خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تأملی بر استدلال استعاری «آتش به اختیار» – تمهید جنبش «جوانان انقلابی»

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تأملی بر استدلال استعاری «آتش به اختیار» – تمهید جنبش «جوانان انقلابی» :

تمهید جنبش «جوانان انقلابی»

مفهوم استعاری «آتش به اختیار» که در طول عمر نزدیک به بیست روزه­ ی خود بحث­ ها و گفت وگوهای فراوانی را دامن زده، با استدلال جدید رهبر انقلاب در دومین خطبه­ ی نماز عید فطر وارد مرحله­ ای تازه شده است. ما اکنون با مضمونی مواجهیم که پس از طرح و تکوین اصل ایده، با بیان تتمه ­ای در باب چه هستی و چه نیستی[۱]، بیش از گذشته تکمیل و تأیید شده است. اگر چه «آتش به اختیار» استدلالی استعاری و با عمری کمتر از یک ماه است اما به معانی­ ای دلالت می­ دهد که در نظریه ی رهبر انقلاب پیرامون تغییر و انقلاب اجتماعی، اهمیتی و تداومی پیوسته دارد. با مرور و تأمل بر این پیوستگی تاریخی و مفاهیم هم­ بود با آن است که خطوط معنایی این مفهوم، فراتر از منازعات جاری رخ می­ نماید. امری که نیازمند طی کردن دو مقدمه است:

* انقلاب و انسانِ انقلابی

مقدمه­ ی اول پیرامون نگاه رهبر انقلاب به چگونگی انقلاب اسلامی است. چگونگی وقوع یک انقلاب، یکی از مهم­ ترین موضوع­ های مورد بحث در نظریه­ های انقلاب است. تا حدودی بسیاری زیادی می­ توان این چنین ادعا کرد که موردِ انقلاب اسلامی در ایران یک تخلف و خلاف­ آمد در میان تمامی چگونگی­ های بحث شده در نسل­ های گوناگون نظریه­ ها انقلاب بوده است. مسئله این­جاست که این موردِ متمایز، تنها یک رویداد و یا اتفاق روی­داده در عالم واقع نیست. این تحلیلِ متمایز امام خمینی[۲]، متفکرین و کنشگران عمومی انقلاب اسلامی از چگونگی وقوع یک انقلاب است که این رویداد منحصر به فرد را ایجاد کرده است. تحلیل و بازاندیشی­ هایی که متفکرین انقلاب در تفسیرهای متأخر و پس از پیروزی انقلاب اسلامی ارائه می­ دهند نیز بر این عنصر متمایز تأکید دارد. «فتح­ الفتوح» یا انسان انقلاب اسلامی عنصر مشترک تحلیلی است که در دیدگاه امام خمینی رحمه الله علیه، رهبر انقلاب و دیگر متفکرین معطوف به انقلاب اسلامی پرورانده می­ شود. آیت­ الله خامنه­ ای توضیح می دهند که فتحِ انقلاب اسلامی فراتر از سطح جامعه و جغرافیا، در ژرفای وجود انسان­ ها اتفاق می­ افتد.[۳]

البته اهمیت عنصر «انسان انقلابی» در این خط تحلیلی، لزوماً به معنای کنشگرمحور بودن تحلیل انقلاب اسلامی و نادیده گرفتن نقش ساختارها، در دیدگاه این متفکرین نیست. بلکه نشانگر اهمیت بنیادینی است که انسان انقلابی و عمل انقلابی آن در فرایند وقوع انقلاب اجتماعی دارد.

* جنبش­ های پس از انقلاب اسلامی

مقدمه­ ی دوم، بازخوانی موضع کلی­ ای است که نظریه­ ی تحلیلی متفکرین انقلاب اسلامی، در تحلیل انقلاب اجتماعی اتخاذ می­ کنند. این موضع بر خلاف اغلب نظریه­ های جامعه­ شناسی انقلاب، موضعی غیرمحافظه­ کار است. نظریه­ های انقلاب عموماً در پی تشریح چگونگی فرونشاندن تب انقلاب هستند. اما نظریه­ ای که متفکرین انقلاب اسلامی با تمرکز بر این انقلاب، پیرامون چگونگی وقوع یک انقلاب می­ پرورانند، در پی دمیدن در وضعیت انقلابی و تداوم آن در دوران پس از نظام است. ارجاعات مکرر و اخیراً پرتعداد آیت­ الله خامنه­ ای به مفاهیمی مرتبط با انقلاب، همچون «تفکر انقلابی»، «هندسه ی انقلاب اسلامی»، «خطوط اساسی و اصول انقلاب اسلامی»، «انقلابی ماندن»، «انقلابی فکر کردن» و «انقلابی عمل کردن»، «انقلابی گری»، «مهد انقلاب» و «انقلاب زدایی»، «تربیت انقلابی» و «کار انقلابی»، «تجربه ی متراکم انقلاب» و «نیروهای انقلابی»، «جریان غیرانقلابی»، «هویت انقلابی» در همین راستاست.[۴]

با ارجاع به این دو گزاره و گزارش محوری در اندیشه اجتماعیِ رهبر انقلاب، می­ توان به بازخوانی دقیق­ تر لایه­ های مفهومی استدلال استعاری آتش به اختیار باز ­گردیم. عنصر اصلی در انقلاب اسلامی و بازتولید آن، انسانِ انقلاب اسلامی و انقلابی گری اوست. برای این منظور نیاز است همواره مسیر کنش گری برای انسانِ انقلاب اسلامی هموار گردد. این مسیر در چارچوب یک جنبش اجتماعی امکان می­ یابد. «آتش به اختیار» استدلالی استعاری برای هموارسازی این مسیر و تمهید ساختن این جنبش است. رهبر انقلاب در حمایت همواره­ ی خود از «حزب­ الله»، چنین ره گشایی­ ای را دنبال می­ کرده­ اند. حمایتی که پیش از این در چارچوب مفاهیمی مانند «جوان مؤمن انقلابی» رخ نموده و اکنون در استعاره «آتش به اختیار» به سطح متفاوتی رسیده است.

* «آتش» و «اختیار»: در برابر منورالفکران محافظه ­کار و محافظه­ کاران سنت­ گرا

دو عنصر «آتش» و «اختیار» در این استدلال، واجد دلالت­ ها و مستلزم غیریت­ هایی است که تمهیدات لازم برای یک جنبش معطوف به انقلاب اسلامی را فراهم می­ آورد. گشودن «آتش»، به وضوح دعوت به جهت­ گیریِ آرمان­ خواهانه است؛ به مخاطبان روحیه و امکان نقادی می­ دهد. این مؤلفه، در تقابلِ انسان­ انقلاب با منورالفکری محافظه­ کار معنا می­ یابد. یعنی کسانی که به سبب قرار داشتن در موضع حفظ وضع موجود جهانی، هرگونه آرمان­ خواهی­ ای را بر نمی­ تابند.

«اختیار» اما گوهر و جوهره­ ی اصلی کنش­ گری اجتماعی­ ای است که محافظه­ کاران سنتی با ساخت برخی از ساختارها و ستادهای ساده و بسیط، امکان کنش گری از صفِ انسان انقلابی را سلب نموده­ اند. این دو جریان، «انسان انقلابی» را یک موجود راضی به وضع موجود یا یک کنش گرِ منفعل، که صرفا منتظر است تا دیگران به او بگویند چه کند می­ خواهند؛ آن­ها با وجود تمایز در منورالفکری و سنت­ مآبی، در محافظه­ کاری مشترکند. محافظه­ کاری­ ای که قتلگاه انقلاب است. «آتش به اختیار» این مرگِ محتمل را نشانه