خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل آیا پیامبر(ص) فرمود: من در زمان انوشیروان عادل متولد شدم؟

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آیا پیامبر(ص) فرمود: من در زمان انوشیروان عادل متولد شدم؟ :

حدیث:ولدت فی زمن الملک العادل

این حدیث نیز در برخی از روایات بدون سند از رسول خدا«ص »نقل شده که فرمود:«ولدت فی زمن الملک العادل انوشیروان » ^(۱) من در زمان پادشاه دادگر یعنی انوشیروان متولدشدم…

ولی این حدیث گذشته از اینکه از نظر عبارت فصیح نیست وبسختی می توان آن را به یک ادیب عرب زبان نسبت داد تا چه رسد به پیامبر اسلام و فصیح ترین افراد عرب از چند جهت جای خدشه و تردید است:

۱-از نظر سند که بدون سند و بطور مرسل نقل شده…و ازکتاب «الموضوعات الکبیر علی قاری »-یکی از دانشمندان اهل سنت-نقل شده که در باره این حدیث چنین گفته:

«…قال السخاوی لا اصل له،و قال الزرکشی کذب باطل،و قال السیوطی قال البیهقی فی شعب الایمان:تکلم شیخناابو عبد الله الحافظ بطلان ما یرویه بعض الجهلاء عن نبینا«ص »ولدت فی زمن الملک العادل یعنی انوشیروان ». ^(۲)

یعنی سخاوی گفت:این حدیث اصلی ندارد،و زرکشی گفته:دروغ باطلی است،و سیوطی از بیهقی در شعب الایمان نقل کرده که استادش ابو عبد الله حافظ در باره بطلان آنچه برخی از نادانان از پیغمبر ما«ص »روایت کرده اند که فرمود: «ولدت فی زمن الملک العادل یعنی انوشیروان »سخن گفته…

۲-طبق این حدیث رسول خدا«ص »انوشیروان ساسانی رابه عدالت ستوده،و دادگر و عادل بودن او را گواهی داده،و بلکه به ولادت در زمان وی افتخار ورزیده،ولی با اطلاعی که ما ازوضع دربار ساسانیان و انوشیروان داریم نسبت چنین گفتاری برسولخدا«ص »و تایید عدالت او از زبان رسول خدا«ص »قابل قبول و توجیه نیست،و ما در اینجا گفتار یکی از نویسندگان معاصر را که در باره زندگی چهارده معصوم علیهم السلام قلمفرسائی کرده و اکنون چشم از این جهان بر بسته ذیلا برای شما نقل می کنیم،تا به بینیم واقعا سلطان عادلی در گذشته وجود داشته؟و آیا انوشیروان عادل بوده یا نه؟ نویسنده مزبور چنین می نویسد:

انوشیروان کسری به عدالت مشهور است ولی اگر نگاهی بی طرفانه باوضاع اجتماعی ایران در زمان سلطنت وی بیفکنیم خواه و ناخواه ناچاریم این عدالت را یک «غلطمشهور»بنامیم.زیرا در زمان سلطنت انوشیروان عدالت اجتماعی بر مردم ایران حکومت نمی کرد.

در اجتماع از مساوات و برابری خبری نبود.ملت ایران در آن تاریخ با یک اجتماع چهار طبقه ای بسر می برد که محال بودبتواند از عدالت و انصاف حکومت بهره ور باشد.

درست مثل آن بود که ملت ایران را در چهار اتاق مجزا ومستقل جا بدهند و هر یک از این چهار اتاق را با دیواری محکم تر از آهن و روی،از اتاق دیگر سوا و جدا بسازند.

گذشته از شاه و خاندان سلطنتی که در راس کشور قرار داشتندنخستین صف،صف «ویسپهران »بود که از صفوف دیگرملت به دربار نزدیکتر و از قدرت دربار بهره ورتر بود.طبقه ویسپهران از امیرزادگان و«گاه پور»ها تشکیل می یافت.

و بعد طبقه «اسواران »که باید از نجبا و اشراف ملت تشکیل بگیرد…امرای نظام و سوارگاران کشور از این طبقه بر می خواسته اند.

طبقه سوم طبقه دهگانان بود که کار کتابت و دبیری وبازرگانی و رسیدگی بامور کشاورزی و املاک را بعهده داشت.

طبقه چهارم که از اکثریت مردم ایران تشکیل می شدپیشه وران و روستاییان بودند،سنگینی این سه طبقه زورمند واز خود راضی بر دوش طبقه چهارم یعنی پیشه وران و روستاییان فشار می آورد.مالیات را این طبقه ادا می کرد.کشت و کاربعهده این طبقه بود رنج ها و زحمت های زندگی را این طبقه می کشید و آن سه طبقه دیگر که از دهگانان و اسواران وو یسپهران تشکیل می یافت به ترتیب از کیف ها و لذت های زندگی یعنی دسترنج طبقه چهارم استفاده می کرد.

میان این چهار طبقه دیواری از آهن و پولاد بر پا بود که مقدورنبود بتوانند با هم بیامیزند.اصلا زبان یکدیگر رانمی فهمیدند.

اگر از طبقه ویسپهران پسری دل به یک دختر دهگانی یادختری از دختر اسواران می بست ازدواجشان صورت پذیر نبود.

انگار این چهار طبقه چهار ملت از چهار نژاد علیحده وجداگانه بودند که در یک حکومت زندگی می کردند.

تازه طبقه ممتازه دیگری هم وجود داشت که دوش به دوش حکومت بر مردم فرمان می راند.این طبقه خود را مطلقا فوق طبقات می شمرد زیرا بر مسند روحانیت تکیه زده بود و اسمش «موبد»بود.فکر کنید.آن کدام عدالت است که می تواند براین ملت چهار اشکوبه بیک سان حکومت کند.

این طبقه بندی در نفس خود بزرگترین ظلم است.این خودنخستین سد در برابر جریان عدالت است تا این سد شکسته نشود و تا عموم طبقات بیک روش و یک ترتیب بشمار نیایند،تا ویسپهران و پیشه وران دست برادری بهم نسپارند و پنجه دوستی همدیگر را فشار ندهند محال است از عدالت اجتماعی و برابری در حقوق عمومی بیک میزان استفاده کنند.

در حکومت ساسانیان حیات اجتماعی بر دو پایه «مالکیت »و«فامیل »قرار داشت.ملاک امتیاز در خانواده ها لباس شیک و قصر مجلل و زنهای متعدد و خدمتگذاران کمر بسته بود.

«خسروانی کلاه و زرینه کفش علامت بزرگی بود»طبقات ممتاز یعنی مؤبدان و ویسپهران در زمان ساسانیان از پرداخت مالیات و خدمت در نظام مطلقا معاف بودند.

پیشه وران زحمت می کشیدند،پیشه وران بجنگ می رفتند،پیشه وران کشته می شدند و در عین حال نه از اینهمه رنج وفداکاری تقدیر می شدند و نه در زندگی خود روی آسایش وآرامش می دیدند.

تحصیل علم و معارف ویژه مؤبدان و نجبا بوده،بر طبقه چهارم حرام بود که دانش بیاموزد و خود را جهت مشاغل عالیه مملکت آماده بدارد.

حکیم ابو القاسم فردوسی در شاهنامه خود حکایتی دارد از«کفشگر»و«انوشیروان »روایت می کند که خیلی شنیدنی است و ما اکنون عین روایت را از شاهنامه در اینجا بعنوان شاهد صادق نقل می کنیم: