خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تبیین واژگان ؛ نسبی گرایی معرفتی / epistemic relativism

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل تبیین واژگان ؛ نسبی گرایی معرفتی / epistemic relativism – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل تبیین واژگان ؛ نسبی گرایی معرفتی / epistemic relativism شامل 27 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل تبیین واژگان ؛ نسبی گرایی معرفتی / epistemic relativism گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تبیین واژگان ؛ نسبی گرایی معرفتی / epistemic relativism با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تبیین واژگان ؛ نسبی گرایی معرفتی / epistemic relativism از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تبیین واژگان ؛ نسبی گرایی معرفتی / epistemic relativism با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تبیین واژگان ؛ نسبی گرایی معرفتی / epistemic relativism را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تبیین واژگان ؛ نسبی گرایی معرفتی / epistemic relativism :

«نسبی گرایی معرفت شناختی»

epistemological relativism

)) را شاید بتوان به عنوان نگرشی تعریف نمود که معرفت(

knowledge

) (یا صدق)

truth

)) را به حسب زمان، مکان، جامعه، فرهنگ، دوره تاریخی، چارچوب یا طرح مفهومی، تربیت و اعتقاد شخصی، امری نسبی می داند به نحوی که آنچه معرفت شمرده می شود وابسته به ارزش و اهمیت یک یا چند متغیر فوق است. بدین ترتیب اگر «معرفت» و «صدق»، امور نسبی تلقی می شوند از آن رو است که فرهنگ ها، جوامع و دیگر امور متفاوت، مجموعه های مختلفی از اصول پیشینی و معیارها را برای ارزیابی دعاوی معرفتی می پذیرند و اساسا شیوه ای خنثی و بی طرفانه برای گزینش یکی از این مجموعه معیارهای بدیل وجود ندارد. از این رو، ادعای اصلی «نسبی گرا» آن است که صدق و توجیه عقلانی دعاوی معرفتی،

epistemic

claims

)) به حسب معیارهایی که در ارزیابی این گونه دعاوی به کار می رود نسبی است. (برای تعریف دقیق تر مراجعه کنید به: سیگل، ۱۹۸۷، ص ۶) آموزه نسبی گرایی معمولاً تا زمان پروتاگوراس

Protagoras

)) دنبال می شود. افلاطون در رساله ثئای تتوس

Theaetetus

)) پروتاگوراس را فردی معرفی می کند که معتقد است: «انسان، معیار همه چیز است» و «هر چیز مفروض، برای من همان است که برایم جلوه می کند و آن چیز برای شما همان است که به نظر شما می رسد». در رساله افلاطون، «سقراط» نسبی گرایی پروتاگوراس را در قالب این دیدگاه معرفی می کند: «آنچه از دید هر کس درست به نظر می رسد برای او صادق همان است.» این دیدگاه، نوعی نسبی گرایی در ادراک ما است زیرا از دید پروتاگوراس برای داوری درباره صدق و معرفت، هیچ معیاری بالاتر از خود شخص وجود ندارد. اما تعریفی که در آغاز این نوشتار درباره نسبی گرایی مطرح شد، عام تر از نسبی گرایی پروتاگوراس است زیرا آن تعریف، خاستگاه نسبی گرایی را در سطح معیارها قرار می دهد نه در سطح ادراک یا اعتقاد شخصی؛ و مشخصه روایت های متأخرتر نسبی گرایی نیز همین ویژگی است .

مخالفان نسبی گرایی، نقدهای فراوانی را از این دیدگاه به عمل آورده اند. تا کنون اساسی ترین این نقدها آن بوده است که نسبی گرایی به «عدم انسجام درونی»

self-referentiallyincoherent

) ) مبتلا است؛ زیرا دفاع از این دیدگاه، مستلزم ردّ آن است. درباره نقد از طریق عدم انسجام چند روایت وجود دارد. قوی ترین این روایت ها آن است که: نسبی گرایی، از امکان مشخص ساختن صدق، توجیه یا ارزش معرفتی آموزه ها و دعاوی بحث انگیز (از جمله خود نسبی گرایی) جلوگیری می کند؛ زیرا بر اساس نسبی گرایی، هیچ ادعا یا آموزه ای در آزمون کفایت معرفتی

epistemic) adequacy

) مردود شدنی نیست یا نمی توان به ناموجه بودن، نادرستی یا غیر مستند بودنش حکم کرد. برای نمونه، «نسبی گرایی پروتاگوراس» را در نظر بگیرد. اگر گزاره: «آنچه برای هر کس، حقیقت (یا موجّه) به نظر آید برای او حقیقت (یا موجّه) همان است»، درست باشد آنگاه هیچ ادعایی در آزمون «کفایت معرفتی» رد نخواهد شد و نمی توان به ناموجه بودن یا نادرستی آن حکم نمود. حال اگر ممکن نباشد که هیچ آموزه یا ادعایی در آزمون کفایت معرفتی «یا آزمون درستی»، مردود شود پس تمایز میان کفایت و عدم کفایت، و درستی و نادرستی از میان خواهد رفت؛ در نتیجه، مفاهیمی از قبیل درستی، صدق و توجیه متزلزل می شوند و آنگاه خودنسبی گرایی نیز درست نخواهد بود. خلاصه آنکه: نسبی گرایی، دیدگاهی نامنسجم است زیرا بر فرض درستی آن، خود مفهوم «درستی» دچار تزلزل می شود که در این صورت، نسبی گرایی نمی تواند درست باشد. در بیان نسبی گرایی و دفاع از آن لازم است معیارهای بی طرفانه و خنثایی را مسلّم فرض کنیم تا بر اساس آنها بتوان آزمون ها و ادعاهای بحث انگیز را ارزیابی نمود. امّا نسبی گرایی، اساسا هر گونه ارزیابی با معیارهای بی طرفانه را ناممکن می داند. بدین سان نمی توان از آموزه نسبی گرایی به گونه ای منسجم دفاع نمود، به عبارت دیگر تنها راه دفاع از نسبی گرایی، همانا طرد آن است. از این رو، نسبی گرایی در دفاع از خود ناتوان است و به دام چنین معضل انعکاسی [= بازگشت کننده به خود [گرفتار می شود. معضل دیگری که در نسبی گرایی شایان توجه است به مفهوم «صدق نسبی»

relative truth

)) مربوط می شود. بسیاری از روایت های نسبی گرایی بر پایه چنین مفهومی بنا شده اند. ولی بسیار دشوار است که بتوان معنای محصلی برای آن در نظر گرفت. اگر بگوییم «فلان گزاره برای من [= از دید من] (یا برای اعضای فرهنگ من) صادق است» معنای سر راست این سخن آن است که من خواسته ام درباره آنچه باور دارم (یا اعضای فرهنگ من باور دارند) سخن بگویم نه آنکه شکل خاصی از صدق را مطرح کنم.^(۱) علاوه بر این، حتی اگر بتوان برای این مفهوم معنای محصلی در نظر گرفت، برهان عدم انسجام فوق، در این مورد نیز جاری است.

با وجود این پاسخ های قدیمی و قوی در قبال نسبی گرایی، چند دهه گذشته، شاهد احیای دوباره این آموزه بوده است. این امر، دست کم تا اندازه ای از مشکلاتی ناشی می شود که در صورتبندی یک مفهوم قابل دفاع از «عدم نسبی گرایی» وجود دارد. پایه استدلال بسیاری از نسبی گرایان آن است که هر یک از جایگزین های «غیر نسبی گرایانه»، مستلزم تعهدات معرفت شناختی نامطلوبی مانند قطعیت، چارچوب های ممتاز یا جزم اندیشی می باشند چالشی که مخالفان نسبی گرایی با آن مواجه اند آن است که نوعی معرفت شناسی غیر نسبی گرایانه =[ مطلق انگاری [را پدید آورند که در بردارنده امور زیر باشد:

الف) شرحی معقول از عقلانیت و توجیه عقلانی ارائه دهد؛

ب) خطاپذیر و غیر جزم اندیش باشد؛

ج) هر مفهومی از چارچوب ممتاز را که دعاوی معرفتی در آن چارچوب باید بیان شود طردکند؛ و

د) از انسجام درونی برخوردار باشد.

روایت های نسبی گرایی معاصر، تنوع وسیعی از زمینه های فلسفی را شامل می شوند و