خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل یادداشتی در باره «هرمنوتیک، کتاب و سنت »

با فایل فایل پاورپوینت کامل یادداشتی در باره «هرمنوتیک، کتاب و سنت » یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل یادداشتی در باره «هرمنوتیک، کتاب و سنت » شامل 95 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل یادداشتی در باره «هرمنوتیک، کتاب و سنت » را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل یادداشتی در باره «هرمنوتیک، کتاب و سنت » با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل یادداشتی در باره «هرمنوتیک، کتاب و سنت » بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل یادداشتی در باره «هرمنوتیک، کتاب و سنت » با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل یادداشتی در باره «هرمنوتیک، کتاب و سنت » وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل یادداشتی در باره «هرمنوتیک، کتاب و سنت » با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل یادداشتی در باره «هرمنوتیک، کتاب و سنت » مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل یادداشتی در باره «هرمنوتیک، کتاب و سنت » :

الف – معرفی اجمالی کتاب

کتاب «هرمنوتیک، کتاب و سنت » توسط حجه الاسلام والمسلمین محمد مجتهد شبستری در سال ۱۳۷۵ به رشته تحریر در آمده است. ناشر آن طرح نو می باشد و در همان سال به چاپ دوم رسید. کتاب از دو بخش و دو پیوست تشکیل شده است.

بخش اول کتاب، « پیش فهم ها، علائق، انتظارات مفسران وحی » نام دارد و بخش دوم به « نقد، اصلاح و بازسازی اندیشه دینی » می پردازد. البته عمده مضامین و مطالب آن، قبلا تحت عناوین مختلف در مجلات به چاپ رسیده بود.

در پیشگفتار می خوانیم:

«موضوع کتاب این است که مفسران وحی اسلامی همیشه بر اساس پیش فهم ها، علائق و انتظارات خود از کتاب و نت به تفسیر آن پرداخته اند».

پشت جلد کتاب نیز موضوع آن را چنین معرفی کرده است:

«موضوع کتاب این است که مفسران وحی اسلامی همیشه بر اساس پیش فهم ها، علائق و انتظارات خود از کتاب و نت به تفسیر آن پرداخته اند. بدین جهت کتاب حاضر، هرمنوتیک، کتاب و سنت نامیده شده است ».

نویسنده تلاش می کند تا نشان دهد که تفسیر و اجتهاد عالمان دین اسلام نیز مشمول اصل کلی دانش هرمنوتیک یعنی استناد تفسیر و فهم متون بر پیش فهم ها و علائق و انتظارات مفسر بوده است و استثنایی در کار نیست. در عین حال در مقام تجویز، این کتاب عالمان دین را بدین نکته دعوت می کند که تنقیح تمام عیار پیش فهم ها در هر عصر شرط اساسی و اصلی هرگونه تفسیر و افتاء صحیح دینی است و تکامل دانش دین بدون این بازنگری میسر نیست. برون شدن جهان اسلام از مشکلات نظری و عملی که تمدن پیچیده امروز برای آن بوجود آورده، تنها با این بصیرت و توجه ممکن می شود».

ب – نقاط قوت کتاب

مهمترین نقطه قوت کتاب این است که طرحی نو نسبت به کاربرد هرمنوتیک در علوم اسلامی در می اندازد. هرمنوتیک یا علم تفسیر متن سابقه ای طولانی دارد، ولی از آنجا که تحولات علمی و تکنولوژیک همیشه چندین دهه آن هم به شکل ناقص به کشور ما می رسد; این مبحث نیز بسیار دیرتر از آنچه شایسته بود وارد حوزه اندیشه اسلامی شد. حتی می توان گفت جهان عرب در اخذ پیشرفتهای مربوط به علوم انسانی از ما جلوتر بوده اند. به هرحال موضوع این کتاب و استفاده از هرمنوتیک در متون اسلامی را باید به فال نیک گرفت. چاپ این کتاب برای جمعی از محققین، انگیزه کوششی دو چندان را در این زمینه بوجود آورد.

کوشش اصلی نویسنده کتاب نشان دادن ارتباط تفسیر از متن با پیش فهم ها و انتظارات است و در این زمینه با تکثیر امثله توانسته است ادعای خود را اثبات نماید. در این راستا وی از ابن رشد و غزالی تا علامه طباطبایی شاهد می آورد. خواننده با توجه به این نکات، فاصله موجود بین متن و تفسیر متن را درمی یابد. آنچه علمای اسلامی از متون دینی می فهمند، فهم ایشان بر اساس پیش فهم ها و انتظاراتشان است،و به هیچ وجه کاملا منطبق بر متون دینی نیستند. وجود اختلاف برداشتها نشانه و دلیل فاصله میان متن و تفسیر آن می باشد. اندیشه دینی قابل نقد است، در حالی که متون مقدس اسلامی از دیدگاه ما قابل نقد نمی باشند. نقد اندیشه دینی گاه از بیرون است و گاه از درون.

ملاحظات روشی

هدف نویسنده در این کتاب نشان دادن تاثیر هرمنوتیک در فهم کتاب و سنت است، ولی ظاهرا روش خاصی دنبال نمی شود. سزاوار آن بود که شقوق مختلف و مراحل تاریخی هرمنوتیک تبیین و سپس فرضیه روشنی در این باب ارائه می شد. تا پایان کتاب مشخص نمی شود که سخن از کدام هرمنوتیک است و به چه میزانی روش هرمنوتیکی در فهم از متون مقدس تاثیر دارند. در آغاز پیشگفتار می خوانیم:

«در این کتاب با این مساله کاری نیست که کدام مفسر و کدام فقیه درست تفسیر کرده، فتوای صواب داده و کدامیک راه خطا پیموده است. داوری در باره درستی و نادرستی محتوای تفسیرها و فتواها موضوع دیگری است و به علم تفسیر و علم فقه مربوط می شود. مقصود ما در این کتاب تنها بررسی چگونگیها و ساز و کار عمل تفسیر و اجتهاد فقهی است که منطقا مقدم بر داوری در باره محتواها است ».

ظاهر این سخن، ارائه بحثی روش شناختی و درجه دوم از هرمنوتیک است. اگر چنین تصوری صحیح باشد، انتظار این بود که مؤلف موضوع بحث خود را روش هرمنوتیک قرار دهد و علاوه بر ایضاح اقسام مختلف آن، به نقادی جهات مثبت و منفی و به طور کلی کارآیی آن بپردازد. بحث متدلوژیک و درجه دوم اقتضا می کند دیدگاهی برونی نسبت به هرمنوتیک داشته باشیم و کیفیت کاربرد آن در متون اسلامی را به بوته نقد بگذاریم. در واقع نویسنده محترم کتاب به جای این کار، در ابتدای کتاب توضیحی مختصر راجع به هرمنوتیک داده، سپس مطالبی راجع به پیش فرضهای علمای اسلامی به عنوان نمونه ارائه کرده است. به شکل دقیق می توان گفت عنوان « فرآیند فهم متون » (از ص ۱۳ تا۳۲) از هرمنوتیکی کلی (که در عالم خارج وجود ندارد) سخن گفته و عنوانهای بعد، پیش فرضهای فقیهان و متکلمین و عرفا را مثال زده است. پس نه مشخص است از کدام هرمنوتیک سخن می گوئیم و نه به طور دقیق مشخص است که هرمنوتیک چه تاثیری در فهم متون اسلامی دارد. مؤلف در این زمینه عمدتا به بحث « پیش فهم ها» اکتفا کرده است. مقداری از اشکالات روش شناختی بحث به این مساله برمی گردد که کتاب، مجموعه مقالاتی بوده که در فواصل زمانی ارائه شده است.

ملاحظات محتوایی

مهمترین ملاحظات محتوایی که مقصود نویسنده از کاربرد هرمنوتیک در کتاب و سنت را با مشکل و ابهام روبرو می سازد عبارتند از:

۱ – هرمنوتیک کلی وجود ندارد:در این کتاب از هرمنوتیک مبهمی سخن گفته شده است. شبستری از صفحه ۱۳ تا ۳۲ سعی می کند تعریفی از هرمنوتیک به دست دهد. به طور مثال در صفحه ۱۴ می گوید:

«این بررسیها موجب توجه کامل و مستقل به مساله تفسیر و فهمیدن متون به عنوان گونه ای از شناخت گردید. فهمیدن متعلق یک شناسایی مستقل قرار گرفت و معرفت شناسی آن بوجود آمد. در این بررسیها تئوری و روشهای فهمیدن شکل گرفت و هرمنوتیک آن گونه که امروز هست، به تدریج بوجود آمد».

باتوجه به ادوار مختلف هرمنوتیک و گرایشهای خاص در این زمینه نمی توان از اصول هرمنوتیک به شکل کلی سخن گفت. جهت ایضاح این نکته به گذشته هرمنوتیک نظری می افکنیم.

«هرمنوتیک » از هرمینا و آن از هرمس گرفته شده است. وی پیام آور خدایان یونان بود که چون پیامهایش همواره دارای ایجاز و ایهام بود، هر گروهی از مردم به نحوی سخنان او را تفسیر می کردند. آگوستین هرمنوتیک را « علم تاویل کتاب مقدس » معرفی کرده است. ^(۱) هرمنوتیک ابتدا و قرنها به تفسیر کتب مقدس یهود و نصاری اطلاق می شد، ولی شلایرماخر (۱۸۳۴ – ۱۷۶۸م.) تامل تازه ای در آن کرد و توسع بیشتری به آن داد. سپس دیلتای کوشید که آن را مبنای تدوین و مطالعه علوم فرهنگی کند و از آن نوعی روش شناسی بسازد. هومنوتیک رفته رفته به نوعی نظریه معرفت و شناخت شناسی تبدیل شد و در پژوهشهای علوم انسانی و اجتماعی، علی الخصوص در فلسفه، زبانشناسی، نقد ادبی و هنری رواج یافت. ^(۲)

فرهنگ کمبریج می گوید:

« هرمنوتیک هم هنر یا نظریه تفسیر است، و هم شکل خاص فلسفه که با مساله تفسیر درگیر می باشد. هرمنوتیک ابتدا در ارتباط با تفسیر متون مقدس به کار می رفت، ولی اینک توسعه یافته است. شلایرماخر برای اولین بار دور هرمنوتیکی را مطرح ساخت.

دیلتای علم تفسیر را به عنوان روش تاریخ و علوم انسانی به کار می برد، در حالی که هایدگر آن را به عنوان مساله ای هستی شناسانه تلقی می کرد. به اعتقاد او رابطه متقابلی بین مفسر و متن وجود دارد». ^(۳)

به اعتقاد وان هاروی نحله های جدیدی که در این باب پدید آمده اند عبارتند از:

الف – نظریات نو در باره رفتار آدمی در روانشناسی و علوم اجتماعی که در آنها تعبیرات فرهنگی آدمی به عنوان تجلیات ناآگاهانه و تمایلات غریزی یا بازتابهای منافع طبقاتی تلقی می شود.

ب – پیشرفتهایی که در معرفت شناسی و فلسفه زبان پیدا شده است.

ج – مباحث ویتگنشتاین و هایدگر مبنی بر این که کل تجربه بشری اساسا ماهیتی تفسیری دارد و تمامی داوریهای او در دورن یک بافت تفسیری که فرهنگ و زبان واسطه اظهار آن هستند و از آن فراتر نمی توان رفت، قرار دارد. ^(۴)

در واقع دیلتای نشان داد که هرمنوتیک جدید با دوره اصلاح دین و اختلاف پروتستانها و کاتولیکها اوج گرفته است. شلایرماخر ثابت کرد برای تفسیر کتاب مقدس روش تفسیری خاص نمی خواهیم، چرا که تفسیر ناشی از مبانی دستوری و روانشناختی فهم هر متن و به واسطه زبان و قواعد آن است. دیلتای هرمنوتیک را به عنوان مبنایی برای علوم انسانی (به شکل عام )به کار برد. وی بحث « نیت مؤلف » شلایرماخر را رد کرد. به اعتقاد او روش علوم طبیعی، تبیین است ; و روش علوم انسانی،فهمیدن. برای هایدگر هرمنوتیک تامل برای شرایط هرگونه فهم بود. او از هرمنوتیک تلقی عامی داشت و هستی بشر را بر اساس وضعیت هرمنوتیکی تبیین کرد. گادامر به دیلتای و شلایرماخر این انتقاد را وارد ساخت که نباید در متن محصور شد. او مساله پیش فرض و وضعیت هرمنوتیکی گادامر را تلقی به قبول کرد. مقصود گادامر از تقریب افقها

(

FusionofHorizens

)

، نزدیک کردن افق سوژه با متن است، هر چند افق (قبلی ) در مواجهه با اشیا دائما تعدیل می شود و هیچ گونه تفسیر نهایی و عینی متصورنیست. نحله دیگر هرمنوتیک از ویتگنشتاین متاثر می باشد و به دنبال تبیین قواعد تفسیر متن نیست. وی مثل هایدگر وضعیت بشری را هرمنوتیکی می دانست، ولی بر اساس اعتقاد به مسائل زبانی، توجیه نظام هستی شناسی را معتقد نبود. ^(۵)

به اعتقاد پل ریکور هرمنوتیک خاص مربوط و مخصوص به متون مقدس است و ما باید سعی کنیم کاربردهای ویژه را پشت سر گذاشته، به هرمنوتیک عام برسیم. انقلاب اول در هرمنوتیک، گذار از هرمنوتیک خاص به عام بود.گام دوم و انقلاب کوپرنیکی بعد، گذار از معرفت شناسی (دیلتای ) به هستی شناسی (هایدگر و گادامر ) تلقی می شود. ^(۶)

فرهنگ فلسفه و مذهب مراحل تحول هرمنوتیک را چنین توصیف کرده است:

کشف معنای اصلی متن ( متون مقدس یا ادبیات کلاسیک ).

سریان هرمنوتیک به تاریخ و علوم انسانی ( ویکو).

توسعه هرمنوتیک به وسیله روشهای دستور زبانی و روانشناختی (شلایرماخر).

عمومیت به تفکر تاریخی، چرا که فهم، تاریخی است ( یوهان درویسن ).

تمییز بین روشهای علوم طبیعی و علوم انسانی و کاربرد هرمنوتیک به عنوان مبنایی کلی در علوم انسانی (دیلتای).

تحلیل هستی شناسانه وجود: هر متن از هستی سخن می گوید اتحاد هرمنوتیک و هستی شناسی (علوم طبیعی و علوم انسانی ) به دور هرمنوتیکی گرفتار می شود ( هایدگر).

کاربرد روش هایدگر در تئولوژی ( رودلف بولتمان ).

جهان شمولی هرمنوتیک: ما به تاریخ تعلق داریم، نه تاریخ به ما. هستی که قابل درک است، زبان می باشد (گادامر).

تاکید بر جنبه های عینی، بر خلاف روش گادامر و هایدگر که به فاعل اهمیت بیشتری می دادند (امیلیو بتی ).

ویژگی کنترل تفسیر هرمنوتیک ( پل ریکور). ^(۷)

البته احتمالا باید به این لیست، هرمنوتیک پست مدرن را نیز اضافه نمود.

هایدگر در « بودن و زمان » دو نوع هرمنوتیک را معرفی کرده است:

۱ – هرمنوتیک روزمره ای و سطحی: ما برای فهم هر جامعه ای باید پیش فهم ها و پیش داشتهای مردم در آن جامعه را بفهمیم. هیچ واقعیت دیگری در کار نیست. حقیقت و عقل وابسته به فرهنگها هستند و هسته فرهنگها هم زبان است.

۲ – هرمنوتیک عمیق: زندگی در هر شکل تعبیری است از تعابیر ممکن. در هر عصری مردم طوری حرف می زنند که بقیه چیزها را حذف می کنند. انسانها آگاهی دارند که زندگی اضطراب است، ولی در عین حال کوشش می کنند این مطلب را نشان ندهند.

طبق یک تقسیم بندی دیگر چهار گرایش در این بین وجود دارد:

الف – گرایش محافظه کارانه (سنتی یا رمانتیک ): شلایرماخر، دیلتای و هرش در این دسته قرار می گیرند. بر این اساس مفسر می تواند با اتخاذ روش صحیح به مقاصد مؤلف دست یابد.

ب – گرایش میانه رو: گادامر و ریکور و بتی گرایشی میانه رو دارند. ایده کلی آنها این است که تفسیر همواره خلاقانه است و همیشه دیالوگی بین مفسر و مؤلف (یا متن ) وجود دارد.

به قول گادامر بهترین حالت، « پیوند افق » آن دو می باشد.

ج – گرایش تندرو: که شامل نیچه، هایدگر، فوکو و دریدا می شود. ایده کلی این است که به سبب خلاقیت موجود در تفسیر، معلوم نیست مفسر بتواند با معنای اصلی و اولیه مؤلف ارتباط برقرار کند. به قول فوکو «مؤلف مرده است ». بر این اساس همه فهم ها نسبی می باشند.

د – گرایش انتقادی: هابرماس و کارل اتو اپل در این دسته جای می گیرند. بر این اساس با تامل نقاد می توان از ارتباط با سنت آگاهتر شد و تا حدی از انحرافهای مربوطه مصون ماند. ^(۸)

پل ریکور می گوید هیچ گونه هرمنوتیک کلی یا قاعده و قانون کلی برای شرح و تفسیر وجود ندارد. تنها چیزی که هست، نظریه های پراکنده و مخالف در باره قواعد و قوانین تفسیر می باشد. قلمرو هرمنوتیک هماهنگی درونی ندارد. در یک قطب نظریه ای قرار دارد که آن را پیام و ابلاغ به صورت رمزی الهی

(

Kerygma

)

می داند، و در قطب دیگر نظریه ای است که هرمنوتیک را راززدایی و کاهش توهم می کند. ^(۹)

«تاویل »، معنای مختلفی دارد و نمی توان با کلی گویی از کنار آن گذشت. تاویل از دیدگاه وبر یافتن ارزشگذاری و نیاتی است که جامعه را شکل می دهد ( بستر ذهنی پشت کنشهای اجتماعی)، ولی در معنای دیگر یافتن معنای اصلی سوژه در متن (مقدس) می باشد. معنی قویتر تاویل این است که انسانها دارای پیش فهم هایی هستند. معانی بین الاذهانی و خودفهمی های مردم، شکل دهنده واقعیت هستند.

با توجه به مطالب فوق این سؤال به وجود می آید که:

تلقی مجتهد شبستری از هرمنوتیک چیست ؟ هرمنوتیک خاص یا عام ؟ هرمنوتیک به عنوان مکتب فلسفی یا یک روش ؟ در بعد معرفت شناسی یا هستی شناسی ؟ هرمنوتیک محافظه کارانه یا میانه رو یا تندرو یا انتقادی یاپست مدرن ؟ آیا در بین این آرای مختلف و در این بازار آشفته می توان از اصول هرمنوتیک به شکل کلی سخن گفت ؟

در صفحه ۱۶ کتاب می خوانیم:

«دانشمندان هرمنوتیک با بررسیهای خود در باره تفسیر و فهم متون، به پنج مساله اصلی که مقدمات و مقومات تفسیر و فهم متون را تشکیل می دهند، توجه کرده اند.

این پنج مساله عبارت است از