خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه(۹)

با فایل فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه(۹) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه(۹) شامل 74 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه(۹) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه(۹) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه(۹) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه(۹) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه(۹) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه(۹) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه(۹) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه(۹) :

جنگ تا کجا وبا کدام نیرو؟

از نامه های مهمی که از ناحیه امام علی علیه السلام شرف صدور یافته و برای یکی از فرماندهان سپاه ارسال شده، نامه ای است که با همه کوتاهی عبارات، به خوبی می تواند سیاست جنگی آن ابر سیاست مدار نوع بشر را برای ما ترسیم کند.

قطعا کسی که در آن شرایط حسّاس، مسؤولیت خطیر رهبری امت را -که هم الهی و هم مردمی است- پذیرفته، باید سیاستی جامع و همه جانبه در بُعد دفاعی و اقتصادی و فرهنگی و بین المللی داشته باشد و به مردم و مخصوصا به کارگزاران حکومتی ابلاغ کند، تا هر کس وظیفه خود را بداند و ضمنا خط مشی سیاسی رهبران آینده امت اسلامی نیز ترسیم شود، به علاوه زمینه ای باشد، برای قضاوت تاریخ و وسیله ای باشد برای مطالعه آنهایی که می خواهند با جمع آوری و تجزیه و تحلیل اطلاعات، سیاست علوی را بشناسند و به فرهیختگان و پژوهشگران معرفی کنند تا بدانند که علی کیست و سیاستش چیست؟ و چرا شیعه، تنها رهبری او را قبول دارد و رهبری دیگران را ناقص و فاقد مشروعیت می شناسد؟.

نامه را باید در دو بُعد مطالعه و بررسی کرد:

یکی اینکه آیا جنگ در هر شرایطی مشروع و لازم و پسندیده است؟ یا اینکه مشروعیت و لزوم و مرغوبیّت و مطلوبیّت آن مشروط است و به هیچ وجه نباید رویکرد مطلق انگاری داشت و چنین فکر کرد که تنها چیزی که می تواند ادامه یا شروع جنگ را محدود کند، نداشتن قدرت است؛ ولی اگر نیرو فراهم، و قدرت و ابزار مهیّا باشد، باید جنگید و نتیجه آن را هرچه باشد، باید پذیرفت؟.

دیگری اینکه خواه مشروعیت جنگ را محدود بدانیم و خواه غیر محدود، با چه نیروهایی باید به جنگ پرداخت یا به آن تداوم بخشید؟ آیا همگان صلاحیت دارند که لباس رزم بپوشند؟ آیا برای جنگ باید بر جنگاوران نستوه و صاحبان عزم راسخ و دلیرمردان کارآزموده، اعتماد کرد یا هرکس و ناکسی در این آزمون استقامت و پیکار، پذیرفتنی و هر بزدل سست عنصری در عرصه نبرد و در میدان ناورد، آوردنی است؟.

سعدی طرفدار گزینه اول است و صد البته که او گذشته از مقام فرهنگی خود، پرورش یافته مهد اسلام و الهام گیرنده از آیات و روایات است. او می گوید:

و البته منظور او از جوان، آدم بی تجربه و خام و ناپخته است و اگر جوان، تجربه اندوخته و تمرین های لازم را انجام داده باشد، بهتر از پیران رنجور و کارآزموده می تواند کارآمد و مؤثر باشد.

الف – مشروط بودن جنگ مشروع

امام علی علیه السلام در بخش اول نامه -که معلوم است آن را فرماندهی نوشته که مشغول جنگ با اشرار و عصیان گران بوده- می نویسد:

«فإن عادوا الی ظلِّ الطّاعهِ فذاکَ الّذی نُحِبُّ».

«اگر اشرار و افراد سرکش به سایه فرمانبری و تسلیم بازگردند، این، همان است که ما آن را دوست داریم».

جنگ به خاطر رفع فتنه و شرارت است. اگر افرادی که منشأ فتنه و شرارت بوده اند، سر تسلیم فرود آورند، حتما باید جنگ متوقف شود. رهبر امت باید در راه بسط امنیّت و جلوگیری از ناامنی و شرارت بکوشد، تا مردم بتوانند در سایه آرامش، با اطمینان خاطر به کارهای روزمرّه خود بپردازند و مشکلی آنها را تهدید نکند و جان و مال و ناموسشان به خطر نیفتد. اخلال گران یا از راه تذکر و مذاکره به راه می آید، یا از راه جنگ. ممکن است آنها در نیمه راه جنگ تسلیم شوند و ممکن است تا آخرین نفس به جنگ ادامه دهند. در صورت اول، نیازی به جنگ نیست. در صورت دوم بعد از تسلیم دشمن، نیازی به ادامه جنگ نیست و درصورت سوم باید جنگ را تا هر جا که فتنه سرکوب، و آتش فساد خاموش شود، ادامه داد.

آنچه حضرتش در جمله فوق بیان فرموده، دقیقا مفاد آیه ای از قرآن است که می فرماید:

«و إن جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَها وَ تَوَکَّلْ عَلیَ اللّهِ اِنَّهُ هُوَ السَّمِیعُ العَلِیمُ»^(۱).

«اگر دشمنان تمایلی به صلح نشان دهند، تو نیز تمایل به صلح نشان بده و از درِ صلح درآی و بر خداوند توکل کن که او شنوا و داناست».

اسلام، دین جنگ و شمشیر و خونریزی نیست؛ بلکه دین صلح و صفا و آشتی است. تنها در صورتی دین اسلام اجازه جنگ می دهد که ضرورت اقتضاء کند. در حقیقت، جنگ های اسلامی -حتی جهاد ابتدایی- جنبه تدافعی دارد، نه جنبه تهاجمی. اگر احیانا اقدام به تهاجم کند، از روی ناچاری و برای سرکوب کانون توطئه و فتنه و ریشه کن کردن موانع رشد و پیشرفت اسلام و برانداختن عواملی است که مانع ایمان مردم پاکدل و مستعد می شوند.

حال این سؤال مطرح می شود که ممکن است توطئه گران بخواهند با اعلام صلح و تسلیم، نقشه شوم تازه ای پیاده کنند. در این صورت چه باید کرد؟ آیه ای که به دنبال آیه فوق آمده، به این سؤال پاسخ داده است. آیه چنین است:

«و إن یُریدُوا أَنْ یَخْدَعُوکَ فَإِنَّ حَسْبکَ اللّهُ هُو الَّذی أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ و بِالمؤمِنینَ»^(۲).

«اگر بخواهند با خدعه و نیرنگ تو را فریب دهند (خطری متوجه تو نیست)، زیرا خداوند تو را بس است. اوست که تو را به نصرت خود و با نیروی اهل ایمان، تأیید کرده است».

در این صورت خدا پشتیبان است و از مجرای غیب، پیامبرش را از توطئه آگاه می سازد و با امدادهای غیبی، توطئه دشمن را خنثی می کند. چنانکه در موارد حسّاس، این امدادهای غیبی، پیامبر را آگاهی می بخشید و از این که غافلگیر شود، محافظت می کرد. به علاوه، نیروی اهل ایمان نیز نیرویی کارآمد و هشیار و گوش به زنگ است و قطعا چنین نیرویی به دشمن مکّار فرصت نمی دهد که با خدعه و نیرنگ، بر مسلمانان، شبیخون بزند و نیّات شوم خود را عملی سازد.

در حقیقت، آیه فوق به مؤمنانی که همواره یار و مددکار و پشتیبان پیامبر خدا بوده اند، اعلام آماده باش می دهد، تا بدانند که نباید از حال دشمن، غافل بمانند و فرصت سوزی نکنند و دشمن شادکن نباشند و با اطلاعات مردمی خود، تجزیه و تحلیل اطلاعات، وضعیت روحی دشمن شکست خورده را کاملاً روشن کنند؛ تا اگر اقدامی لازم است، خود را آمادگی بخشند و اگر اقدامی لازم نیست، با حفظ هوشیاری و آمادگی، آسوده خاطر باشند و در عین حال، مواظب باشند که امنیّت از مردم سلب نشود.

در یک آیه قبل از آیه صلح می فرماید:

«وَ أعِدُّوا لَهُم مَا أسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّهٍ وَ مِنْ رِباطِ الخَیْلِ تُرْهِبونَ بِه عَدُوَّ اللّهِ وَ عَدُوَّکُمْ و آخَرینَ مِنْ دونِهم لا تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ شَی ءٍ فی سَبیلِ اللّهِ یُوَفَّ إِلَیْکُمْ و أَنْتُم لا تُظْلَمون»^(۳).

«هر نیرویی که در توان دارید و هرگونه اسب های ورزیده را برای مقابله با دشمن فراهم کنید، تا دشمنان خدا و دشمنان خودتان و گروهی را که شما آنها را نمی شناسید و خدا آنها را می شناسد، بترسانید و هرچه در راه خدا انفاق کنید(و از این رهگذر، اسلام را تقویت کنید) به طور کامل به شما بازگردانده می شود و گرفتار ستم نمی شوید».

آمادگی جنگی، زیباترین حماسه است. درست است که آمادگی جنگی هزینه بردار است؛ ولی این هزینه و این سرمایه گذاری، موجب عزّت و شوکت امّت و بیم و هراس دشمن می شود و جلوی بروز هرگونه فتنه ای را می گیرد و اگر فتنه ای بروز کند، در نطفه خفه اش می کند. بنابراین، چنین هزینه ای -که پیش خدا ضایع نمی شود- نه تنها ضرر نیست، بلکه منفعتی بزرگ است که آثار نیک آن، در همه جا ظاهر و آشکار می شود. همیشه پیش گیری بر درمان مقدم است. چرا کاری نکنیم که جلوی بیماری هایمان گرفته شود و چرا کاری کنیم که ناچار شویم رو به درمان آوریم، آنهم درمانی که ممکن است بی فایده باشد؟ در مبارزه نیز پیش گیری بر درمان مقدم است. نباید دست روی دست گذاشت و در خواب غفلت بود، تا دشمن مکّار، چنگیزوار هجوم آورد و جان و مال و ناموس مسلمانان را به خطر اندازد. اگر در جنگ تحمیلی، ما آمادگی داشتیم، شاید حمله ای صورت نمی گرفت و یا به سرعت، دفع می شد؛ ولی افسوس که به خاطر شرایط خاص پیروزی انقلاب، آمادگی لازم نبود و دشمن بعثی گستاخانه یورش آورد و پیشروی کرد؛ ولی البته ناکام ماند؛ چراکه در ضمن جنگ نیروها آمادگی یافتند و ارتش و سپاه به میدان آمدند و بسیج مردمی به کمک شتافت و سرانجام بعد از هشت سال، طعم شیرین آمادگی را چشیدیم و دشمن را ناکام کردیم و حتی یک وجب از خاک میهن عزیز اسلامی را به دشمن ندادیم. اکنون بهتر می فهمیم که آمادگی نظامی چه فواید و برکاتی دارد.

آمادگی رزمی مفهومی گسترده دارد. برای آمادگی رزمی، هم نیروی ورزیده انسانی لازم است و هم استفاده از تکنیک پیش رفته جنگی. در صدر اسلام، آمادگی جنگی به نیروی انسانی و اسب و شمشیر و نیزه و کمان و سپر و کلاه خود بود؛ ولی امروز جنگها الکترونیکی است. ابزار امروزی، خشکی و دریا و هوا را فراگرفته و اگر کشوری از موشک های دوربرد و کشتی ها و هواپیماهای جنگی و دیگر ابزارهای دقیق و پیش رفته محروم باشد، در عرصه سیاست جهانی، خوار و ضعیف و زبون و در فرهنگ و اقتصاد و دفاع، وابسته خواهد بود.

امروز، کشورهایی از انرژی اتمی به جای استفاده صلح آمیز، استفاده تخریبی و جنگی کرده اند و هر لحظه دنیا را به یک جنگ تمام عیار اتمی تهدید می کنند. جالب اینکه به کشورهای دیگر، حتی اجازه استفاده صلح آمیز از انرژی اتمی را هم نمی دهند. چنانکه اکنون مدتی است کشور ما را -که شعاری جز استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای ندارد- در بن بست مذاکرات طولانی و کم نتیجه گرفتار کرده اند. آنها نه تنها نمی خواهند که ما مجهّز به سلاح هسته ای باشیم، بلکه اصولاً نمی خواهند که ما با استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای گام به پیش برداریم و از لحاظ صنعت و تکنیک، مملکت خود را به اوج اقتدار و عظمت برسانیم. انرژی هسته ای -حتی با استفاده صلح آمیز- یکی از چیزهایی است که ما را قوی و نیرومند می سازد و دشمن غدّار را دچار رعب و وحشت می کند. به همین جهت است که کوتاه آمدن از برنامه انرژی هسته ای؛ یعنی تخلّف از آیه شریفه «و أعدوا لهم ما أستطعتم…».

روزی روزگاری، قوت و شوکت، اسب و شمشیر و مردان جنگی بود؛ امروز ابزارهای قوت و شوکت، به اوج عظمت و دقت رسیده و چنان است که برای انسان قرون گذشته، قابل تصور هم نبوده؛ ولی حتما آرزویش را داشته و قطعا آرزوها، حرکت آفرین و زمینه ساز موفقیّت ها و پیروزی ها و گره گشای مشکلات است و خدا می داند که در آینده های نزدیک یا دور، بشر به چه مراحلی می رسد و مغزها به چه اختراعات و اکتشافاتی موفق می شوند. آنچه مهم است، این است که مسلمانان نباید از قافله علم و تکنیک عقب بمانند و باید همان مقام رهبری گذشته را بار دیگر به کف آورند و سیادت و آقایی خود را -که موجب سعادت مردم و دنیاست