خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل امر قدسی از نگاه رودلف اتو

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل امر قدسی از نگاه رودلف اتو – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل امر قدسی از نگاه رودلف اتو شامل 120 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل امر قدسی از نگاه رودلف اتو:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل امر قدسی از نگاه رودلف اتو به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل امر قدسی از نگاه رودلف اتو به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل امر قدسی از نگاه رودلف اتو با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل امر قدسی از نگاه رودلف اتو با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل امر قدسی از نگاه رودلف اتو با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل امر قدسی از نگاه رودلف اتو را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل امر قدسی از نگاه رودلف اتو :

چکیده
کتاب مفهوم امر قدسی، (The Idea of the Holy) نوشته «رودلف اتو» فیلسوف و متکلم برجسته آلمانی از جمله آثار کلاسیک در باب فلسفه دین و بویژه تجربه دینی به شمار می رود که همواره مورد توجه کسانی بوده است که رویکردی پدیدار شناسانه به دین و احوال دینی داشته اند. اتو در این کتاب به توصیف پدیدار شناسانه تجربه آدمی از امر مینوی (خدا) می پردازد و ابعاد گوناگون آن را روشن می سازد. این مقاله گزارشی فشرده از شش فصل آغازین کتاب اتو است که در بردارنده چارچوب اصلی آموزه اتو درباره تجربه امر قدسی است. ضمنا در ابتدای مقاله، شرح حالی از رودلف اتو و توضیحی درباره آثار و افکار او از دائره المعارف فلسفی ویراسته پل ادواردز به قلم ویلیام ج. وینرایت که توسط نگارنده ترجمه شده است، تقدیم خوانندگان می گردد. رودلف اتو
رودلف اتو (۱۹۳۷-۱۸۶۹ م.) متکلم آلمانی، در بخش پاین در هنفر، (Hanover) در آلمان به دنیا آمد. او در شهر ارلانگن و گتینگن به تحصیل پرداخت، همانجا که او در سال ۱۸۹۷ م. در الهیات سیستماتیک استادیار شد. اتو در سال ۱۹۰۴ به مقام استادی الهیات سیستماتیک در گتینگن نصب شد. او به پستهای مشابهی در برسلو، در سال ۱۹۱۴ و ماربرگ، همانجا که تا آخر زمان حیات خود در آن اقامت داشت، دست یافت. اتو، افزون بر اثر فلسفی خود، آثاری درباره مسیح، اندیشه دینی هندی و ارتباط آن با مسیحیت و موضوعات کلامی متنوعی به چاپ رساند. احساس دینی و معرفت دینی
مهمترین مطلب فلسفی اتو را باید در بحث او درباره احساس مذهبی و معرفت دینی یافت. بحثی که از نخستین اثر او آغاز می شود و به کتاب مفهوم امر قدسی، (The Idea of the Holy) منتهی می شود.
اتو در کتاب طبیعت گرایی و دین (۱۹۴۰ ، (Naturalism and Religion در باب ارتباط میان دین و طبیعت گرایی سخن می گوید. طبیعت گرایی بر این امر اصرار می ورزد که هر پدیده ای بر اساس قوانین ریاضی – مکانیکی قابل و راز، (mystery) را که در دین ضروری هستند، کنار می نهد. دعاوی معرفتی دین
دین دعاوی خاصی دارد، مانند اینکه: جهان وابسته و معلول است، مشیت و تقدیر الهی حاکم است; ورای آنچه برای ما ظاهر و آشکار است، هستی بعد دیگری نیز دارد. این دعاوی به عنوان شعر و خیال در برابر ما نهاده نشده است، بلکه به مثابه حقایقی راستین بر ما عرضه شده است. در عین حال به هیچ معنای روشنی نمی توان آنها را با مطالعه و بررسی طبیعت به دست آورد و یا توجیه کرد. عقل و استدلال ممکن است نشان دهد که علم تجربی با این دعاوی تعارضی ندارد و حتی نشان دهد که علم تجربی نمی تواند ارزش صدق آنها را بررسی کند. همچنین استدلال ممکن است علائم و نشانه هایی را در طبیعت نشان دهد که صادق بودن چنین دعاوی را پیشنهاد می کند، اما در هر حال نمی تواند آنها را توجیه و تبیین کند. این دعاوی نوع خاصی است متفاوت با دعاویی که علم تجربی و درک عرفی، (common sense) و شهود (intuition) می توان همبستگی هایی میان انواع احساس ها از یک سو، و دعاوی دینی از سوی دیگر، برقرار کرد، همخوانی و تطابق میان این ادعا که جهان وابسته و معلول است و احساس وابسته و نیازمند بودن همه چیز. این ادعا که مشیت یا نظم الهی بر اشیاء حاکم است مستلزم آن است که داوریهای ارزشی خاصی صادق باشد و این داوریهای ارزشی بر احساس و شهود مبتنی هستند. ما بازای این ادعا که ماورایی وجود دارد، پارسایی است، یک احساس و شهود که با تجربه ما درباره امر زیبا و مرموز مرتبط است، احساس و شهود اینکه واقعیتی ورای این ظواهر وجود دارد. احساسهای دینی و شهودها
در کتاب طبیعت گرایی و دین به خوبی روشن نشده است که این احساسها وشهودها چه هستند. اتو گاهی درباره آنها به گونه ای سخن می گوید که آنها به معنای صحیح کلمه احساس اند، و گاهی چنان سخن می گوید که گویا آنها دارویهای نیمه تنسیق شده ای هستند که با خود یک مفهوم حتمی از اعتقاد را حمل می کند، و گاهی نیز چنان سخن می گوید که گویا این احساس ها تجربه هایی شناختاری هستند، تا حدی به همان صورت که تجربه های بصری (دیداری) معرفت آموزاند. مقولات، (Categories) و مفاهیم، (Ideas)
اتو در کتاب فلسفه و دین در تفکر کانت و فریس (۱۹۰۹) به صورت پیچیده تری به مساله احساسها و شهودهای دینی پرداخته است. در این کتاب اتو از دیدگاه جی،اف، فریس پیروی می کند. مایک معرفت بی واسطه از واقعیت، جهان فی حد ذاته (عالم بود و نفس الامر اشیاء (The noumenal world داریم که خود را در «احساس های حقیقت »، ( Feelings of truth) نشان می دهد. این احساس ها می تواند به عنوان مفاهیم به سطح کامل آگاهی آورده شود. یک مفهوم، (idea) تصوری است که می تواند بر واقعیت خارجی اطلاق شود. مقولات عقل نظری، ( Theoreticalreason) ،وقتی بطور موقت متشاکل شده است، می تواند بر ظواهر اطلاق شود و نیز، وقتی با اصل تمامیت (جامعیت (completeness متشاکل شده است – اصل جامعیت اصلی است مبتنی بر این معرفت و دریافت عقل که موجودات، واقعی، ضروری، واحد و کامل اند – می تواند بر خود واقعیت نیز اطلاق شود. مقوله ای که چنین متشاکل شده باشد یک مفهوم، (idea) است. این مفاهیم ذاتا منفی هستند. در نتیجه، این مفاهیم ویژگیهای خاصی – زمانی بودن، امکان خاص و مانند آن- را از واقعیت نفی می کند.
در مورد عقل عملی، احساس حقیقت نمی تواند بطور کامل مفهوم پردازی شود. اما عقل عملی مفهوم واقعیت را به عنوان حکومت هدف و غایت، از اصل ارزش و اعتبار شخص، که تصور وظیفه را متضمن است، به دست می آورد. این مفهوم نیز احتمالا منفی است.
داوری های منفی که از خلال اطلاق مفاهیم عقل نظری و عملی بر واقعیت به دست می آید، باید با انضمام معرفت مثبت – که از خلال احساس ها یا دریافت هایی که نمی توانند با وضوح کافی بیان شوند، هر چند می توانند منتقل شوند – تکمیل شوند. این احساسها یا دریافتها نیز به نظر می رسد که همزمان احساسهایی در یک معنای متعارف، توانایی انجام داوریهایی بر طبق معیارهایی که خودشان نمی توانند تنسیق و فرموله شوند، و یک دریافت مستقیم از یک موجود عینی – در این مورد واقعیت – باشند. اتو میان دو دسته از احساسها تمییز می دهد: احساس زیبایی و امر عالی از یک سو، و احساسهای مذهبی از سوی دیگر. هر چند بحث تا حدودی مبهم صورت گرفته است، به نظر می رسد همه این احساسها، مستقیم یا غیر مستقیم، واقعیت را آشکار می سازد.
احساس های مینوی، (Numinous)
اتو در کتاب مفهوم امر قدسی تلاش می کند میان احساسهای مینوی یا مذهبی و احساسهایی که ممکن است با آنها در آمیخته شود، مانند احساس امر عالی، تمایز روشنی برقرار سازد. احساس مینوی دو جنبه اصولی دارد. یک احساس وحشت دینی و یک احساس جذبه و شیفتگی دینی. نزدیکترین مشابه برای احساس وحشت و هراس دینی عبارت است از: احساس یک امر غیر عادی و مرموز – احساس یک نفر وقتی موی پشت گردنش (از ترس) راست می شود، ترس و لرز هنگام شنیدن داستان جن و روح، و وحشت ناشی از مکانی که در آن روح وجود دارد. احساس جذبه و ربایش و ارزش قائل شدن برای یک موجود عینی که احساس مورد بحث را بر می انگیزاند، هم میل به رهیافت و برخورد با آن واقعیت را پدید می آورد و هم احساس این را که شخص وقتی در ارتباط با آن واقعیت جاذب و رباینده لحاظ می شود، هیچ ارزشی ندارد.اتو تلاش می کند احساس های گونه گونی را توصیف کند که باید از نظریه اش درباره احساسهای مینوی تمایز داده شوند. احساسهای مینوی یگانه اند، آنها را نمی توان به عنوان ترکیبی از احساسهای غیر مینوی، مانند عشق، ترس یا وحشت; یک احساس درباره امر عالی و مانند آن تحلیل کرد.
ثانیا توانایی، (Capacity) احساسهای مینوی قابل شرح و توصیف نیست; هرچند این توانایی ممکن است تنها در شرایط خاصی ظهور یابد، اما این شرایط شرح کافی توانایی مورد بحث را تشکیل نمی دهد.
احساسهای مینوی همچنین معرفت بخش اند. این مطلب دو ادعا را در بر دارد. این احساسها ریشه و منشا تصور امر مینوی اند – مفهوم یک چیزی که هم ارزشمند است و هم یک واقعیت عینی است. احساسهای مینوی همچنین عرفت بخش اند به این معنا که آنها شبیه تجربه های بصری می باشند. آنها اشاره مستقیم و اساسی به یک واقعیت عینی بیرون از نفس دارند – یک صفت یا عین مینوی که متعلق احساسهای مینوی است تا حدودی به همان نحو که اعیان و صفات مبصر ممکن است که گفته شود متعلق تجربه های بصری اند.
تفسیرها: ارتباط میان این دو ادعا روشن نیست. دست کم دو تفسیر برای آن ممکن است.
تفسیر نخست ادعای مرکزی و اصلی را این قرار می دهد که احساسهای مینوی، واقعیت عینی مینوی را آشکار می سازد. برخورد و مواجهه با ذات امر مینوی در خلال تجربه های مینوی به پیدایش مفهوم مینوی می انجامد درست به همان شکل که معتقدیم مواجهه با اعیان و صفات بصری در خلال تجربه های بصری به پیدایش مفاهیم آن اعیان و صفات می انجامد. بنابراین، مفهوم امر مینوی یک مفهوم پسین است، بدین معنا که آن مفهوم از تجربه یک عین یا صفت خارجی فراهم می آید. اما این مفهوم، در عین حال، پیشین نیز هست، بدین معنا که آن مفهوم از هیچ تجربه حسی به دست نیامده است. در این تفسیر احساس منشا مفهوم است تنها بدین معنا که آن احساس، متعلق مفهوم را آشکار می سازد، مواجهه با واقعیت عینی مفهوم آن واقعیت را پدید می آورد.
در تفسیر دوم، آن احساس هم به مفهوم می انجامد و هم به آشکار سازی امر مینوی، اما مواجهه با آن امر مینوی نیست که به پیدایش مفهوم امر مینوی انجامیده است. بلکه آن احساس به همان نحو آن مفهوم را ارائه می دهد که عقل نظری کانت انواع مقولات پیشین را فراهم می آورد. بنابراین، مفهوم امر مینوی به معنای متعارف کلمه، پیشین است. اما این احساس بیش از این کارآیی دارد. این احساس که آن مفهوم را فراهم می سازد، همچنین واقعیت خارجی ای را که این مفهوم بر آن اطلاق می شود، آشکار می سازد.
این دو کارکرد احساسهای مینوی چگونه با هم مرتبط می شوند؟ به نظر می رسد که نه مفهوم و نه عین خارجی به تنهایی و جدا از هم به دست نمی آیند. بلکه عین خارجی از خلال مفهوم به دست می آید یا به صورت امری که توسط مفهوم سازمان یافته است. این دو با هم به دست می آیند نه آنکه یکی از دیگری مشتق شود. در هر دو تفسیر اتو ادعا می کند که احساس ما را در برخورد و تماس با چیزی بیرون از خود قرار می دهد، آن را آشکار می سازد و یک آگاهی و شهود از آن امر است. در این جنبه احساس یاد شده شبیه تجربه های بصری و شنیداری است. این احساس یک اشاره عینی دارد اعم از آنکه با یک مفهوم پیشین سازمان یافته و یا فقط به یک مفهوم منتهی شده باشد. متاسفانه، دشواری هایی که این ادعا در بر دارد، مورد بحث قرار نگرفته است. تفاوتهای واضح این احساس با دریافتهای معمولی و متعارف مورد غفلت قرار گرفته شده است; مانند: فقدان آزمون برای «بد دیدن، یا اشتباه در رؤیت، (Mis-Seeing) ،» این واقعیت که هیچ عضو و اندامی با تجربه های مینوی مرتبط نیست; این واقعیت که اسنادهای غیر روانشناختی نمی تواند بر تجربه های مینوی مبتنی شوند آن گونه که می توانند بر تجربه های بصری مبتنی گردند. نومن، (Numen)
اتو متعلق و موضوع احساسهای مینوی را نومن می نامد، چیزی که هم ارزش است و هم عین، اما تنها با نشانه ها و نمادها، اتو متعلق و موضوع احساسهای مینوی را نومن می نامد، چیزی که هم ارزش است و هم عین، اما تنها با نشانه ها و نمادها، (Ideograms) می تواند توصیف و ترسیم شود، یعنی فقط با تعیین ویژگیها و خواصی که به نحو مناسب و در خوری یک واکنش احساسی را برمی انگیزد شبیه آنچه هنگام مواجهه با نومن برانگیخته می شود. به عنوان مثال، مواجهه با نومن یک وحشت مذهبی را بر می انگیزد. این احساس شبیه ترس است. بنابراین، ما ویژگی نومن را که وحشت دینی پدید می آورد، با خشم و غضب نشان می دهیم، یک واژه ای که اشاره دارد به حالتی که معمولا ترس را پدید می آورد. اما افزون بر این، ما می توانیم و باید نومن را با مفاهیم عقلی مانند، خوبی، کمال، ضرورت و جوهریت توصیف و ترسیم کنیم. یعنی مفاهیمی از این دست می تواند به نومن اسناد داده شود. داوری های نتیجه شده ترکیبی پیشینی است. قدسی، (Holy)
وقتی مفهوم امر مینوی و مفاهیم توصیف گر بدین طریق با یکدیگر آورده شوند، ما مقوله مرکب قدسی را خواهیم داشت. این مقوله پیشین است، بدین معنا که:
۱) ارتباط میان تصور مینوی و مفاهیم توصیف کننده پیشین است،
۲) مفهوم مینوی پیشین است هرچند «در میان داده های حسی… از جهان طبیعی » پدید می آید، «… بیرون از آنها پدید نمی آید;
۳) مفاهیم توصیف گر پیشین اند.
بیان ادعای اخیر دشوار است، چون مثالهای مفاهیم توصیف گر که اتو ذکر می کند، به نظر می رسد که این ادعا را ناممکن می سازد. شاید چنین استدلال شود که مفاهیم توصیف گری مانند کمال، ضرورت، جوهریت و خوبی، پیشین هستند. اتو همچنین می خواهد بگوید که مفاهیم عشق، رحمت و اخلاق همچون مفاهیمی که جنبه های گوناگون امر مینوی را توصیف می کند، عمل می نماید. به دشواری می توان اظهار داشت که مفهومی مانند عشق، پیشین است. آنچه اتو بیان کرده است آن است که هر چند عشق که بر نومن اطلاق می شود با عشق که بر موقعیتهای معمولی و متعارف اطلاق می گردد، یک معنا و مفهوم دارد، شکل و فرم آنها گوناگون است. عشق وقتی به نومن اشاره داد، بطور کامل و مطلق اخذ می شود و وقتی بر وضعیتهای متعارف اطلاق می گردد، اینگونه نیست. به نظر می رسد مقصود اتو آن است که عشق در معنای متعارف خود درجاتی را در بر می گیرد که می تواند بر یک درجه مقیاس و میزان مرتب شود. عشق به نومن محدوده خاصی از این مقیاس است. از آنجا که این محدوده (هر چه باشد) در تجربه حسی به ما داده نشده است، ما می توانیم آن را پیشین بخوانیم. احساسهای دینی و نومن
اینک ما به نحو کاملتری می توانیم نقش احساسهای دینی و یا مینوی را در معرفت دینی تشریح کنیم. این احساسها نومن را برای ما آشکار می سازد. آنها منشا پیدایش مفهوم مینوی هستند. سرانجام، آنها توجیه داوریهای پیشین و مرکب را که مفاهیم توصیف گر را با مفهوم مینوی مرتبط می سازند، روشن می کنند.
ارتباط میان شرح بیان شده در کتاب فلسفه دین و کتاب مفهوم امر قدسی، فکر می کنم روشن باشد. تصورات، مفهوم امر قدسی شده اند (که به مفهوم مینوی و مفاهیم توصیف گر وارد شده اند)، واقعیت نومن و احساسها و شهودها احساسهایی مینوی شده اند. آزادی روح
موضوع دیگر، هر چند به لحاظ فلسفی کمتر جالب توجه، که در مرکز توجهات اتو قرار دارد، آزادی و اختیار روح و تواناییهای دینی روح است. در این گفتار که روح آزاد و مختار است، اتو ادعا می کند که قوانین روح به نحو اساسی و بنیادین با قوانین جهان طبیعی متفاوت اند. در واقع، آنها قوانین دستوری منطق و اخلاق (و دین؟) هستند، نه قوانین دستوری فیزیک و روانشناسی. تا آنجا که یک روح خود را با قوانین دستوری تعین می دهد، آزاد است. علاوه بر این، اتو ادعا می کند که روح منبع و منشا مفاهیم، اصول، شهودها و ارزشهایی است که نمی تواند از تجربه حسی به دست آید. و سرانجام او ادعا می کند که هر چند روح تحت تاثیر محرک بیرون رشد و پرورش می یابد، این چیزی منحصر در حق خودش است. روح نمی تواند تنها بر اساس ملاحظه تجربه حسی تبیین شود و نه رویداد آن می تواند بر این اساس پیش بینی شود. روح و عملکرد آن بر اساس شرایط خاصی شکل می گیرد اما با این شرایط معلل و توجیه شود. «مفهوم امر قدسی » در اندیشه اتو
رودلف اتو از کسانی است که با تکیه بر تجربه دینی ^(۲) (یا احوال دینی) به عنوان گوهر دین، به تفسیر، تحلیل، تعبیر و نظریه پردازی درباره اساس و بنیاد تجارب دینی پرداخت. در میان آثاری که او از خود به جای گذاشت، بی شک از همه مهمتر، کتاب مفهوم امر قدسی ^(۳) است. خوب است در این باره سخن میرچاالیاده را در طلیعه کتاب مقدس و نامقدس یاد آور شویم که می نویسد:
«علاقه شگفت آوری که کتاب مفهوم امر قدسی رودلف اتو، که در سال ۱۹۱۷ چاپ شد، در جهان برانگیخت، هنوز پابرجاست. توفیق این کتاب مطمئنا به سبب دیدگاه جدید و اساسی نویسنده آن بود. اتو به جای مطالعه و بررسی عقاید درباره خدا و دین به تحلیل کیفیات تجربه مذهبی پرداخت. به یمن دستاورد و باریک بینی عظیم روان شناسانه و کاملا مرجح با آموزش دوگانه او به عنوان دین شناس و تاریخ نگار ادیان، وی در تعیین ظرفیت و ویژگی های مخصوص تجربه مذهبی کامیاب بود. ^(۴) اتو در این کتاب به کشف ویژگی های این تجربه عظیم و هیبت زا که فراتر از یافته های عقل است، همت گمارد. وی احساس خشیت و هیبت را در برابر مقدس، در برابر رمز الهام ترس آمیخته با حرمت و عظمت که از شدت عظمت قدرت ناشی می شود، دریافت. اتو خشیت مذهبی را در برابر مهر و شیفتگی دریافت. اتو تمام این تجربیات را به منزله تجربیات مینوی مشخص می کند. چرا که این تجربیات از طریق مکاشفه یک جنبه خدایی به دست آمده اند. وجهه جلالی ^(۵) خود را همچون چیزی به کلی دیگر ^(۶) ،چیزی اساسا و کاملا متفاوت نشان می دهد. آن، همانند هیچ چیز انسانی یا کیهانی نیست، در رویارویی با آن، انسان خود را بی ژرفا احساس می کند، احساس می کند که فقط یک مخلوق است، یا به گفته ابراهیم: جز «خاک و خاکستر» نیست. (سفر، پیدایش، باب ۱۸، بیت ۲۷).
مقدس همواره خود را به عنوان یک واقعیت کلی کاملا متفاوت از واقعیت های طبیعی متجلی می سازد. این درست است که زبان طبیعتا هیبت یا عظمت یا رمز شیفتگی را با واژگانی به عاریت گرفته از دنیای طبیعت یا حیات ذهنی دنیوی انسان بیان می دارد، لیکن ما می دانیم که اصطلاحات قیاسی کاملا به ناتوانی انسان در بیان آن امر «به کلی دیگر» مربوط می شود; تمام آنچه در ورای تجربه طبیعی انسان قرار می گیرد، زبان برای القای آن با واژگان برگرفته از تجربه قاصر است.
الیاده در ادامه سخن خود می گوید:
«پس از چهل سال تحلیل های اتو ارزش خود را همچنان حفظ کرده اند، مطالعه این کتاب (مفهوم امر قدسی) برای خوانندگان آن سودمند خواهد بود. و بر آنان تاثیر خواهد گذاشت.» ^(۷)
در این جا در صدد گزارش کوتاه مطالب این کتاب هستیم. البته باید اذعان کنیم که ارائه فشرده ای از کتابی که بیشتر نیازمند شرح و تفصیل است، تا تلخیص، کاری بس دشوار است. از این رو، با تمرکز بر شش فصل آغازین کتاب که دربردارنده چارچوب اصلی آموزه اتو درباره تجربه امر قدسی است، سعی کرده ایم دورنمایی از مطالب این کتاب را در معرض دید علاقه مندان قرار دهیم. ^(۸) فصل اول
۱) عقلانی و غیر عقلانی
نکته مورد تاکید در این فصل آن است که گرایش عام در ادیانی که بر محور پرستش خداوند شکل گرفته اند، آن است که خدای متعال و ذات آفریدگار را در غالب مجموعه ای از مفاهیم عقلانی معرفی کنند. در این ادیان، خداوند موجودی ست با اوصافی چون روح، ^(۹) حکمت، ^(۱۰) اراده، ^(۱۱) قدرت مطلق، ^(۱۲) علم و مانند آنها. روشن است که انسان در فهم این صفات از خود الگوبرداری می کند، و با حذف محدودیت هایی که در خود می یابد آن صفات را به خداوند نسبت می دهد. انسان علم و قدرت و اراده و مهربانی و دیگر صفات خداوند را جز از طریق شهود نفسانی مصادیق آن در خود و سپس تجرید و انتزاع و انتساب آن به خداوند، نمی شناسد:
«ذات خداوند، بنابراین، از راه تمثیل آن با ماهیت حکمت و تشخص انسانی خودمان شناخته می