خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل پرهیزکاران چگونه اند؟!

یکی از یاران پرهیزگار امام علی(ع) به نام همام، به آن حضرت گفت: ای امیرالمؤمنین، پرهیزگاران را برای من به نحوی توصیف کن که گویا آنها را پیش رویم مشاهده می کنم. امام(ع) در پاسخ او تأملی کرد، آنگاه فرمود: ای همام! متقی و نیکوکار باش که خداوند با پرهیزکاران و نیکوکاران است. همام به این سخن قانع نشد و با سوگند اصرار ورزید. امام(ع) پس از ستایش خداوند و درود بر پیامبرش(ص) فرمود:

خداوند سبحان و متعال، آفریدگان را بدون نیاز به اطاعت آنها و در عین ایمنی از معصیتشان خلق کرد؛ زیرا نه عصیان خطاکاران به او زیان می رساند و نه اطاعت فرمانبرداران موجب سودی برای او می شود. آنگاه معیشت و وسائل آسایش آنان را بینشان تقسیم کرد و هریک را در جایگاه شایسته خود قرار داد.

پرهیزگاران دراین جهان، صاحبان فضیلتند. منطق و گفتار آنها درست، و روششان پرهیز از هرگونه افراط و تفریط است. در گفتار و رفتار متواضعند. از آنچه خداوند ناروا دانسته چشم می پوشند و گوشهای خود را وقف شنیدن دانش سودمند می سازند. حالشان در سختی و گرفتاریها چنان است که گویی در آسایش و رفاه به سر می برند. اگر دوران مقرر زندگی از سوی خداوند نبود، لحظه ای جانشان به شوق پاداش الهی و هم از بیم آلودگی و عقاب او، در بدنشان باقی نمی ماند. بزرگی خداوند در اندیشه آنان، همه چیز را در برابر چشمانشان کوچک می نمایاند. آنان مانند کسانی هستند که گویا بهشت را دیده اند و از نعمتهای آن برخوردار گشته اند، و به اشخاصی مانند که گویا دوزخ را مشاهده کرده اند و طعم عذاب آن را چشیده اند. دلهایشان اندوهگین است و مردم از شر آنان درامانند. اندامشان لاغر است، نیازشان اندک است، و عفیف و پاکدامنند. چند روزی به صبر و پایداری بسر می برند و به دنبالش راحت و آسایش طولانی برای خود به ارمغان می آورند. تجارت سودمندی است که پروردگارشان برای آنها فراهم کرده است. دنیا آنها را می خواهد و به دنبالش می کشد ولی آنها دنیا را نمی خواهند و با فدای خویش از بند آن می رهند. شب هنگام، به نماز به پای می ایستند و قرآن را با تأمل و درنگ تلاوت می کنند. با خواندن آن اندوهبارند، و در آن درمان درد خود را جستجو می کنند. وقتی آیه ای را مرور می کنند که در آن تشویقی وجود دارد به طمع می افتند و چنان به شوق می آیند که به نظر نگران می رسند، و اگر به آیه ای برخورد نمایند که در آن بیمی باشد به گوش جان می شنوند آنسان که پنداری صدای لهیب آتش در گوششان طنین انداز است. پشتشان به رکوع خم و پیشانی و پنجه ها و زانوها و کناره پاهایشان را بر زمین می گسترانند و از خدا آزادی و رهایی از دوزخ طلب می کنند. اما در روز، دانشمندان صبور و خویشتندار و نیکوکاران پرهیزگارند و بیم آنها را چون پیکانی پیراسته است. کسی که به آنها بنگرد، گمان کند که آنها بیمار، یا پریشان احوالند، ولی آنها نه بیمارند و نه پریشان احوال، بلکه امر بزرگی آنها را برآشفته است. از کردار اندک خود خشنود نیستند و طاعتهای بسیارشان را زیاد نمی دانند. خود را متّهم می کنند و از عملکرد خویش نگرانند. اگر کسی، فردی از آنها را بستاید از آن می ترسد و می گوید: من خود را بهتر از دیگران می شناسم و خدا مرا بیشتر از خودم می شناسد؛ پروردگارا، مرا به آنچه درباره ام می گویند مؤاخذه نکن، و بهتر از آنم گردان که می پندارند، و بر من ببخشای آنچه را که آنان نمی دانند.