خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل درهم ریختگی نشانه ها در امر جهانی (۱) و (۲)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل درهم ریختگی نشانه ها در امر جهانی (۱) و (۲) :

ایران، ش ۲۹۲۶ ۲۹۲۷، ۸ و ۹ /۷/۸۳

شباهت میان «جهانی» و «همگانی» گمراه کننده است. همگانی شدن به حقوق بشر، آزادی، فرهنگ و مردم سالاری مربوط است. در مقابل، جهانی شدن با فن آوری، بازار، صنعت جهان گردی و اطلاعات ارتباط دارد. جهانی شدن بازگشت ناپذیر است؛ درحالی که همگانی شدن از برخی مسیرها بازگشت پذیر به نظر می آید. یکتایی و منحصر به فرد بودن فرهنگی که همگانی می شود، از دست می رود و این، در مورد فرهنگ هایی که به اجبار همسان شده اند رخ داده است و این موضوع در مورد فرهنگ ما که خود دارای ادعای مشروعیت همگانی است نیز صدق می کند؛ ولی تنها تفاوت آن این است که فرهنگ های دیگر به دلیل یگانگی شان از میان رفتند که این مرگی زیباست و ما به سبب انهدام یگانگی و تمامی ارزش هایمان می میریم که این مرگی نازیباست.

غایت ایده ئال هر ارزشی به جهانی شدن است؛ اما واقعا نه تنها حرکتی در اوج نیست، بلکه سیری قهقرایی به سوی پایین ترین نقطه در تمام ارزش ها وجود دارد.

جهانی شدن از نظر فرهنگی، به درهم ریختگی نشانه ها منجر می شود و در حقیقت نوعی هرزه نگاری است. بی مرکزی و نه مرکززدایی، جانشین تمرکزبخشی شده است و تبعیض و طرد، پیآمدهای صرفا تصادفی جهانی شدن نیست، بلکه نتایج منطقی آن است.

روزگاری باورهای همگانی در مورد یک ارزش، تنها واسطه فرهنگی آن معرفی می شد. این باورها یگانگی ها را به آسانی به عنوان اسلوب متمایز کننده در فرهنگ همگانی ای جای دادند که ادعای پیروزی بر تمام تفاوت ها را داشت؛ اما گسترش جهانی سازی تمامی اشکال تفاوت را ریشه کن، و آنها را منجر به فرهنگی کاملاً بی تفاوت کرده است. تاریخ به همگانی شدن فرصتی داد. اما امروز مفاهیم آزادی، مردم سالاری و حقوق بشر در مقابله با نظمی جهانی، بدون هیچ راهکار موازی دیگر و با همکاری توده ای از یگانگی های طغیانگر، غیرقابل قبول به نظر می رسند. آنها همچون شبحی از همگانی سازی گذشته، به حیات خود ادامه می دهند. امروز نقطه بحرانی مابین همگانی سازی و جهانی سازی کجاست. آیا به نقطه بی بازگشت نرسیده ایم. این چیست که دنیا را به سمت نابودی اندیشه جهانی شدن می راند. همگانی سازی هنگام به وقوع پیوستن، در جهانی سازی به عنوان یک اندیشه ناپدید شد.

بعد از آنکه انسانیت، در تمام امور، جای خدای مرده را اشغال کرد، انسان تنها اسلوب ارجاع و دارای بالاترین اقتدار گردید. این انسانیت بدون دشمنان پیشین خود، هیچ هدفی ندارد. او مجبور است دشمنانی را از درون شکل دهد ودر واقع طیف گسترده ای از شبه حالت های غیرانسانی ایجاد کند و این دقیقا همان سرمنشأ تجاوزگری جهانی است. این تجاوزگری است که به یک مفهوم به خود تجاوزگری پایان می دهد و برای بنا کردن دنیایی تلاش می کند که هر آنچه در آن مربوط به امر طبیعی است، محکوم به ناپدید شدن است، مانند بدن، جنسیت، مرگ یا تولد. به راستی این شکل تجاوزگری واگیردار است و نظام دفاعی و توانایی مقاومت ما را به تدریج نابود می کند. اما این آخر راه نیست و جهانی شدن کاملاً پیروز نشده است.

آنچه این روزها رخ می دهد، در مخالفت با انتزاعِ همگانی امر جها