خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل ابوهاشم جعفری

داود بن قاسم بن اسحاق بن عبداللّه بن جعفر بن ابی طالب، از مشاهیر علویان و از محدّثان نامدار شیعه، اهل بغداد بود و پدرش، قاسم، ولایتدار یمن. پدرش از امام صادق علیه السلام روایت دارد. مادرش، ام حکیم، دختر قاسم بن محمّد بن ابوبکر بود. به گفته مسعودی، «نسب او با سه واسطه به جعفر طیّار می رسد و در خاندان ابوطالب هیچ کس که نسبتی نزدیک تر از او داشته باشد، شناخته نبود.» وی از اصحاب امام رضا، جواد، هادی و عسکری علیهم السلام بود و به روایت بعضی منابع، امام دوازدهم علیه السلام را نیز دیده است. تاریخ ولادت او در دست نیست، ولی می توان حدس زد که وی پیش از سال ۲۰۰ ه. و احتمالاً در بغداد به دنیا آمده است؛ زیرا وی از اصحاب امام رضا علیه السلام بود. وفات او به گفته خطیب بغدادی (م ۴۶۳ ق) در سال ۲۶۱ ه. اتفاق افتاده و به گفته مسعودی (م ۳۴۵ ق) قبر او در بغداد معروف است، ولی در برخی منابع آمده که وی در سامرّاء، کنار مزار امام حسن عسکری علیه السلام به خاک سپرده شد.

وی در بغداد پرورش یافت و در ایّام جوانی، نزد امام رضا علیه السلام شاگردی کرد و پس از آن در خدمت امامان دیگر شاگردی نمود و آثار فضل و پرهیزگاری در وی نمایان گشت. وی به اهل بیت علیهم السلام محبت زیادی داشت و گاهی نیز در منقبت آنان شعر می سرود.

موقعیت اجتماعی وی چنان بود که نفوذ فراوانی در دستگاه حاکم داشت و در رویارویی با بزرگان حکومت، زبانی قاطع داشت. مسعودی در جریان خروج یحیی بن عمر آورده است: هنگامی که سر یحیی بن عمر بن یحیی (م ۲۴۸ ق) را در بغداد نزد محمّد بن عبدالله بن طاهر (از کارگزاران مستعین عبّاسی) آوردند، وی پیش امیر طاهری رفت و به او گفت: «ای امیر، مردم درب