خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بحثی گویا و خلاصه درباره روزهای شوم و روزهای با برکت

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل بحثی گویا و خلاصه درباره روزهای شوم و روزهای با برکت!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل بحثی گویا و خلاصه درباره روزهای شوم و روزهای با برکت بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل بحثی گویا و خلاصه درباره روزهای شوم و روزهای با برکت از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل بحثی گویا و خلاصه درباره روزهای شوم و روزهای با برکت شامل 57 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل بحثی گویا و خلاصه درباره روزهای شوم و روزهای با برکت استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل بحثی گویا و خلاصه درباره روزهای شوم و روزهای با برکت با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل بحثی گویا و خلاصه درباره روزهای شوم و روزهای با برکت قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل بحثی گویا و خلاصه درباره روزهای شوم و روزهای با برکت حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل بحثی گویا و خلاصه درباره روزهای شوم و روزهای با برکت به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بحثی گویا و خلاصه درباره روزهای شوم و روزهای با برکت :

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد لله رب العالمین…

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم:

انا ارسلنا علیهم ریحا صرصرا فی یوم نحس مستمر×تنزع الناس کانهم اعجاز نخل منقعر

ترجمه: مانند باد وحشتناک و سردی را در یک روز شوم مستمر بر آنان فرستادیم … که مردم را همچون تنه های نخل ریشه کن شده از جا بر می کند! (سوره قمر آیات ۱۹ و ۲۰).

کلمه «نحس » در این آیه به معنی «شوم » است.در اینجا مفسرین روی کلمه «نحس » بحث کرده اند که معنای شوم بودن یک روز چیست؟واضح است که در اینجا قرآن نمی خواهد بگوید که مثلا آن روز چون روز یکشنبه یا دوشنبه بود نحس بود و عذاب آمد.یکشنبه و دوشنبه هر هفته تکرار می شود.یا مقصود این نیست که چون مثلا سیزده ماه صفر بود اینها معذب شدند.سیزده ماه صفر هر سال تکرار می شود، و بعلاوه اینجا دارد تصریح می کند: فکیف کان عذابی و نذر یعنی عذاب به علت تکذیب و به علت حق ناشناسی و کفران یک عمت بزرگ بود.پس روز، شوم بود ولی شومی اش نه از خود روز بود از آن جهت که[روزی از روزهای]هفته یا ماه است بلکه به علت حادثه ای که در آن روز پیش آمد این روز شوم شد.

حال، بعضی روزها را مبارک می دانیم و بعضی روزها را شوم.این موضوع را مخصوصا تفسیر المیزان مفصل بحث کرده است که من در جلسه پیش تفسیر را با خودم آوردم حالا پیدایش نکردم.در آنجا راجع به این موضوع بحث کرده بودند و مخصوصا روایات زیادی را که در این باب هست آورده بودند و من علامت گذاشته بودم که در این جلسه آن روایات را برای شما بخوانم.

در موضوع نحوست ایام، دو مساله است.یک مساله این است که ما برخی روزهای سال را مبارک می شماریم و برخی را نحس و شوم، به اعتبار حادثه ای که در آن روز واقع شده، و مقصود ما این نیست که این روز از آن جهت که این روز است مبارک است یا این روز از آن جهت که این روز است شوم است، بلکه مقصود ما این است که این روز برای ما یادآور حادثه پربرکتی است یا این روز برای ما یادآور حادثه شومی است.مثلا ما روز عید غدیر را روز مبارک می دانیم ولی نه به اعتبار اینکه هجدهم ذی الحجه[است که]چون ماه، ماه ذی الحجه است و این روز هجدهمین روز ماه ذی الحجه است مبارک است اعم از اینکه در این روز حادثه ای واقع شده باشد یا نشده باشد، اعم از اینکه در این روز پیغمبر صلی الله علیه و آله علی علیه السلام را به خلافت نصب کرده باشد یا نکرده باشد، این روز، روز مبارک است و چون این روز مبارک بود پیغمبر صلی الله علیه و آله علی علیه السلام را در این روز به خلافت نصب کرد، یعنی بخت حادثه یوم الغدیر بلند بوده که در این روز واقع شده است، این روز از قدیم الایام[و]قبل از این هم روز مبارکی بوده، از اولی که این آسمان و زمین درست شده روز هجدهم ذی الحجه روز مبارکی بوده و حادثه غدیر در روزی که خودش مبارک بود واقع شد.یا دهم محرم روزی بوده که از اولی که عالم ساخته شده اصلا این روز، بد ساخته شده، شوم ساخته شده و حادثه کربلا در روزی واقع شد که بالذات شوم بود و قهرا قبل از اینکه امام حسین هم شهید بشود هر سال که روز دهم محرم می آمد روز شومی می آمد، از زمان حضرت آدم و قبل از حضرت آدم این روز شوم بوده و الآن هم روز دهم محرم شوم است، تا قیامت هم این روز از آن جهت که این روز است شوم است.حادثه کربلا هم در یک روز شوم واقع شد.یک وقت انسان این طور فکر می کند. این[طرز فکر]، اساسی نمی تواند داشته باشد.نه عقل می تواند آن را قبول کند و نه از نظر نقل ما می توانیم تاییدی برای آن بیاوریم.ولی یک وقت به آن معنای دوم است: هجدهم ذی الحجه، چون در این روز برای ما حادثه مبارکی رخ داده است ما این روز را مبارک می شماریم.هجده ذی الحجه مبارکی خودش را را حادثه غدیر دارد نه حادثه غدیر از هجدهم ذی الحجه.دهم محرم شومی خودش را(نه اینکه بالذات شوم است) از شهادت امام حسین دارد نه کشته شدن و قتل امام حسین شومی خودش را از دهم محرم دارد.نظیر لفظ و معنا می شود.الفاظ از نظر اینکه الفاظند یعنی حروف الفبا[هستند] ترکیب می شوند از الف و ب و پ و ت و ث و ج تا آخر.هیچ لفظی با هیچ لفظ دیگری فرق نمی کند.ولی الفاظ برای معانی مختلفی وضع می شوند، بعضی الفاظ برای معانی بسیار عالی و لطیف وضع می شوند، مثل اینکه ما از الف و دو تا لام مشدد و یک الف دیگر و یک «ه» لفظ «الله » را ساخته ایم که نام خداوند است.چون معنا مبارک است لفظ هم برای ما لفظی است مبارک، حتی احترام دارد و وقتی که به صورت کتبی در می آید دست بی وضو هم به آن نمی زنیم.همین طور اسماء پیغمبران و ائمه، یا اسمهایی که بر یک معانی خیلی عالی مثلا از مقدسات بشر دلالت می کند مثل لفظ «علم » که گویی خود این لفظ هم برای ما جلالتی دارد.[در مقابل، ]ما الفاظی را وضع می کنیم برای معانی ای که مستقبح ذکره است یعنی بشر قبیح می شمارد که نام آنها را ببرد: «ما یستقبح ذکره » . بعد چون آن معنا چیزی است که بشر نمی خواهد آن را بازگو کند گویی قبح معنا در لفظ اثر می گذارد و الا بدیهی است که لفظ، بالذات قبحی ندارد، قبح از معناست، لفظ به تبع معنا و چون نام این معناست قبیح شمرده می شود.حال اگر کسی در مجلسی شروع کند الفاظ شت به زبان آوردن، مردم به او می گویند این کلمات چیست که به زبان می آوری؟ ممکن است جواب بدهد مگر کلمه هم با کلمه فرق می کند؟!راست هم می گوید، مگر کلمه هم با کلمه فرق می کند؟هیچ کلمه ای با هیچ کلمه دیگری فرق نمی کند، اما کلمه به اعتبار معنی اش با کلمه دیگر فرق می کند.وقتی می گویند این کلمات را به زبان نیاور، چون این کلمه را که شما می گویید، آن معنا به ذهن می آید و بنا نیست که بشر در مجامع آن معانی را در ذهن خودش مجسم کند.

به این معنا البته درست است که برخی روزها روزهای مبارکی است.حتی می تواند یک سلسله دستورهای شرعی بر اساس همین روزها برقرار بشود برای اینکه این روز یادآور آن حادثه است.مثلا امام حسین را در نیمه شعبان یا بیست و هفتم رجب زیارت می کنیم.بیست و هفتم رجب با بیست و چهارم رجب، خودش بالذات هیچ فرقی نداشته ولی بیست و هفتم رجب به اعتبار بعثت پیغمبر اکرم شرافتی پیدا کرده است.همین طور که گفتیم گاهی لفظ به اعتبار معنایش شرافتی پیدا می کند که بی وضو نباید دست روی آن گذاشت.بیست و هفتم رجب به اعتبار بعثت پیغمبر، هفده ربیع به اعتبار ولادت پیغمبر، سوم شعبان به اعتبار ولادت امام حسین و نیمه شعبان به اعتبار ولادت حضرت حجت شرافتی پیدا می کند که[می گویند]امام حسین را هم اگر می خواهید زیارت کنید در این روز زیارت کنید که این روز یادآور چنین حادثه مبارکی است، یعنی حتی یک سلسله احکام و دستورها بر این اساس برقرار می شود، و هیچ مانعی هم ندارد.می رسیم به مساله نحوست ذاتی ایام:

ولی در روایات ما پیدا می شود چیزهایی که از آنها حتی بیش از این، مفهوم می شود.مثلا مسافرت کردن در حالی که قمر در عقرب است یا مسافرت کردن در فلان روز خوب نیست، مسافرت کردن در فلان روز خوب است، این چیزهایی که اصطلاحا «نجوم احکامی » نامیده می شود.اینها چیست؟در مورد اینها ما یک عده روایات داریم که ظاهر آنها همینها را تایید می کند، و از طرف دیگر یک عده روایات داریم که شدیدا اینها را نفی می کند، مثل آنچه که در نهج البلاغه است که در کتب روایات هم ذکر شده است که وقتی امیر المؤمنین علیه السلام می خواستند به جنگ نهروان بروند، در حالی که سوار شده و آهنگ رفتن کرده بودند اشعث قیس کندی آمد در حالی که یکی از خویشاوندانش همراهش بود و گفت:یا امیر المؤمنین!توقف بفرمایید و حرکت نکنید برای اینکه این[مرد]سخنی می گوید.فرمود چه می گوید؟او آمد و گفت من منجم هستم ^(۱) ، اوضاع کواکب دلالت می کند که اگر شما در این ساعت حرکت کنید و بروید به جنگ شکست می خورید و همه تان کشته می شوید.امیر المؤمنین به شدت به او حمله کرد، فرمود هر کسی که حرفهای تو را باور کند باید خدا و قرآن را تکذیب کند.ما وظیفه داریم در کارها به خدا توکل و اعتماد کنیم، و بعد فرمود: «سیروا علی اسم الله » ^(۲) به نام «خدا» حرکت کنید و هیچ به حرفهای اینها ترتیب اثر ندهید.رفتند و پیروز هم شدند و می دانیم که در هیچ جنگی لشکریان امیر المؤمنین به این سرعت و به این تمامی پیروز نشدند که غیر از هشت نه نفر از خوارج بقیه همه تار و مار شدند.

عبد الملک بن اعین برادر زراره بن اعین است ^(۳).روزی آمد خدمت امام صادق علیه السلام و عرض کرد:یابن رسول الله!من گرفتار این نجوم شده ام و این نجوم در من وسواسی ایجاد کرده.ضمنا این آدم منجم هم بود، به همین نجوم احکامی عمل می کرد، به این حسابهایی که اوضاع ستارگان مثلا دلالت می کند بر اینکه اگر امروز از طرف جنوب بروی چنین[می شود]، از شمال بروی چنین، مسافرت چنین است و ازدواج چنین.کم کم عادت کرده بود و خیلی مصیبت بود که تمام کارهایش را بر اساس راهنماییهای نجومی انجام بدهد و این سبب شده بود که اصلا زندگی اش لج بشود چون یک روز مثلا چندم ماه بود نحس بود، یک روز قم