از راه های معمول اثبات

کرد. وی پاسخ نتایج ابطال ادلّه را بررسی می کند و می گوید: در صورتی که ادلّه خداشناسان

ابطال شد، موضع معقولی که می توان گرفت الحاد است، نه لاادری گری. آن گاه در برابر شکّاکان

به دسته بندی دعاوی بر مبنای میزان شواهد می پردازد. اسکریون در انتهای مقاله، ترکیب ادلّه را

نقد می کند و شرایطی برای ترکیب ادلّه بیان می دارد و معتقد است: این کار در علوم تجربی

امکان پذیر است، اما با به کارگیری آن در الهیّات، چندان موافق نیست. نظریه اسکریون به تفصیل

در چهار قسمت مورد بحث و بررسی قرار می گیرد

:

کلید واژه ها

ایمان، عقل، الحاد

۱.

ایمان و عقل

در موضوع «رابطه ایمان و عقل» دو موضع متضاد وجود دارد: برخی برآن اند که عقل و ایمان با

یکدیگر تطابق دارند و برخی تطابق آن دو را رد می کنند. دسته اول، درباره حدّ تطابق به دو گروه

تقسیم می شوند: عده ای تطابق را در مقدّمات ایمان می دانند، ولی در لوازم ایمان الزامی برای

تطابق نمی بینند. آکویناس و پیروانش در جهان مسیحیت و اغلب فیلسوفان و متکلّمان مسلمان

از این گروه اند. گروه دوم، به تطابق و هماهنگی کامل میان عقل و ایمان اعتقاد دارند. کانت را از

این گروه برشمرده اند

.

دسته دوم نیز به دو گروه تقسیم می شوند: گروه اول، معتقدند که ایمان با عقل تضاد دارد و به

حوزه ضد عقل

(۱)

تعلّق دارد. در این گروه، هم فیلسوفان ملحدی مانند هیوم وجود دارند و هم

فیلسوفان و الهی دانان مؤمنی مانند کرکگور. گروه دوم، ایمان را فراتر از عقل

(۲)

می دانند. کالون و

کارل بارت از این گروه به شمارند. وی می گوید: حجّیت و اعتبار وحی از خودش است، نه از

عقل. به نظر او، الهیّات عقلانی خوب نیست؛ زیرا با حریف خود، یعنی الحاد، بر مبنا و باور وی

می جنگد. کرکگور را نیز می توان از یک نظر از این گروه به شمار آورد؛ زیرا وی ایمان را هم ضد

عقل می داند و هم فراتر و برتر از آن. وی معتقد است عقل انسان به گناه آلوده شده است و در

جایی که ایمان حضور دارد، دخالت عقل، بی حرمتی و نامربوط است

.^(۳)

اسکریون با ردّ نظر کسانی که معتقدند ایمان هیچ ارتباطی با عقل ندارد و آن را متعلّق به

حوزه دیگری همچون اراده یا تجربه درونی و فراتر از عقل می دانند، می گوید: ایمان به معنای

«

اعتماد» است. وقتی می گوییم به چیزی ایمان داریم، یعنی اعتقاد و عمل ما به گونه ای است که

گویی آن چیز بسیار قابل اعتماد است. بر این اساس، ایمان و عقل می توانند با یکدیگر جمع

شوند. اگر شواهد معتبری به سود ایمان وجود داشته باشند، آن را عقلانی می کند، وگرنه

غیرعقلانی است. ایمان و عقل از دو سنخ جداگانه اند که قابل جمع با یکدیگرند. بر این پایه،

ایمان درجه بالای اعتقاد است که ممکن است معقول یا نامعقول باشد

.

به نظر اسکریون، واقعیت ایمان متضمّن دو چیز است: یکی باور و دیگری اعتماد. درجه

بالایی از باور در ایمان وجود دارد که موجب اعتماد به متعلّق باور می شود. بنابراین، ما

می توانیم درباره موجّه بودن این اعتماد و باور پرسش کنیم. اما کسانی که می خواهند با تغییر

معنای ایمان، نیازمندی آن را به توجیه از میان ببرند، تنها با کلمات بازی می کنند. با صرف تغییر

نام گل «رز»، بو و شکل آن تغییر نمی کند. بنابراین، نمی توان ایمان را در معنایی مقابل عقل به کار

برد و آن را راهی جداگانه به سوی حقیقت به حساب آورد

.^(۴)

اسکریون در این جا در صدد تحلیل مفهوم «ایمان» و یافتن ماهیت آن نبوده و به همین دلیل،

ویژگی های ایمان را به طور کامل بیان نکرده است. دو ویژگی «باور» و «اعتماد» به درستی از

ویژگی های ایمان بر شمرده شده اند، اما باید دو ویژگی دیگر را نیز افزود و آن «تعهد» و «اراده

»

است. ایمان بدون التزام و تعهد بی معناست. مؤمن کسی است که به متعلّق ایمانش پای بند باشد

و در هر دو بعد نظری و عملی، تعهدی شورمندانه از خود نشان دهد. هر اندازه میزان تعهد و

شورمندی آن کم شود، ایمان نیز رنگ می بازد و هر اندازه التزام و تعهد شورمندانه افزایش یابد،

درجه ایمان شدت می یابد. تعهد شخص مؤمن در مقام نظر، هرگونه شک و تردید را کنار می زند

و در مقام عمل، سستی و کاهلی را دور می سازد. مؤمن نمی تواند فارغ دلانه و بی تفاوت نسبت

به متعلّق ایمانش نظاره گر باشد. او هستی و حیات خود را در وسط معرکه بازی سرنوشت

می بیند و هرگونه بی تعهدی را در این زمینه خطرناک و هستی سوز می یابد

.

بر خلاف کسانی که تعهد شورمندانه را منافی عقلانیت می دانند، به نظر می رسد هیچ

منافاتی میان این دو وجود ندارد. تعهد شورمندانه می تواند کاملاً از سر عقلانیت باشد. باوری

موجّه و معقول که پایه تعهد ایمانی فرد مؤمن می شود، شورمندی را از آن سلب نمی کند؛ زیرا

شورمندی ملازم با ناآگاهی و تردید نیست. آنچه ایمان را شورمندانه می سازد، «هزینه بری» آن

است، نه ابهام آلود یا تناقض آمیز بودن متعلّق آن، چنان که کرکگور می گوید. انسان باید در راه

ایمان خویش، چیزهایی را از هستی خود هزینه کند و محدودیت هایی را بپذیرد و از مال و جان

خویش مایه بگذارد. این سرمایه گذاری در ایمان است که آن را شورمندانه می کند. هرچند

درجات شورمندی مؤمنان بسیار متفاوت است، اما تفاوت درجه موجب نمی شود که اصل

شورمندی و تعهد از میان برود

.

اما باید توجه داشت که ایمان عملی ارادی است و از سنخ آگاهی صرف نیست؛ گو این که

آگاهی مقدّمه آن است. برخی گمان می کنند که اگر ایمان را ارادی بدانند دیگر عقلانی نیست، یا

اگر آن را امری عقلانی بدانند ارادی نیست. اما این بستگی به تلقّی ما از افعال ارادی دارد. بر اساس

یک تلقّی فلسفی (سقراطی)، انسان همین که چیزی را بداند، خواه ناخواه به آن ملتزم می شود

.

معرفت انسان را وادار به التزام و عمل می کند. برای وادارکردن انسان ها به عمل، کافی است

معرفت آن ها را به فایده آن چیز افزایش دهیم. اما بنا بر یک تلقّی فلسفی دیگر (ارسطویی

)

،

معرفت به خیر و شرّ کارها، برای وادار کردن انسان ها به عمل کافی نیست. گاهی انسان ها ضعف

اراده پیدا می کنند و علی رغم آگاهی از خوبی یک کار، آن را انجام نمی دهند. در اینجا نیز می توان

گفت: این گونه نیست که اگر کسی دلایل قانع کننده ای برای ایمان به خداوند در اختیار داشته باشد،

حتما ایمان می آورد. ایمان آوردن، عملی ذهنی نیست که با قطعیت ادلّه، چاره ناپذیر شود

. «

ایمان آوردن»، فعلی نفسانی است که مسائل ذهنی صرفا مقدّمه ای ناکافی برای تحقق آن هستند

.

با وجود ادلّه قانع کننده، باز هم می توان ایمان نیاورد. با وجود براهین آشکار، هنوز هم می توان

وجود خداوند را تصدیق نکرد

.

«

تصدیق کردن» فعلی نفسانی است که گاهی از آن به «عقدالقلب» تعبیر می کنند و با تصدیق

ذهنی تفاوت دارد، هر چند تصدیق ذهنی مقدّمه آن است. این مقدّمه ذهنی، انسان را مجبور به

پذیرش و التزام نمی کند. انسان می تواند پس از آن که عقل چیزی را درک کرد، آن را نپذیرد و به آن

التزام نیاورد: «وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَیْقَنَتْهَا أَنفُسُهُم.ْ» (نمل: ۱۴) نقش اراده و تصمیم گیری در اینجا

ظاهر می شود. دو چیز را نباید با یکدیگر خلط کرد: یکی شناخت حق و دیگری التزام به آن

.

شناخت حق به خودی خود التزام به آن را به دنبال نمی آورد. پای بندی به حق مستلزم اراده

انسان است و همین امر ایمان را امری اختیاری می کند و می توان حتی در برابر محکم ترین و

روشن ترین ادلّه ایستادگی کرد و آن ها را نپذیرفت

.

این مسئله اختصاصی به باورهای دینی ندارد، بلکه در همه باورها و التزام های انسانی صادق

است. در همه جا می توان با حقِّ شناخته شده، جحود ورزید و آن را نپذیرفت. در باورهای عادی

زندگی نیز، آنجا که پای سود و زیان ما به میان می آید، گاهی با حق جحود می ورزیم. البته در

اینجا باید به مسئله عمل توجه داشت؛ یعنی همان گونه که میان باورهای ذهنی و عقد قلبی و

التزام باطنی رابطه وجود دارد چنان که گفته شد میان آن ها با عمل نیز رابطه وجود دارد؛ هم

آن ها در عمل تأثیر می گذارند و هم عمل در آن ها. عمل به

حق، قدرت شناخت انسان را بالا

می برد و امکان تمکین و التزام قلبی را فراهم تر می کند. گاهی مبارزه با حق و تکذیب آن بر اثر

اعمال بد گذشته انسان است:«ثُمَ کَانَ عَاقِبَهَ الَّذِینَ أَسَاءُواالسُّوءیأَنْ کَذَّبُوابِآیَاتِ اللّهِ…»(روم:۱۰

)

۲.

عقلانیت باور

هنگامی که کسی می گوید: «خداپرستی نوعی باور بی نیاز از شواهد است»، سخن او چه معنایی

دارد؟ اسکریون دو معنای محتمل بیان می کند

:

۱)

این که کسی پروای درستی و نادرستی آن عقیده را ندارد؛

۲)

راه های دیگری غیر از شواهد و استدلال، درک درستی یا نادرستی آن وجود دارند

.

به نظر می رسد، احتمال اول درست نیست؛ زیرا با روش اغلب مردم سازگار نیست؛ یعنی

عموم انسان ها در اندیشه صحّت و خطای عقاید و باورهای خود هستند. اگر خطا بودن

عقایدشان را به آنان گوشزد کنید، نسبت به آن واکنش نشان می دهند و بی تفاوت نخواهند بود

.

این نشان می دهد که موضوع اول نمی تواند درست باشد. احتمال دوم نیز درست نیست؛ زیرا هر

راه مقبولی برای اثبات درستی یا نادرستی یک باور، به معنای توجیه و معقول سازی آن است

.

نمی توان با اعتماد صرف به خدا، درستی اعتقاد به خدا را اثبات کرد و آن را معرفتی به حساب

آورد که مبتنی بر ایمان است. از نظر اسکریون، این کار مانند آن است که صرفا با مشارکت در

بازی، خود را برنده محسوب کنیم. برنده شدن قواعدی دارد که صرفا بر پایه آن قواعد می توان

برنده و بازنده را تعیین کرد. همچنین عقلانیت نیز قواعدی دارد که صرفا بر پایه آن قواعد،

می توان صحّت و خطای یک باور را معیّن ساخت. هر راه جدیدی باید بتواند میزان و معیار

عقلانیت را کسب کند

.

البته باید توجه داشت که به لحاظ روان شناختی ممکن است کسی بدون هیچ مبنایی واقعی

به چیزی باور داشته باشد. همچنین ممکن است بخت با وی یار باشد و اتفاقا باور او درست از

کار درآید. اما نمی توان گفت: وی در طول این مدت باوری معقول داشته است. معقولیت باور

امری روان شناختی نیست، بلکه مسئله ای معرفتی است که باید بر پایه اصول و ضوابط حوزه

معرفت شناسی به اثبات برسد. در عین حال، باید به این نکته نیز توجه داشت که باورهای بی پایه

معمولاً از خرافات سر بر می آورند و به آنجا منتهی می شوند

.^(۵)

به نظر می رسد در دو مسئله یاد

شده، اختلافی با اسکریون نداشته باشیم

:

اولاً، نمی توان نسبت به درستی و نادرستی عقیده بی پروا بود. یکی از مسائل مهم انسان، که

می توان انسانیت او را در گرو همین مسئله دانست، دغدغه نسبت به درستی عقیده است. ثانیا،

روش های آزمون درستی یک عقیده باید عقلانی باشند. هر راه جدیدی نیز باید معقول باشد. اما

آنچه قابل تأمّل است، این است که آیا روش های معقول همان هایی هستند که تاکنون پذیرفته

شده اند، یا این که امکان یافتن راه های جدید نیز هست؟ در این جا نگاهی کوتاه می اندازیم بر

راه های گوناگون توجیه باور

:

۳.

انواع توجیه

اسکریون معتقد است که باورهای دینی نیز مانند سایر باورها هستند و نمی توان برای آن ها از

معیاری جز آنچه در مورد درستی سایر باورها به کار می بریم، استفاده کنیم. برای نشان دادن این که

چه چیزی واقعی است و چه چیزی واقعیت ندارد، باید به روش های عادی پژوهش توسّل جست

:

۱

۳. روش های عادی پژوهش

از نظر او، روش های عادی پژوهش عبارت اند از: منطق و مشاهده. مقصود وی از «مشاهد» نیز

مشاهده حسی است؛ زیرا شهود درونی را نوعی دیگر می داند که بعدا درباره آن سخن خواهد

گفت. وی شهود عقلانی را نیز نمی پذیرد؛ حال یا آن را صرفا به محدوده منطق خلاصه می کند و

چیزی ورای منطق و روابط منطقی میان گزاره ها را قبول ندارد، یا این که اصلاً شهود عقلانی را

امری بی پایه و منطق را امری قراردادی و اعتباری می داند که بر پایه تعدادی اصول موضوعه بنا

شده است و چیزی درباره واقعیت عرضه نمی کند. اسکریون در این زمینه چیزی نمی گوید، اما

می توان این نکته را از او مسلّم دانست که با معرفت عقلانی مستقل از تجربه، که واقعیت خارجی

را به ما نشان دهد، موافق نیست

.^(۶)

در این که منطق و مشاهده از جمله طرق عادی و پذیرفته شده پژوهش هستند و می توانند به

عنوان معیار توجیه باورها به کار آیند، تردیدی نیست؛ اما همین جا باید این تذکر را داد که

مشاهده صرف و جهت نیافته از پیش زمینه های ذهنی و روحی و تمایلات و گرایش های افراد

وجود ندارد یا اگر هم وجود داشته باشد، بسیار نادر است. امروز کمتر فیلسوف علمی یافت

می شود که این گمان خام پوزیتیویستی را که «می توان واقعیت را با حذف تمام گرایش ها و

تمایلات و اندیشه های پژوهش گر به تماشا نشست»، بپذیرد. فیلسوفان علم همه باورهای علمی

را یا مشتی حدس های تاکنون ابطال ناشده می دانند (کارل پوپر) یا برنامه های پژوهشی (ایمره

لاکاتوش) یا ساختارهایی که ما برای پیکره بندی داده ها به آن ها داده ایم؛ یعنی پارادایم های

معرفتی (توماس کوهن) یا شبکه ای از باورها که می توان به گونه های مختلف آن ها را

سازمان دهی کرد و آنچه با اقتصاد فکر بیشتر سازگار افتد، پذیرفته می شود (ویلرد کواین) یا

چیزی مانند آن

.^(۷)

بنابراین، نمی توان ساده باورانه الگوی «معرفت علمی» را الگوی تمام نمای

واقعیت به حساب آورد، بلکه باید آن را طرحی برای بازخوانی واقعیت و رفتار مناسب با آن

دانست. در این صورت، باورهای دینی نیز می توانند طرحی برای بازخوانی واقعیت باشند

.

۲

۳. روش های غیرمتعارف

اسکریون سه راه دیگر برای توجیه باورهای دینی بر می شمارد و هیچ یک را رضایت بخش

نمی یابد

:

راه اول «احساس اعتماد زیاد» است. آیا می توان پذیرفت که احساس اعتماد فراوان به نوعی

از قضایا، نشانه قابل اعتمادی برای درستی آن ها باشد؟ برای اعتباربخشی به این راه، چاره ای

نیست جز این که نشان دهیم احساس اعتماد زیاد به یک قضیه راهی است به واقعیت؛ چنان که در

مورد ادراک از راه دور (تله پاتی) ادعا شده است. در این طریق، باید بتوانیم واقعیت ها را از راهی

دیگر نشان دهیم و سپس بگوییم که از طریق تله پاتی نیز به همان واقعیت ها می رسیم. اگر چنین

باشد، آن اعتقاد توجیه شده است. اسکریون معتقد است که هیچ راهی برای نشان دادن واقعیت ها

وجود ندارد، مگر همان روش های متعارف پژوهش که عبارت باشند از: منطق و مشاهده. در

صورتی که این روش های متعارف نتیجه بخش باشند، دیگر نیازی به این نداریم که بگوییم

احساس اعتماد زیاد (که در ایمان هم وجود دارد) یک راه توجیه است و اگر نتیجه بخش نباشند،

این احساس اعتماد زیاد، بی فایده است

.^(۸)

اما شاید مسئله به این سادگی هم نباشد. اگر یکی از انواع راه هایی که احساس اعتماد زیاد

می آفریند در موارد متعدد و قابل اعتنایی توانست ما را به سوی واقعیت راهنمایی کند، به تدریج

می توان آن راه را جزو راه های عادی پژوهش به حساب آورد و دیگر نیازی به تأیید آن توسط

سایر راه های عادی پژوهش نیست. کاری که در فراروان شناسی امروز صورت می پذیرد، در واقع

در همین راستاست. فراروان شناسان می کوشند تا نشان دهند که از راه های دیگری غیر از

روش های تجربی شناخته شده نیز می توان کسب معرفت کرد. مباحث فراوان و پردامنه ای در

باب مسائلی همچون دورجنبانی، ذهن خوانی، هیپنوتیزم، ادراک از راه دور (تله پاتی) مطرح شده

است. پاره ای از این فنون حالتی عام و تعلیم پذیر و قابل اعتماد یافته اند و می توان انتظار داشت

که پاره ای دیگر نیز دیر یا زود به شکل همگانی و تعلیم پذیر درآیند. این مطلب نشان می دهد که

راه های شناخته شده پژوهش نمی توانند در همه جا حرف آخر را بزنند و راه های دیگر نیز قابل

دستیابی هستند و باید آن ها را پی جویی کرد، هرچند تا زمانی که اعتبار یک راه به اثبات نرسیده،

چاره ای جز استفاده از راه های متعارف پژوهش نیست

.

احساس اعتماد زیاد به خودی خود نمی تواند اثبات کننده صحّت یک اعتقاد باشد؛ زیرا

موارد فراوانی از این احساس اعتماد زیاد هستند که بی پایه به دست آمده اند و نوعی خرافه در

آن ها وجود دارد. باورهای جزمی و غیرعقلانی فراوانی در سراسر جهان وجود دارند که با

احساس اعتماد زیاد همراهند و در میان آن ها، باورهایی وجود دارد که بطلان آن ها به وضوح

آشکار است. همچنین در میان آن ها، باورهایی متناقض وجود دارد که