خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل پدیده های آسمانی (بارش)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل پدیده های آسمانی (بارش) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل پدیده های آسمانی (بارش) شامل 77 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل پدیده های آسمانی (بارش) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل پدیده های آسمانی (بارش) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل پدیده های آسمانی (بارش) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل پدیده های آسمانی (بارش) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل پدیده های آسمانی (بارش) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پدیده های آسمانی (بارش) :

بسم الله الرحمن الرحیم

…اعوذ بالله من الشیطان الرجیم

ا لم تر ان الله یزجی سحابا ثم یؤلف بینه ثم یجعله رکاما فتری الودق یخرج من خلاله و ینزل من السماء من جبال فیها من بردفیصیب به من یشاء و یصرفه عن من یشاءیکاد سنابرقه یذهب بالابصار،یقلب الله اللیل و النهار ان فی ذلک لعبره لاولی الابصار .

این آیات،همه دنباله همان آیه مبارکه نور است و همه این آیات یک هدف را تعقیب می کند و آن هدف همین است که همه موجودات عالم در یک روشنایی به سر می برند،روشن اند به نور خدا وبا یک اراده حکیمانه ای تدبیر می شوند.در آیه ای که در دو جلسه پیش تفسیر کردیم یک جریان عمومی پنهان از دیدهای ظاهر رابیان فرمود که عبارت بود از تسبیح موجودات،ولی در این آیه و آیه بعددو پدیده ظاهر از پدیده های جهان را برای ما بیان می کند-و مخصوصا در آخر این آیات این تعبیر هست-که ما با چشم حقیقت بین و بادیده عبرت-دیده نافذ و نفوذ کننده-در اینها بنگریم.این دو پدیده یکی مربوط است به مساله باد و ابر و باران و تگرگ و به اصطلاح علمای قدیم «کائنات جویه »و دیگری مربوط است به خلقت حیوانات،علم الحیوان،زیست شناسی حیوانی،و البته قرآن هدف خودش را تعقیب می کند،هدف قرآن از بیان این مطالب با هدف یک نفر دانشمند عالم به کائنات جویه یا دانشمند زیست شناس متفاوت است،قرآن از همه اینها می خواهد آن راههایی را که این مسائل به توحید و خدا شناسی و معنویت دارد،به بشر ارائه دهد.

کائنات جویه و توحید

حال در مورد آیه اول که عرض کردم مربوط به کائنات جویه است،توضیح مختصری عرض بکنم.یک سلسله حوادث بسیار مهم،نه در زمین و نه به اصطلاح در آسمان به معنای اینکه در حدود مثلا ماه و خورشید و ستارگان رخ دهد،بلکه در این جوی که بر زمین احاطه کرده است،در این قشری از هوا که بر زمین احاطه کرده است رخ می دهد که اینها را می گویند«کائنات جویه »،همین تشکیل ابر دراین فضا،حرکت بادها،ریزش باران،ریزش برف،ریزش تگرگ،طوفانها،انقلابها که گاهی تبدیل به یک نعمت و بلا می شود،ولی به هر حال اینها یک سلسله چیزهایی است که زندگی جاندارها و ازآن جمله انسان بستگی به اینها دارد.آیا اگر باد نمی بود و هوا ساکن مطلق می بود مثل یک حوض آب صد در صد آرام که هیچ تکانی به آن وارد نشود،امکان زندگی برای بشر در هیچ نقطه ای بود حتی درمنطقه ای معتدله؟خیلی واضح است،اگر ابر و باران نمی بود گیاهی نبود،حیوانی نبود،انسانی نبود.من خودم نشمرده ام ولی بعضی که شمرده اند مدعی هستند که در ۱۰۵ آیه قرآن از باد و ابر و باران و تگرگ و امثال اینها سخن رفته است.علم کائنات جوی هم مانندهمه علوم دیگر تدریجا توسعه پیدا کرده است و مخصوصا بعد ازاختراع و کشف وسائل جدید که در قدیم این وسائل نبود شناختن حوادثی که در جو رخ می دهد برای علما خیلی آسان تر شده است،مثلا برای یک عالم هزار سال پیش مطالعه کردن ابرها کار بسیارمشکلی بود،گاهی چون می دیدند که بعضی از ابرها از کوهها هم پایین تر می آید،می رفتند بالای کوهها-چه مسافرت پر زحمتی که از آنجا وضع ابرها را مشاهده کنند.بو علی می گوید من مکررخودم در جاهایی قرار گرفته ام که ابر را دیده ام که پایین تر است ازجایی که من قرار گرفته ام یا در همین که ابر از چه تشکیل می شود اودر یکی از نوشته های خودش می گوید که در یکی از مسافرتها این مطلب برای من روشن شد که ابر گاهی از خود هوا به وجود می آید-چون در قدیم می گفتند ابر فقط و فقط بخار است-او می گویدمن عقیده ام این شد که گاهی هم خود هوا تبدیل به ابر می شود نه بخارآب، و امروز هم این مطلب ثابت است که به طور کلی ابر عبارت است از خود هوای اشباع شده از بخار آب.حالا که این وسائل پیداشده،هواپیمای جت سوار می شوند و خیلی از ابرها بالاتر می روند،همین جتهای معمولی که ما سوار می شویم و همین مسافرتهای معمولی را می رویم،خیلی از ابر بالاتر می رود که وقتی انسان نگاه می کند خیال می کند روی زمین برف زیادی آمده است،یا با پیدایش وسائل رادیویی،مخابراتی و غیره،کشفیات تازه ای در زمینه ابر و بادو باران شده است.قرآن تعبیراتی در باب باد و باران و ابر و تگرگ وغیره کرده است[که با توجه به کشفیات جدید،شگفت انگیز است]با اینکه-عرض کردم-قرآن دنبال هدف خودش است.قرآن همیشه در هر چیزی توحید را جستجو می کند،می خواهد یک پلی میان انسان و خدا بزند،یک راه ارتباطی میان خدا و انسان برقرارکند،هدف قرآن همین است،ولی تعبیراتی که قرآن در این موضوعات کرده است،برای کسانی که با تحقیقات علمی مخصوصاعصر جدید آشنا هستند خیلی اعجاب آمیز و بلکه اعجاز آمیز از کار درآمده است و من مخصوصا آقایان ^(۱) و بالخصوص طبقه دانشجو را توصیه می کنم که کتابی را که چند سال پیش منتشر شده است به نام باد وباران در قرآن در این زمینه مطالعه کنند.این کتاب دارای دو بخش است:در یک بخش جریان حرکت بادها و تشکیل ابرها و ریزش باران و پیدایش تگرگ و اینجور چیزها را بر اساس آخرین نظریات علمی امروز بیان می کند،و در بخش دوم آیات قرآن در این زمینه رایک یک ذکر می کند،و وقتی انسان مطالعه می کند به حقیقت دچاراعجاب و شگفتی می شود و به قول آن کتاب شخص احساس می کندکه این تعبیرات به طور قطع از یک منبع آگاهی دیگری[است]که نه فقط پیغمبر به عنوان یک فرد بشر امکان نداشته به این مسائل آگاه باشد،اصلا بشر گذشته تا نیم قرن اخیر از این جور مسائل اطلاع نداشته است،و به هر حال تعبیرات قرآن تعبیرات خاصی است.مادو آیه در قرآن داریم که این دو آیه خیلی به هم نزدیک است،یعنی مثل این است که دو آیه مجموعا یک آیه باشند با اندکی اختلافی.

یکی همین آیه ۴۳ سوره نور است که می فرماید: «الم تر ان الله یزجی سحابا ثم یؤلف بینه ثم یجعله رکاما فتری الودق یخرج من خلاله » ،یکی هم آیه چهل و هفتم از سوره روم است که می فرماید:

«الله الذی یرسل الریاح فتثیر سحابا فیبسطه فی السماء کیف یشاء و یجعله کسفا و تری الودق یخرج من خلاله » .حال من هردو آیه را یک ترجمه ظاهری می کنم.

آیه سوره روم می گوید:خداست،ذات حق است آنکه بادهارا می فرستد.اولا یکی از نکاتی که گفته اند این است که قرآن دربعضی موارد تعبیر می کند به ریح(باد)و در بعضی موارد تعبیر می کندبه ریاح(بادها).به حسب استقصایی که کرده اند هر جا که[این]کلمه،مفرد آمده است آنجا بادهایی ذکر شده که آن بادها منشاخرابی و هلاکت و عذاب بوده است،مثل «ارسلنا علیهم الریح العقیم » ^(۲) و هر جا که قرآن باد را به عنوان یک مبشر رحمت بیان کرده است،به صورت جمع ذکر کرده: «ریاح »(بادها)،و علم امروزثابت کرده است که بادهایی که منشا بارانها می شوند یک جبهه نیست،جبهه های مختلفی است که به شکل خاصی دست به دست یکدیگر می دهند و فقط در آن وقت است[که منشا باران می شوند.]وعجیب تر این است که این نکته ای که از خود قرآن استفاده می شوددر حدیث تصریح شده است در یکی از دعاها وارد شده است که «اللهم اجعله لنا ریاحا و لا تجعله لنا ریحا» ^(۳) خدایا باد را برای ما«ریاح »قرار بده نه «ریح »،یعنی وقتی که می وزد،به آن شکلش باشد چون تنها به آن شکل رحمت است.و حتی از ائمه سؤال کرده اند که مگر چه فرق است میان «ریح »و«ریاح »؟عین همین جواب را داده اند،گفته اند که هر وقت باد یک جناحی باشد عذاب

است و هر وقت چند جبهه ای باشد رحمت است.و باز در حدیث دیگری امیر المؤمنین علی(علیه السلام)باد را تشبیه
کرده است به یک پرنده ای که دارای سری هست و جناحهایی،عین این تعبیر راعلمای فرنگی امروز[به کار برده اند و]حدود
پنجاه سال بیشتر ازعمرش نمی گذرد،ثابت کرده اند که گاهی حرکت باد به این شکل است،یعنی اگر کسی جناحهای
مختلف و وضع حرکت را ببیندخیال می کند یک پرنده عظیمی روی دنیا را گرفته است.

اینجا هم قرآن چون بادهای رحمت را بیان می کند کلمه «ریاح »دارد.عرض کردم اگر کسی بخواهد این مطلب را بیشتردرک کند کتاب باد و باران در قرآن را مطالعه کند و مخصوصا کسانی که با علوم طبیعی امروز آشنا هستند و تا اندازه ای فرمولها را می تواننددرک کنند بهتر می توانند استفاده کنند.

«فتثیر سحابا» .تثیر از ماده ثور(ث-و-ر)است.این ماده اصلش «انقلاب »است.عرب به انقلاب می گوید«ثوره »،و به گاونر از آن جهت می گوید«ثور»که وسیله شخم زدن زمین یعنی زیر و رو کردن زمین است،چون با شخم زدن،زمین را زیر و رو می کند، به اعتبار زیر و رو کردن به آن می گویند«ثور»،و بنابراین معنی «اثاره »

پراکنده کردن نیست که گاهی چنین گفته اند،صرف پراکنده کردن را«اثاره »نمی گویند،«اثاره »پراکنده کردنی است که در آن زیر و رو کردن هم باشد.باز ثابت کرده اند که در وقت تشکیل ابرها وبادها یک انقلابات و شورشهایی در جو رخ می دهد که واقعا ثوره واثاره است نه یک حرکت عادی.

«فیبسطه فی السماء کیف یشاء» در ابتدا این ابرها راپهن می کند-مثل اینکه سفره ای را پهن کنند،که می گویند«ابرهای سفره ای »-مطابق آنچه حکمت و مشیتش اقتضا کرده است،ولی ابر پهن شده منشا باران نیست مگر بعد از آنکه «و یجعله کسفا» جمع و درهم فشرده شود و حتی در مرحله بعد،رکام بشود،یعنی متراکم بشود.اصلا خود این بیان نشان می دهد که یک باران که می خواهد نازل بشود،یک نظامی در این جوطی می شود،بادی باید باشد و…و در بسیاری از تعبیرات قرآن،کلمه «تصریف ریاح »

(گرداندن باد)دارد،این را هم دلیل دیگری گرفته اند[بر اعجازقرآن]،چون انسان به حسب دید ظاهرش خیال می کند که حرکت بادحرکت افقی است یعنی همین طور روی سطح زمین،مستقیم حرکت می کند،ولی امروز ثابت شده که حرکت اصلی باد همیشه دوری است،می گردد و می چرخد،و البته ریشه همه اینها اختلاف دمای هواهاست،هوای گرم سبک تر است و هوای سرد سنگین تر،ریشه ای در نور خورشید دارد و ریشه های دیگری-گفته اند-در بیرون جودارد،ولی به هر حال حرکت باد همان حرکت تصریفی است یعنی به صورت گردش و چرخش است.

بعد از اینها در آن آیه می فرماید: «فتری الودق یخرج من خلاله » دانه های باران را می بینی که از لابلا بیرون آمد.این در آیه سوره روم.

در آیه سوره نور هم همان تعبیرات با یک اختلافی ذکر شده.

در اینجا ذکر باد نیامده است،همین قدر می گوید: «الم تر ان الله یزجی سحابا» آیا نمی بینی که خدا آرام آرام ابرها را می داند؟در آنجافرمود باد را فرستاد برای راندن ابرها،اینجا می گوید خدا[ابرها را]می راند.خود این یک نکته ای است و آن نکته این است که شما این را باید بدانید که قرآن هر چه را که به خدا نسبت می دهد،به معنی نفی اسباب و وسائط نیست، به معنی این است که همه اسبابهابه اراده او می چرخد،پس اگر یک جا می گوید باد را می فرستد واین باد ابر را می راند و یک جا می گوید خدا ابر را می راند،این تناقض نیست،آنجا هم که باد می راند خدا می راند چون باد هم چیزی نیست جز یک سبب و وسیله ای که خدای متعال او را خلق کرده و آفریده. «ثم یؤلف بینه » .می بینید نویسندگان کتابها راگاهی «مؤلف »می گویند و گاهی «مصنف ».بعضی از نویسندگان کتابها مؤلف اند،یعنی مطالب پراکنده ای را یک جا جمع کرده ودر میانشان الفت و انس برقرار کرده اند،کارشان فقط گردآوری بوده.ولی «مصنف »در جایی می گویند که نویسنده، خودش در همه کتاب یا لا اقل در قسمتی از آن ابتکار داشته باشد.معروف است که یکی از شاگردان مرحوم مجلسی با ایشان یک شوخی ای کرده است و آن این است که در حضور مرحوم مجلسی صحبت علامه حلی بوده وکتابهای زیادی که علامه در قسمتهای مختلف تالیف و تصنیف کرده است،در فقه-انواع فقه به اعتبارات مختلف:فقه مختصر،فقه مفصل،فقهی که فقط اختلافات علمای شیعه را ذکر کند مثل مختلف،فقهی که اختلافات شیعه و سنی را با هم ذکر کند مثل تذکره-در منطق،در کلام،در رشته های مختلف،و واقعا موجب اعجاب است،گفتند مرحوم مجلسی به شاگردانش فرمودند آنچه هم که ما نوشته ایم کمتر از آنچه که علامه نوشته اند نیست.شاگردشوخی کرد،گفت «ولی با این تفاوت که آنچه ایشان نوشته اندتصنیف است و آنچه شما نوشته اید تالیف ».