خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل شکوفائی فرهنگی در عصر آل بویه

فایل پاورپوینت کامل شکوفائی فرهنگی در عصر آل بویه؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل شکوفائی فرهنگی در عصر آل بویه شامل 63 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل شکوفائی فرهنگی در عصر آل بویه را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل شکوفائی فرهنگی در عصر آل بویه با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل شکوفائی فرهنگی در عصر آل بویه با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل شکوفائی فرهنگی در عصر آل بویه تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل شکوفائی فرهنگی در عصر آل بویه را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شکوفائی فرهنگی در عصر آل بویه :

اسلام و ایران(۸)

عصر رنسانس اسلامی

آدم متز درباره تمدن اسلامی در قرن چهارم کتابی نوشته و آن را «رنسانس اسلامی » نامیده است و ظاهرا در اقتباس این عنوان برای کتابش از اثر بزرگ تاریخی هموطن خود «یاکوب بورکهارت » فرهنگ دوره رنسانس ایتالیا الهام گرفته است ^(۱) .

واژه «رنسانس » در تداول غربی به معنای اعاده چیز از دست رفته است یعنی تجدید حیات و شاید این تعبیر مناسب و رساننده فهمی از آن جریان فرهنگی باشد که تمدن اسلامی در قرن چهارم پشت سر گذاشت. و این تمدن در قرن چهارم از نوزائی میراث فرهنگی قدیم و تجدید حیات کلی فرهنگی برخوردار شد.

در این عصر دانشوران اسلامی کوشیدند دانش کهن یونان و ملتهای دیگر را نیز جذب دانش خود نمایند و میراث فلسفی و علمی یونان باستان را که در حال اضمحلال بود، از نو تجدید حیات کنند و از اینجاست که برخی از مستشرقین گفته اند که: «نقش علوم عربی دارای نخستین درجه اهمیت در تاریخ علوم جهان است. زیرا این علوم به منزله حلقه اتصال بین دانشهای عهد باستان و دنیای جدید به شمار می آید چنان که بدون بررسی این علوم و به ویژه درک آنها شکافی توصیف ناپذیر بین تمدنهای کهن و تمدن عصر جدید مشهود خواهد بود» ^(۲) .

عصر آل بویه بی گمان اوج دورانی بود که آدم متز آن را از روی آگاهی «رنسانس اسلامی » نامیده و از بسیاری جهات دوره عظمت و شکوفائی فرهنگ اسلامی در قرون اولیه هجری محسوب می شود.

آری عصر آل بویه را از نظر وسعت و رواج علم و ادب شاید بتوان ممتازترین عصرهای اسلامی به حساب آورد. گذشته از علوم دینی، عموم رشته های علمی از قبیل فنون ریاضی، نجوم، هیئت، هندسه و انواع پزشکی و طبیعیات و فلسفه و رشته های ادبی مربوط به شعر و علم لغت و اشتقاق و فنون دیگر از قبیل تاریخ و مسالک و ممالک (جغرافیا) در نهایت رونق و رواج بود. در عصر مورد بحث شخصیتهای بلندمربته علمی به وجود آمدند که شهرت و آوازه آنها به حوزه فرهنگی خودشان باقی نماند و به اروپای قرون وسطی نیز رسید.

معزالدوله از علم و فرهنگ بهره ای نبرده بود اما پسرانش در حیات فرهنگی این عصر کوشا و مؤثر بودند. عزالدوله پسر معزالدوله شاعر بود، عضدالدوله و پسرش تاج الدوله ادیب بودند. ابوالعباس پسر رکن الدوله نیز شاعر بود. عضدالدوله در چند رشته علوم مهارت داشت و بزرگترین حامی دانش در آل بویه بود. پسرانش نیز راه او را دنبال کردند.

روش آنها در تشویق علما و دانشمندان پسندیده بود. عضدالدوله به آنان جوائز و بخشش بسیار می داد و مجلس او از علماء و دانشمندان و مباحثات و مناقشات آنان آراسته بود. ابوعلی فارسی کتاب «الایضاح و التکمله » را در نحو; و ابواسحاق صابی کتاب «التاجی » را در تاریخ آل بویه بر او تالیف کردند و متنبی شاعر معروف عرب در فارس پیش او رفت و از عطای فراوانش بهره مند گردید ^(۳) . اما در راه بازگشت به بغداد به چنک بادیه نشینان غارتگر افتاد ^(۴) .

امیران آل بویه به علم و ادب مشهور بودند از اینرو علما و دانشمندان و شعرا را گرامی می داشتند مخصوصا کسانی را که از دانش آنان سود حاصل می شد، بدین جهت وزیران خود را از دانشمندان و نویسندگان و شاعران انتخاب کرده بودند. معزالدوله، ابو محمد مهلبی و رکن الدوله، ابن عمید و مؤیدالدوله و برادرش صاحب بن عباد و صمصام الدوله ابن سعدان را به وزرات برگزیده بودند.

وزیران آل بویه در مقام جذب دانشوران و شاعران از امیران دست کمی نداشتند و با پذیرفتن و جای دادن عالمان و فیلسوفان و دانشمندان و ادیبان در دربارهای باشکوه و مجلل خود از مروجان دانش بودند و با برپا کردن دربارها و مراکز فرهنگی فراوان در خارج از بغداد – که تا آن زمان یگانه کانون فرهنگی بود – بر رونق و غنای زندگی معنوی افزودند و آن را با مرتبط ساختن به مقتضیات گوناگون اقوام مختلف جانی تازه بخشیدند. شهرهای همدان، اصفهان، ری و شیراز که پیش از آن تحت الشعاع بغداد بودند، کانونهای جذب فرهنگی شدند.

اگر امیران آل بویه خود مشوق علم و ادب نبودند، امکان نداشت که عصر رنسانس اسلامی در عصر آل بویه رخ دهد به عنوان نمونه، سجستانی در ستایش از فضای ایجاد شده در دوران حکومت عضدالدوله در پایان رساله «فی الکمال الخاص بنوع الانسان » می نویسد:

«این پادشاه سزاوار آن است که تمامی خلق و خاصه اهل دانش و فرهنگ او را تمجید و برای بقای ملک او دعا کنند زیرا اهل فضل را تقویت کرده، گفتارشان را منزلت بخشیده و بند از زبان ایشان برداشته تا هر یک از آنها معتقدات فرقه خویش را بدون تقیه ابراز کند و در نتیجه آشکار شود آنچه آنها ادعا می کنند و معلوم شود آنچه بدان معتقدند و حق از باطل جدا شود و چنان امنیتی پدید آید که کسی با زبان تعصب دینی به دیگری هجوم نبرد» ^(۵) .

امیران آل بویه و علم و ادب

سلاطین آل بویه که بعد از سه برادر (عمادالدوله، معزالدوله و رکن الدوله) (۳۶۵- ۳۳۳) به حکومت رسیدند اغلب، خود و فرزندانشان دارای معلومات متنوعی بودند و به علم و علما توجه داشتند در میان آنها عضدالدوله در عداد دانشمندان زمان خود به حساب می آمد و در علوم ادبی و ریاضی تبحر داشت و شعر هم می سرود. و او از شعر شناسان زمان خود بود جز شاعران درجه اول کس دیگری قدرت شاعری در حضور او را نداشت. یکی از مظاهر شعرشناسی او این است که چون بعد از کشته شدن ابن بقیه وزیر عضدالدوله، ابن انباری شاعر و ادیب معروف، قصیده بسیار مشهور خود را که با این بیت آغاز می شود:

علو فی الحیاه و فی الممات

لحق انت احدی المعجزات

در مرثیه او گفت: عضدالدوله به قدری از این قصیده خوشش آمد که آرزو کرد به جای ابن بقیه باشد و این قصیده در سوک او سروده شده باشد ^(۶) .

عزالدوله نیز مجالس علمی تشکیل می داد گاهی شعر هم می سرود. ثعالبی گوید من از عزالدوله شعری نشنیده بودم تا این که هارون بن احمد صیمری وارد نیشابور شد و کتاب خود را که «حدیقه الحدق » نام داشت، به من نشان داد وی در آن کتاب چند قطعه شعر از عزالدوله نقل کرده بود ^(۷) .

ابوحیان توحیدی یکی از مجالس علمی را که در ماه رمضان سال ۳۶۰ در تالار وسیعی از قصر عزالدوله تشکیل یافته بود، و خود ابوحیان هم در آن مجلس حضور داشته، وصف کرده و کیفیت بحث و مداخله عزالدوله را در بحث به طور اجمال ذکر نموده و گفته است نقیب (ناظم جلسه) مجلس ابوالوفا مهندس بود ^(۸) .

از سلاطین آل بویه شرف الدوله پسر عضدالدوله، به هیئت و نجوم علاقه وافری داشت وی با کمک جمعی از علمای ریاضی و منجمان آن عصر در بغداد رصدخانه معروف را بنا کرد از دانشمندانی که در تاسیس آن رصدخانه شرکت مؤثر داشت، ابوالوفای بوزجانی (متوفی ۳۸۸ه ق) ^(۹) ریاضی دان و منجم نامدار عصر آل بویه است که در بسط علم مثلثات نیز – مثل جبر – کارهای ارزنده کرده بود و دیگر بیژن پسر رستم کوهی است که در علم هیئت نظیری نداشت و در ساختن آلات رصدخانه و بنای رصد از شهرت بسیاری برخوردار بود وی به دستور شرف الدوله در رصدخانه مزبور، سیر سیارات سبعه و انتقال آنها را از برجی به برجی دیگر رصد کرد ^(۱۰) .

رصدخانه مزبور در سال ۳۷۸ در انتهای باغی که در قصر سلطنتی قرار داشت، بنا گردید. و آلات نجومی لازم در آن قرار داده شد و ابو اسحاق صابی و احمد بن محمد منطقی صاغانی ^(۱۱) (متوفی ۳۷۹ه ق) در ساختن این رصدخانه شرکت داشتند ^(۱۲) . به نوشته قفطی صاحب تاریخ الحکماء این عمل شرف الدوله در دو ورقه استشهاد ثبت شد و جمعی از ریاضی دانان و منجمان و چند تن از قضات آن دو استشهاد را امضا کردند ^(۱۳) .

به گفته ثعالبی ^(۱۴) تاج الدوله ابوالحسن احمد – پسر دیگر عضدالدوله – ، ادیب ترین و شاعرترین آل بویه بود او در ابتدا فرمانروای اهواز بود و اما چون به ادب و شعر پرداخت از کار حکومت بازماند و به وسیله برادرش ابوالفوارس به زندان افتاد و «باخرزی » ابیاتی از اشعار او را نقل کرده است.

کتاب و کتابخانه در عهد آل بویه

عصر آل بویه، از لحاظ کتاب و کتابخانه هم، نسبت به عصرهای دیگر، امتیاز داشت در آن زمان در هر رشته از علم و ادب بهترین و نفیس ترین کتابها نوشته شد و باشکوهترین و مهمترین کتابخانه ها و گنجینه های علوم به وجود آمد در شهرهای مختلف ایران و عراق کتابخانه هائی وجود داشت که در هیچ زمانی نظیری بر آنها پیدا نشد.

کتابخانه عضدالدوله دیلمی در شیراز چنان عظیم بود که مقدسی می پنداشت هیچ کتابی در انواع علوم تالیف نشده است مگر این که نسخه ای از آن در آنجا هست. کتب این کتابخانه بر حسب انواع علوم در حجره های جداگانه قرار داشت. مقدسی از کسانی است که این کتابخانه را در شیراز از نزدیک دیده و از کتابها و صورتها (نقشها) و نفایس دیگر آن بهره گرفته است وی در توصیف کتابخانه مزبور چنین گوید:

«در ساختمان بزرگ عضدالدوله در شیراز محلی به کتابخانه اختصاص دارد و چند تن از افراد مورد اعتماد شیراز به عنوان وکیل و خازن، در آن به خدمت مشغولند. هر کتابی که تا زمان عضدالدوله درباره هر علم یا هر چیز نوشته شده، در آن کتابخانه موجود است محل کتابخانه بنایی طولانی است که در هر طرف آن مخزن هایی قرار دارد. کتابهای مربوط به هر علم و فن در حجره جداگانه نهاده شده است فهرستهائی ترتیب داده اند که نام کتابها در آن فهرستها ثبت گردیده است..» . ^(۱۵)

باز مقدسی جغرافیدان قرن چهارم می گوید:

«در کتابخانه عضدالدوله و کتابخانه صاحب بن عباد صورت (نقشه) سرزمینها و دریاها و چگونگی احاطه دریا به خشکی که بر روی کرباس رسم شده، وجود دارد. من (مقدسی) چنین صورتهایی را که بر روی ورقه کاغذ کشیده شده بود، در نزد ابوالقاسم بن الانماطی مشاهده کردم. این صورتها، همه با یکدیگر اختلاف داشت. بعضی آن را به صورت طیلسانی درآورده اند که بلاد چین و حبشه را دربر دارد و یک طرف آن به دریای قلزم (دریای سرخ) و طرف دیگر به عبادان (آبادان) است. ابوزید آن را به صورت مرغی کشیده که منقارش به طرف قلزم و گردنش به سوی عراق و دمش ما بین حبشه و چین است ^(۱۶) .