خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل علی (ع) بزرگترین خطیب تاریخ

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل علی (ع) بزرگترین خطیب تاریخ؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل علی (ع) بزرگترین خطیب تاریخ انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 68 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل علی (ع) بزرگترین خطیب تاریخ:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل علی (ع) بزرگترین خطیب تاریخ آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل علی (ع) بزرگترین خطیب تاریخ با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل علی (ع) بزرگترین خطیب تاریخ از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل علی (ع) بزرگترین خطیب تاریخ، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل علی (ع) بزرگترین خطیب تاریخ :

سجع در کلام امام علی (ع)

میدانیم که رعایت سجع در میان خطبا معمول بوده، حتی بین یونانیان و رومیان، و در میان سخنرانان عرب نیز بشدت رواج داشته است، تا بدانجا که غالب آنها جز به سجع سخن نمی گفته اند، این قید به حد تکلف رسیده بود به نحوی که گاه سخن را از زیبایی می انداخت .

و نیز آگاهیم که سجع در نثر، در حکم قافیه در شعر است، کلام را زینت می بخشد و آهنگین می کند و اگر در آن افراط نشود و بندرت استعمال گردد و بجا باشد، تردیدی نیست که چنین سخنی زیباتر به گوش میرسد و حافظه زودتر آنرا می پذیرد و در طبایع بهتر جا می گیرد، همچون این آیات شریفه:

«ما لکم لا ترجون لله وقارا، و قد خلقکم اطوارا» . ^(۱)

و یا:

«الم نجعل الارض مهادا والجبال اوتادا» . ^(۲)

«فیها سرر مرفوعه، و اکواب موضوعه » . ^(۳)

که آهنگین و خوش ادا شده است .

سجع اقسامی دارد، که علم بدیع به آن متعرض است . امام با آنکه سخنش مرسل است و بهترین اسلوب سخن نیز همان است، گاه کلامش را با یکی دو سجع نمکین می کند، و چون زیاد به کار نمی برد و بموقع استعمال میکند و بدون اینکه تعمدی داشته باشد از زبانش جاری می شود، نه تنها به سخنش تصنع نمی بخشد، بلکه آن را زیباتر می کند، چنانچه خطاب به اهل بصره می فرماید:

«کنتم جندالمراه، و اتباع البهیمه، رغا فاجبتم، و عقر فهربتم . اخلاقکم دقاق، و عهدکم شقاق، و دینکم نفاق، و ماؤکم زعاق . والمقیم بین اظهرکم مرتهن بذنبه، والشاخص عنکم متدارک برحمه من ربه . کانی بمسجدکم کجؤجوء سفینه، قد بعث الله علیهاالعذاب من فوقها و من تحتها، و غرق من فی ضمنها» . ^(۴)

شمایان لشکریان آن زن بودید، و از شتر او فرمانبری کردید، و به نعره آن زبان بسته پاسخ دادید، و آنگاه که از پای افتاد گریختید . اخلاقتان ناپسند، پیمانتان سست، آیینتان دورویی، و آبتان شوراب . آن کس که بین شما ماند، کیفر گناهی است که بیند و آنگاه که کوچ کند، دوباره مشمول رحمت خدا گردد . گویی می بینم که مسجدتان در سیلاب فرورفته و جز بلندای آن چونان سینه کشتی چیزی نمانده است، و خداوند از فراز و نشیب بر آن عذاب فرستاده و آنجا هر چه هست در آب شده است . ^(۵)

در معنی نیز مناسب مقتضای حال و کوبنده است و نیز تشبیهی بجا آورده شده است .

و در وصف قرآن چنین آمده:

«و ان القرآن ظاهره انیق، و باطنه عمیق، لاتفنی بعجائبه، و لا تنقضی غرائبه، و لا تکشف الظلمات الابه » . ^(۶)

ظاهر قرآن زیبا و باطن آن ژرفا، شگفتیهای آن تمام نشدنی، و شگرفیهای آن پایان ناپذیر است و تاریکها جز بدان روشن نگردد . ^(۷)

سجعهای امام معمولا جز یکی دو مرتبه تکرار نمی شود و بفورا یا عوض می گردد، یا کلام مرسل می شود . جز موارد نادر که احساس ملال و سنگینی در آن نشود و بیشتر دو سجعی است مانند:

«اشرف الغنی ترک المنی » . ^(۸)

یا:

«من اطال الامل، اساءالعمل » . ^(۹)

که دو جمله اخیر دارای ترصیع است، و این صنعت اگر بدون تکلف آورده شود کلام را زیباتر می کند، مانند آیه:

«ان الابرار لفی نعیم، و ان الفجار لفی جحیم » . ^(۱۰)

یا این عبارت حریری در مقامه صنعانیه وی:

«و هو یطبع الاسجاع بجواهر لفظه، و یقرع الاسماع بزواجر وعظه » .

به این عبارات مسجع عهد جاهلی توجه شود که چقدر ثقیل به طبع می آید و از گفته های صحارالعبدی است:

«ارض سهلها جبل، و ماؤها وشل، و تمرها دقل، و عدوها بطل، و خیرها قلیل و شرها طویل، والکثیر بها قلیل، والقلیل بها ضایع، و ماورائها شرمنها» .

سنجش این سخن با سخنان علی، مقایسه مناره بلند، بد امن الوند است، یا شب ظلمانی با روز نورانی .

ما نیاز بیشتر در این امر نداریم . چه تمام نهج البلاغه مشحون از شواهد برتری آن با سایر سخنان سخنوران، قصد ما فتح بابی است در این باره برای خوانندگان با ذوق .

در ایجاز و اطناب

علی در خطب خود، هنگام اقتضای مقام به اطناب می پردازد، تتابع جملات را بکار میبرد، چه میداند که مخاطبانش نیاز به تفهیم بیشتری دارند که نمونه آن خطب مفصل اوست . بر عکس گاه نیز به اقتضای مقال، کلام مجمل و موجز است و دوگونه معنی را می رساند، در این مورد تکرار و تتابع را بکار نمی برد، یک کلمه را مهمل نمی گذارد، کمتر حرف و کلمه را استعمال می کند، اما از حیث معنی پربار است و یک جمله آن کتابی تفسیر دارد .

اینک نمونه ای از صدها سخنان او:

و من خطبه، و هی جامعه للعظه و الحکمه:

«فان الغایه امامکم، و ان وراءکم الساعه تحدوکم، تخففوا، تلحقوا، فانما ینتظر باولکم آخرکم » . ^(۱۱)

همانا آخرت جلو است، قیامت شما را از پس می راند، و بخود میخواند، وزر و وبال خویش را سبک کنید، تا بتوانید به کاروان برسید . آنکه اول رفت، انتظار آخری را دارد، تا همه با هم به سر منزل نهایی برسند، و با سایر رفتگان پیوند نماید .

لطف این کلام را نمی توان به قلم آورد که فصاحت و بلاغت چون زیبایی است . یدرک و لایوصف . این همه معنی با این ایجاز جز با عجاز حمل نتوان کرد .

مثالی دیگر:

«خالطوا الناس مخالطه، ان متم معها بکوا علیکم، و ان عشتم حنوا الیکم » . ^(۱۲)

چنان با مردم سیر کنید که اگر مردید، بر شما بگریند، و اگر ماندید بپذیرند .

که یک دنیا مکارم اخلاق در سطر کوتاهی گنجانده شده است، با الفاظی ساده و بی تکلف و فصیح، و این جمله کوتاه هم نمونه دیگر: و همچون ظرفی را ماند که دریایی در آن گنجانده شده باشد .

«اشرف الغنی، ترک المنی » .

شریفترین توانگری، ترک آرزوهاست .

و نیز:

«رب قول، انفذ من صول » . ^(۱۳)

بسا سخنی که از حمله نافذتر است .

که ذوق خوانندگان ما را بی نیاز از توصیف و تفسیر می کند .

این سطر حماسی نیز که در نهج البلاغه به شماره نه ردیف شده شاهکار توصیف است و ظاهرا آنرا در جنگ جمل خطاب به طلحه و زبیر و یاران آنها فرموده است:

«وقد ارعدوا، وابرقوا، و مع هذین الامرین الفشل، ولسنا نرعد حتی نوقع، و لانسیل حتی نمطر» . ^(۱۴)

با اینکه برای جنگ جوش و خروش انداختند و رعد و برق بپا کردند، با اینحال بزدلی و سستی آنها آشکار شد . ما چنین نیستیم که بخروشیم و سانحه برپا نکنیم و خبر از سیل بدهیم و نباریم .

و در همین ایجاز و اطناب، در القای منظور، طبیبی را ماند که مطابق حال مریض نسخه دهد . اگر مستمع او ذهنش خالی بود و تردید و انکاری بر مفاد کلامش نداشت، به چنین کسی بطور ساده القا می کند، چنانکه می گوید:

«اذا قدرت علی عدوک، فاجعل العفو عنه شکرا للقدره علیه » . ^(۱۵)

چون بر دشمن پیروز شدی، به شکرانه توانایی بر انتقام، از گناه او بگذر .

و چون شنونده را در شک و تردید بیند، در آن به آدات تاکید متوسل می شود مانند:

«ان اخوف ما اخاف علیکم اثنان، اتباع الهوی، و طول الامل . . . الا و ان الدنیا قدولت حذاء، فلم یبق منها الا صبابه . . .» . ^(۱۶)

که در اینجا جمله را به «ان » و «الا» مؤکد کرده است، و اگر مستمع در انکار باشد یا در جهل کامل است . سوگند نیز بکار میبرد، مانند خطبه شقشقیه بمطلع:

«اما والله لقد تقمصها فلان » .

تا منکر باور کند و شک را به یقین آورد و منظور از خطابه که اقناع است انجام داده باشد .

اگر به سخنان امام نظر بیندازیم جملاتی که خطاب به اهل کوفه است که با وی غدر کرده اند و نیز خوارج، تمام رموز تاکید را بکار برده است، که خطاب به این گونه مردم این نوع سخن را اقتضا داشته است، باشد که اثر بخشد و از ضلالت بیرون آیند .

حسن مطلع

یکی از رموز بلاغت حسن مطلع است (یا حسن ابتدا، براعت مطلع، براعت استهلال) و آن چنان است که شاعر و خطیب جهد کند، تا اول بیت یا خطبه، سخن مطبوع و مصنوع و لفظ لطیف و معنی غریب و بدیع بکار برد . طوری باشد که مستمع را در همان وحله اول به طرف خود جلب کند، و در اشتیاق و انتظار شنیدن بقیه کلام نگهدارد .

این نکته علاوه بر اینکه سخن را می آراید، مستمع را نیز در قبول کلام بعدی آماده و در حقیقت ذوق او را قبلا تسخیر می کند، خاصه در مسائل خطابی که غالبا با برهان سروکار ندارد .

امام (ع) نیز در این موارد در صدر قرار دارد، و عجیبتر آنکه همه را دفعتا می آفریند، از پیش تجربه نکرده، تمرین ننموده، و به صرف دیدن مستمع می داند چه باید بگوید و چگونه روحش را تسخیر کند . در خبر است که شعر قفل است، و مفتاح آن مطلعش می باشد .

مثال از بیت محمد بن وهب:

«ثلاثه تشرق الدنیا ببهجتها

شمس الضحی و ابواسحق و القمر»

یا بیت محمد بن هانی از قصیده اش:

«ماشئت لاما شائت الاقدار

فاحکم و انت الواحد القهار»

امام (ع) وقتی می شنود خوارج می گویند: لاحکم الا لله و این سخن دهن به دهن می گردد .

چنین ایراد سخن می کند:

«کلمه حق یراد بها الباطل، نعم انه لا حکم الا لله، و لکن هؤلاء یقولون: لا امره الا لله: و انه لابد للناس من امیر بر، اوفاجر یعمل فی امرته المؤمن، و یستمتع فیها الکافر . . .» . ^(۱۷)

توجه به تناسب و لطف و ارتباط جمله اول سخن بکنید با مطالب بعد و معنی چنین است:

سخن حقی است که باطل از آن خواسته اند آری فرمان، فرمان خداست، اما اینان حکومت و قانون را منکرند . بی تردید مردم از داشتن زمامدار ناگزیرند چه نیکوکار و چه تبهکار، تا در پرتو حکومتش مؤمن به کار و سازندگی پردازد و کافر زندگی کند . . .

یا مطلع کلام شش امام است و اهمیت و ارزش آنرا وقتی درک می کنیم، که شان ایرادش را بدانیم، و او جمله اول را که تمثیل است، وقتی ادا می کند که طلحه و زبیر نقض بیعت کرده می گریزند، و مردم از او می خواهند که در پی آنها نرفته، و به جنگ نپردازد، که شاید هم احتمال می دادند علی شکست بخورد، او در این مورد سخن را با این جمله آغاز می کند:

«والله لااکون کالضبع، تنام علی طول اللدم . . .» . ^(۱۸)

بخدا سوگند که من چون کفتار خفته نیستم .

در اینجا مستمع می فهمد که علی چه می خواهد بگوید . فوری درک می کند که غرض او نفی درخواست پندگویان، و اثبات شهامت و پایداری و مصلحت روز و مبارزه است، سپس می گوید:

«. . . حتی یصل الیها طالبها و یختلها راصدها و لکنی اضرب بالمقبل الی الحق المدبر عنه و بالسامع المطیع العاصی المریب ابدا، حتی یاتی علی یومی، فوالله ما زلت مدفوعا عن حقی مستاثرا علی منذ قبض الله نبیه (ص) حتی یوم الناس هذا» . ^(۱۹)

بخدا سوگند، من کفتار نیستم که در سوراخ خود بخسبم، و شکارچی با فریب حرکت چوب مرا گول بزند و صید کند، ولی من به کمک آنکه روی به حق آورده می گویم، کسی را که پشت به آن کرده، و به باطل گرائیده است، و بیاری موافقان، مخالف را از بین می برم، و تا هنگام مرگ بر این پیمان استوارم . از روزیکه پیغمبر خدا رحلت کرده تا امروز، از حقم ممنوع بودم، و