خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بارقه ولایت در شعر فارسی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل بارقه ولایت در شعر فارسی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل بارقه ولایت در شعر فارسی شامل 84 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل بارقه ولایت در شعر فارسی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل بارقه ولایت در شعر فارسی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بارقه ولایت در شعر فارسی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بارقه ولایت در شعر فارسی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل بارقه ولایت در شعر فارسی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل بارقه ولایت در شعر فارسی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل بارقه ولایت در شعر فارسی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بارقه ولایت در شعر فارسی :

بهر این فرمود پیغمبر که من همچو کشتی ام به طوفان زمن ^(۱) ما و اصحابیم چون کشتی نوح هر که دست اندر زند یابد فتوح

بارقه و رخشایی مهر علی و خاندان و آرمان نجات بخش او از پگاهان طلوع شعر فارسی بعد از اسلام پرتو افشانی می کند و این پرتو روشنی بخش و روان پرور تا به امروز ادامه دارد و چامه سرایان ایرانی ترانه دل لبریز از اشتیاق و شور را در قالب شعر به پیشگاه علی علیه السلام و خاندانش نثار کرده اند از روزگار کسایی که گفت:

مدحت کن و بستای کسی را که پیمبر بستود و ثنا کرد و بدو داد همه کار این دین هدی را به مثل دایره ای دان پیغمبر ما مرکز و حیدر خط پرگار علم همه عالم به علی داد پیمبر

چون ابر بهاری که دهد سیل به گلزار ^(۲) زمزمه سیل آسای علی، گوش حقیقت نیوشان را تا به امروز می نوازد و در روزگار ما که هنوز نغمه آسمان شکاف شاعر این شهر و شهریار شعر ایران گزارشگر ولاو آلای علی است:

۴ شب شنفته است مناجات علی جوشش چشمه عشق ازلی عشقبازی که هم آغوش خطر خفت در خوابگه پیغمبر آن دم صبح قیامت تاثیر حلقه در شد از او دامنگیر پیشوایی که ز شوق دیدار می کند قاتل خود را بیدار ماه محراب عبودیت حق سر به محراب عبادت منشق شبروان مست ولای تو علی

جان عالم به فدای تو علی… ^(۳)

و بدین گونه در کشوری مثل ایران که کانون محبت و شیفتگی پروانگان چراغ ولایت است و از دگر سو مرکز یکی از غنی ترین تجلیات شعر و ادب، تتبع مسیر و شیوه ها و انگیزه ها و ترفندهای هنری شعر ولایی بسی دراز دامن خواهد بود و من در این مقاله خود را به محدوده تنی چند از شاعران علی ستای و ولی شعار پارسی محصور می کنم و بحث خود را بدین گونه می آغازم:

فردوسی شاعر بی بدیل حماسه پرداز ایران که در غرقاب کشتی شکن حوادث روزگار کشتی نجات مکتب اهل بیت را از زبان پیامبر اسلام شناسایی می کند ^(۴) – آن کشتی که بمانند سفینه نوح کشتی نشستگان را به ساحل امن و رهایی می کشاند – بدین گونه تصویر هنرمندانه و روشن خود را تقدیم دوستاران می دارد:

حکیم این جهان را چو دریا نهاد برانگیخته موج از او تندباد چو هفتاد کشتی بر او ساخته همه بادبانها برافراخته یکی پهن کشتی بسان عروس بیاراسته، همچو چشم خروس محمد بدو اندرون با علی همان اهل بیت نبی و ولی خردمند کز دور دریا بدید کرانه نه پیدا و بن ناپدید بدانست کو موج خواهد زدن کس از غرق بیرون نخواهد شدن بدو گفت اگر با نبی و وصی شوم غرقه دارم دو یار وفی همانا که باشد مرا دستگیر خداوند تاج و لوا و سریر ^(۵)

و ناصر خسرو علوی، شاعر وارسته و سخن پرداز نامی، که اشتهار به علی دوستی دارد علاوه بر تصریحات به وقایع و مناقب فرزند ابوطالب و بویژه ایراد واژه غدیر که در مطاوی چامه ها آورده از جمله در قصیده ای به مطلع:

ای زده تکیه بر بلند سریر بر سرت خز و زیر پای حریر

گوید:

با خرد باش یک دل و همبر چون شبی با علی به روز «غدیر» ^(۶)

و یا در تصریح به حدیث: انت قسیم الجنه والنار گوید:

قسمت نشد به خلق درون دوزخ و بهشت بر کافر و مسلمان الا به قسمتش ^(۷)

و در اشاره به حدیث منزلت: انت منی بمنزله هارون من موسی الا انه لانبی بعدی ^(۸) چنین گفته است:

جز او دانی کرا هارون امت چو باشد مصطفی فرزند عمران

و این شیفتگی و اشتیاق به ولایت در تاروپود قصایدش موج می زند، در قصیده ای به مطلع:

پشتم قوی به فضل خدای است و طاعتش تا در رسم مگر به رسول و شفاعتش

با سختگی و صلابت تمام و در غایت بلاغت کلام شفاعت رسول و خاندانش را تنها تکیه گاه خویش می داند چرا که پیامبر یکسره پیشرو خلق و دعوتش فراگیر همه عالم است. پس مباد که از آل او روی برتابیم نه مگر در روز فیروز غدیر از فراز منبر نشان ولایت خویش را بدون داده است واین جانشین در کتاب خدا منصوص به دادن نگین بر سائل در حین عبادت و رکوع در پیشگاه خداست و آن گاه سیره و برخی حوادث بزرگ و افتخارات سترگ علی علیه السلام را از خفتن در بستر رسول خدا به هنگام هجرت، و رایت ستدن از دست مبارک پیامبر در جنگ، و قسیم بهشت و دوزخ، و مخاطب انا مدینه العلم و علی بابها بودن و دلیریها و تیغ و ذوالفقار و صمصامش به توصیف کشیده است. این نغمه ها را گوش دارید:

پیش خدای نیست شفیعم مگر رسول دارم شفیع پیش رسول آل و عترتش با او روم سوی او هیچ باک نیست برگیرم از منافق ناکس شفاعتش اندر حمایتی تو ز پیغمبر خدای مشکن حمایتش که بزرگ است حمایتش پیغمبر است پیشرو خلق یکسره کز قاف تا به قاف رسیده است دعوتش آل پیمبر است ترا پیشرو کنون از آل او متاب و نگه دار حرمتش فرزند اوست حرمت او چون ندانیش پس خیره خیر امید چه داری به رحمتش آگه نئی مگر که پیمبر که را سپرد روز غدیر خم ز منبر ولایتش آن را سپرد کایزد مر دین و خلق را اندر کتاب خویش بدو کرد اشارتش: ^(۹) آن را که در رکوع غنی کرد بی سؤال درویش را به پیش پیمبر سخاوتش آن را که کس به جای پیمبر جز او نخفت با دشمنان صعب به هنگام هجرتش آن را که مصطفی چو همه عاجز آمدند در حرب روز بدر بدو داد رایتش شیر مبارزی که سرشته است کردگار اندر دل مبارز مردان محبتش قسمت نشد به خلق درون دوزخ و بهشت بر کافر و مسلمان الا به قسمتش در بود مر مدینه علم رسول را زیرا جز او نبود سزای امانتش گر علم بایدت به در شهر علم شو تا بر دلت بتابد نور سعادتش او آیت پیمبر ما بود روز حرب از ذوالفقار بود و ز صمصام آیتش…

و همین شاعر است که در قصیده بارع دیگری به مطلع:

اگر بر تن خویش سالار و میرم ملامت همی چون کنی خیر خیرم

که نمونه جاودانی از مفاخره شاعرانه است، مفاخره به کمالات اخلاقی و دینداری و آزادگی، یکی از افتخارات خود را تعهد به پیمان غدیر می خواند و در برابر دشمنان و حرفگیران بی بنیاد، ولای علی را موجب دشمنی حسودان می شمارد:

ندانم جز این عیب مر خویشتن را که بر عهد معروف روز غدیرم بدان است فخرم که جهال امت بدانند دشمن قلیل و کثیرم وزان گشت تیره دل مرد نادان کزویست روشن به جان در ضمیرم نئی آگه ای مانده در چاه تاری که بر آسمان است در دین مسیرم ^(۱۰) نمونه دیگر تجلی ولایت در شعر فارسی از میان صدها بل هزاران جلوه پر جاذبه شعر مولوی است که علاوه بر تحلیل حدیث اهل بیت که زینت بخش آغاز این مقاله است وصیت پیامبر اکرم را در غدیر خم که فرمود من کنت مولاه فعلی مولاه اللهم وال من والاه و عاد من عاده ^(۱۱) را در دفتر ششم مثنوی بدین گونه تقریر می کند:

زین سبب پیغمبر با اجتهاد نام خود وان علی مولا نهاد گفت هر کس را منم مولا و دوست ابن عم من علی مولای اوست کیست مولا آن که آزادت کند بند رقیت ز پایت برکند چون به آزادی نبوت هادی است مؤمنان را ز ابنیا آزادی است ای گروه مؤمنان شادی کنید همچو سرو و سوسن آزادی کنید ^(۱۲)

توصیف مولانا از مراتب اخلاص و نیروی ایمان علی علیه السلام در دفتر ۱ مثنوی آنجا که در جنگ خندق با عمروبن عبدود درآویخت و این شیر دلاور صحنه امامت آن یل کفر را به زمین افکند و در سینه او نشست و او خدو بر چهره پاک علی انداخت و علی بر خشم خود چیره شد و او را در راه خدا رها کرد و سرانجام پس از فرو نشستن نائره خشم بااو نبرد کرده به خاک هلاکش نشانید نه توصیفی است که بتوان از آن چشم پوشید:

از علی آموز اخلاص عمل شیر حق را دان منزه از دغل در غزا بر پهلوانی دست یافت زود شمشیری برآورد و شتافت او خدو انداخت بر روی علی افتخار هر نبی و هر ولی او خدو انداخت بر رویی که ماه سجده آرد پیش او در سجده گاه در زمان انداخت شمشیر آن علی کرد او اندر غزایش کاهلی گشت حیران آن مبارز زین عمل از نمودن عفو و رحمت بی محل گفت بر من تیغ تیز افراشتی از چه افکندی مرا بگذاشتی آن چه دیدی که چنین خشمت نشست تا چنین برقی نمود و باز جست در شجاعت شیر ربانیستی در مروت خود که داند کیستی ای علی که جمله عقل و دیده ای شمه ای واگو از آنچه دیده ای تیغ حلمت جان ما را چاک کرد آب علمت خاک ما را پاک کرد راز بگشا ای علی مرتضی ای پس از سوء القضا حسن القضا چون تو بابی آن مدینه علم را چون شعاعی آفتاب حلم را باز باش ای باب رحمت تا ابد بارگاه ما له کفوا احد گفت من تیغ از پی حق می زنم بنده حقم نه مامور تنم شیر حقم نیستم شیر هوا فعل من بر دین من باشد گواه ^(۱۳)

مولانا در دیوان شمس نیز در طلیعه غزلی زبان سوسن را به شمشیر آبدار علی مانند کرده و یکی از غزلهای پرشور خود را در توصیف بهار با نام علی آغاز کرده است:

آمد بهار خرم و رحمت نثار شد سوسن چو ذوالفقار علی آبدار شد و در این غزل است که گلزاران جهان را در برابر گلستان دل شرمسار می بیند:

گلزار چرخ چون که گلستان دل بدید در رو کشید ابر و ز دل شرمسار شد

و این شادابی و طراوت گلستان دل همان است که به کلام علی علیه السلام، باید در شکوفایی آن کوشید آنجا که فرماید: ان هذه القلوب تهل کما تحل الابدان فابتغوا لها طرائف الحکم ^(۱۴) یعنی براستی که این دلها افسرده و پژمان می شوند همان گونه که تن ها خسته می شوند پس بهین حکمتهای تازه را برای آن دلها بجویید.

باری در توصیف رویداد تاریخی غدیر خم چامه قاآنی با چیرگی و بلاغتی درخور قصیده در این جا شایان ذکر است. در این قصیده چگونگی نشستنگه پیامبر را که از جهاز هیونان فراهم آمد و انبوه حاجیان در آن بیابان گرد هم آمدند و پیامبر خطاب بدانان با عبارت «الست اولی منکم » جلب دقت کرد و آن گاه با عبارت «من کنت مولاه فهذا علی مولاه » حجت جانشین خود را علنی فرمود و سه روز پیاپی خدای از جرم خلق درگذشت:

دوش چو شد بر سریر چرخ مدور ماه فلک جانشین مهر منور طرفه غزالم رسید مست و غزلخوان بافته از عنبرش به ماه دو چنبر گفت که فردا مگر نه عید غدیر است عیدی بادش چو بوی عود معطر در به چنین روزی از جهاز هیونان ساخت نشستنگهی رسول مطهر گرد وی انبوه از مهاجر و انصار فوجی چون موج بحر بیحد و بیمر خرد و کلان خوب و زشت بنده و آزاد پیر و جوان شیخ و شاب منعم و مضطر برشد و گفتا الست اولی منکم گفتند آری ز ما بمائی بهتر دست علی را سپس گرفت و برافراخت قطب هدی را پدید شد خط محور گفت که ای خلق بنگرید تناتن گفت که ای قوم بشنوید سراسر هر کس مولا منم علیش مولا است اوست پس از من به خلق سید و سرور یارب خواری ده آن که او را دشمن یارب یاری کن آنکه او را یاور حرمت این روز را سه روز پیاپی بگذرد از جرم خلق خالق اکبر

تصویر اخلاص و خضوع علی علیه السلام در حال نماز از تصاویر بی انبازی است که هم شیخ عطار در اسرار نامه (ص ۲۸ و۲۹) و هم سنایی در حدیقه (ص ۱۴۰) آن را در سلک شعر باز نموده اند.

عطار نماز علی علیه السلام این منادی «سلونی قبل ان تفقدونی » را بدین گونه توصیف می کند:

خصوص آن وارث دین پیمبر چراغ شرع و صاحب حوض کوثر منادی سلونی در جهان داد به یک رمز از دو عالم صد نشان داد چنان شد در نماز از نور حق جانش که از پایش برون کردند پیکانش چنین باید نماز از اهل رازی که تا نبود نمازت نانمازی

و این واقعه که گزارشی است از یکی از جنگها که در آن تیری به پای آن بزرگوار رسید و در استخوان پای بماند هر چه کوشیدند جدا کردن تیر نیارستند. گفتند باید گوشت و پوست پای برداشت و استخوان را شکست تا پیکان از پای مبارک بیرون کشید. گفتند: چنان که ما علی را در حال نماز در حال استغراق می بینیم و آن گاه که به فریضه نماز می ایستد و به نوافل و سنن می پردازد بهتر می توان بدین مهم دست یازید و شگفتا در جهان امروز که با تکنیکهای پیشرفته جراحی جز با بیهوش کردن عمل جراحی دست نمی دهد هنوز پیشرفت بشر به پایگاه بیهوشی عرفانی علی دست نیافته و نخواهد یافت.

سنایی در حدیقه این واقعه را که تبیینی است از حضور قلب و تصویری از درجه ارتباط و اخلاص علی علیه السلام در نماز، بدین گونه آورده است:

در احد میر حیدر کرار یافت زخمی قوی در آن پیکار ماند پیکان تیر در پایش اقتضا کرد آن زمان رایش که برون آرد از قدم پیکان که همان بود مرو را درمان چون که جراح آن جراحت دید گفت باید به تیغ باز برید تا که پیکان مگر پدید آید قفل آن زخم را کلید آید هیچ طاقت نداشت با دم گاز گفت بگذار تا بوقت نماز چون شد اندر نماز حجامش ببرید آن لطیف اندامش جمله پیکان از او برون آورد و او شده بی خبر ز ناله و درد چون برون آمد از نماز علی آن مر او را خدای خواند ولی گفت: کمتر شد آن الم چونست؟ وز چه جای نماز پر خون است؟ گفت با او جمال عصر حسین آن بر اولاد مصطفی شده زین گفت چون در نماز رفتی تو بر ایزد فراز رفتی تو کرد پیکان برون ز تو حجام باز ناداده از نماز سلام گفت حیدر به خالق الاکبر که مرا زین الم نبود خبر ای شده در نماز بس معروف به عبادت بر کسان موصوف این چنین کن نماز و شرح بدان ورنه برخیز و خیره ریش ملان چون تو با صدق در نماز آیی با همه کام خویش بازآیی ^(۱۵)

و بدین گونه نماز علی ولی در شعر فارسی تجلی می کند وآن استغراق و بیهوشی ماورای بیهوشی او را که مولوی آن را چنین توصیف کرده:

محرم این هوش جز بیهوش نیست مرزبان را مشتری جز گوش نیست

در سیمای علی آن گاه که در نماز رود و بر ایزد باز رود ترسیم داشته است، لکن بنا به تعلیقات شادروان استاد مدرس رضوی بر