خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بیانات حضرت آیت الله مهدوی کنی در مورد شهید مطهری*

با فایل فایل پاورپوینت کامل بیانات حضرت آیت الله مهدوی کنی در مورد شهید مطهری* یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل بیانات حضرت آیت الله مهدوی کنی در مورد شهید مطهری* شامل 47 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل بیانات حضرت آیت الله مهدوی کنی در مورد شهید مطهری* را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل بیانات حضرت آیت الله مهدوی کنی در مورد شهید مطهری* با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل بیانات حضرت آیت الله مهدوی کنی در مورد شهید مطهری* بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل بیانات حضرت آیت الله مهدوی کنی در مورد شهید مطهری* با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بیانات حضرت آیت الله مهدوی کنی در مورد شهید مطهری* وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل بیانات حضرت آیت الله مهدوی کنی در مورد شهید مطهری* با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل بیانات حضرت آیت الله مهدوی کنی در مورد شهید مطهری* مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بیانات حضرت آیت الله مهدوی کنی در مورد شهید مطهری* :

بسم الله الرحمن الرحیم. والصلاه و السلام علی خیر خلقه واشرف بریته سیدنا و مولانا و حبیب قلوبنا ابی القاسم محمد و علی آله المعصومین سیما بقیه الله فی الارضین حجه بن الحسن «عجل الله تعالی فرجه الشریف »
اعوذبالله من الشیطان الرجیم قال الله تعالی:”هل یستوی الذین یعلمون و الذین لا یعلمون”.
امروز روز علم و معلم است و روز شهادت استادی بزرگوار و معلمی عالیقدر، فیلسوف و متفکر اسلامی، محقق و فقیه و عارف حضرت آیه الله شهید مطهری «رضوان الله تعالی علیه » در اینکه “علم ارزشمند است” نزد تمامی مردم شکی نیست، همه طالب علمند و حتی جاهلان نیز برای علم ارزش قایلند; زیرا اگر به آنها بگویید جاهل ناراحت می شوند اما اگر بگویید “عالم” خوششان می آید. معلوم می شود که علم از آن جهت که جنبه انکشافی دارد، بالذات و بالعرض مطلوب انسان است. قرآن هم بر همین نکته طبیعی اشاره دارد که “هل یستوی الذین یعلمون و الذین لا یعلمون” و به آنچه که مردم خود قبول دارند، اشاره کرده است. اگر چیزی بود که مورد قبول مردم نبود اینگونه نمی فرمود. چنانچه در آیات دیگر هم هست: “لایستوی الظلمات و النور”، “هل یستوی الاعمی و البصیر” ظلمات و نور، بینا و کور مساوی نیستند. اگر علم ارزشمند است و باید به دنبال علم رفت، بدین منظور باید به دنبال معلم برویم. علم بدون معلم تحقق نمی یابد. ممکن است که انسان از عالم طبیعت هم تعلیم گیرد یا کتابی بخواند و یا از فکر و اندیشه خود تعلیم گیرد اما همه اینها از نوعی تعلیم متفرع است. همه اینها تعلیم است علاوه بر اینکه مسبوقند به یک معلم که خداوند عالم است.
خداوند تعالی عالم را چنان خلق کرده که تمامی آنچه در آن است، آیات وی باشند و به انسان درس دهند: “سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسهم حتی یتبین لهم انه الحق” بنابراین علم بدون معلم مفهومی ندارد. همانقدر که علم ارزش دارد، معلم هم ارزش دارد. همانقدر که ارزش علم برای همه مشخص است، ارزش معلم هم واضح و والاست و کسی نمی تواند در مقام معلم تشکیک کند.
این ایام بزرگداشت معلم با ایام کار و کارگر مقارن شده است، دیروز روز کارگر بود و کار و امروز روز معلم است و علم. ما از این اتفاق می توانیم الهام بگیریم که علم بدون کار و کار بدون علم ممکن نیست. اینها با هم مقارنند. نه کار بدون علم، کار درستی است و نه علم بدون کار، علم صحیحی است. روایتی هم در احادیث داریم که می فرماید: “العالم بلا عمل کالشجر بلا ثمر”. اگر ما علم را به معنای عامش بگیریم که فهم هر دانشی در عالم برای انسان مفید و راهگشاست و مشکلی از مشکلات زندگی را از پیش پای انسان برمی دارد. کار هم به معنای عملی مفید است. منظور از “یعمل مثقال ذره” در آیه ” فمن یعمل مثقال ذره خیرا یره و من یعمل مثقال ذره شرا یره” تنها بیل زدن در باغچه نیست بلکه منظور کار به معنای اعم است. هر حرکتی که واقع شود یک کار است، اگر این کار از روی علم باشد و از روی هدف صحیح، مفید خواهد بود. حال من از این مطلب الهام می گیرم که ما در علوم دینی هم نیاز به عمل داریم که فرموده اند اگر به علمتان عمل نکنید علم دینی اتان هم بی فایده خواهد شد; یعنی آن آثار معنوی و شکوفایی را که باید برای عالم داشته باشد، نخواهد داشت. عمل عبادی و عمل تحقیقی و سازندگی هر دو لازم هستند. فرموده اند: اگر می خواهید علمتان باقی بماند آن را به کار ببندید و هم به دیگران بدهید که “زکوه العلم ان تعلمه عبادالله ” زکوه در جایی است که چیزی نمو و شکوفایی پیدا کند. اصلا معنای خود زکوه یعنی شکوفا شدن معنایش خالی شدن و تخلیه تنها نیست. “یزکیهم”، “قد افلح من زکیها” به همین معنای شکوفایی است.
اگر شما بخواهید علم را شکوفا کنید باید به دیگران بیاموزید. طبیعتا هم می بینید هر استادی که تدریس می کند و علمش را به دیگران می دهد، علمش باقی می ماند و روزبه روز شکوفاتر می شود و آنها که کتابی را می خوانند و می بندند، کم کم آنچه را خوانده اند، فراموش می کنند که “العلم وحشی” ; بنابراین اگر علم ارزشمند است، تعلیم هم ارزشمند است.
در اینجا می خواهم مطلبی را بگویم که شاید جنبه عرفانی داشته باشد اگر توجه کنیم می بینیم که اساسا عالم به علم احیا شده است و حیات هم به علم است اگر ما حیات را به معنای عام بگیریم نه حیات حیوانی خاص، آن وقت “و من الماء کل شی ء حی” تعبیر عمیقتری پیدا می کند; آب در این آیه، آب حیات و همان علم است; نه فقط همین آبی که می نوشند. ملائکه موجودات برتری هستند که روح در راسشان است و مراتب و مدارج هم دارند. آنها زنده اند و اگرچه در این عالم آمد و شد و نزول و تنزل دارند اما آب مادی این جهانی نمی خورند; پس چگونه زنده اند؟ با علم!
اگر فرموده:”و من الماء کل شی ء حی” یعنی هر حیاتی و حیی باید از آب علم استفاده کند. این آب حیات را هم خود بنوشد و هم به دیگران بنوشاند، بنابراین در اسلام علم و عمل همواره در کنار یکدیگرند. لذا فرمود: “من تعلم و عمل و علم لله دعی فی ملکوت السموات عظیما” اگر کسی علم را برای خواندن یاد گیرد و برای خدا تعلیم کند و برای خدا هم به آن عمل کند، در دنیا هم اگر مورد احترام واقع نشود، در آسمانها از او بعنوان یک شخصیت عظیم نام می برند.
اگر ما ارزش علم را چنان بشناسیم که علم یک موجود مادی نیست و اگر گاهی هم آثار مادی و تمثل خارجی پیدا می کند باز هم موجودی معنوی است که تمام مراتبش جزئی از ذلت انسان است بنابر مبنای اتحاد عاقل به معقول، تمام مراتبش جزء شخصیت انسان است و نمی توان آن را از عوارض حساب کرد. علم فصل ممیز انسانهاست .
توضیح آنکه تمام تمایزات انسان عرضی نیست بلکه انسانها شخصیتا، ماهیتا و ذاتا با هم تفاوت دارند. از این رو ملاصدرا می گوید، به اندازه همه انسانها فصل ممیز داریم. هر انسانی یک شخصیت واقعی دارد نه عرضی. عرضی همان شکل و قیافه است اما آن شخصیت ذاتی انسان که حقیقت انسان به آن وابسته است و در روز قیامت هم با او محشور می شود و با او بروز پیدا می کند، علم و عمل اوست. شخصیت واقعی انسان جزء ذات انسان است.
امیرالمؤمنین «علیه السلام » می فرمایند:”الناس ابناء ما یحسنون” مردم فرزندان هنرشان هستند. چطور وقتی فردی را می خواهند بشناسند، می گویند: مثلا حسن آقا پسر فلانی! او را معرفی به آباء او می کنند، اینجا امیرمؤمنان می فرمایند: پدر شما آن آباء نیستند، آنها پدر جسمانی شما هستند پدر شما هنر شماست. شما را باید اینگونه معرفی کنند: آقایی که دارای این هنر و شخصیت است.
الان کدام یک از شما می دانید نام پدر شهید مطهری چه بوده است؟ فکر نمی کنم بین شما کسی باشد که نام پدر شهید مطهری را بداند بلکه ایشان را به شخصیت هنریش می شناسید. هنرهای شهید مطهری ،کتابها، گفته ها و علمشان بوده و هنر آخرش نیز شهادت بوده است خودش هم می گفت: ” ما باید روزی شهید شویم و در رختخواب نمیریم”. این خیلی هنر است که آدمی عمری چون شهید مطهری – از سن ۱۱ یا ۱۲ سالگی – درس بخواند و درس بدهد. از همان روزهای اولی که من وارد قم شدم ایشان شرح تجرید علامه را درس می دادند همان موقع درس ایشان با دیگران خیلی تفاوت داشت، یعنی ایشان فقط متن خوانی نمی کردند. یک صفحه شرح تجرید را با مقدماتی بیان می نمودند