خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل طراحی در حکومت دینی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل طراحی در حکومت دینی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل طراحی در حکومت دینی شامل 120 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل طراحی در حکومت دینی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل طراحی در حکومت دینی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل طراحی در حکومت دینی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل طراحی در حکومت دینی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل طراحی در حکومت دینی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل طراحی در حکومت دینی :

گرایش به زیبایی و نفرت از زشتی، از تجلیات فطرت آدمیان است در نتیجه در متن شخصیت او، و عجین با جان اوست. از این رو هر انسانی به طبع نخستین خویش، زیبایی ها را دوست دارد و از آن لذت می برد. در حقیقت، فطرت و سرشت آدمیان، همان گرایش و عشق به کمال مطلق است. شکی نیست که هر آدمی کمال را دوست و به آن گرایش دارد و صد البته از هر کمالی مطلق آن را می جوید. همه عالم جلوه کمال اوست، جلوه جمال او و جلوه جلال او و او همان کمال مطلقی است که جان انسان ها، ورای این گرایشها و دل بستنها و لذتها را می طلبد. همه عالم آیات اویند که نشان به سوی او گرفته اند. رسالت هنر آن است که این نغمه خوش و آهنگ دلنشین و منظره چشم نواز را از هستی مشاهده کند و در آفرینش آثار هنری این پیام را از متن هستی به دیگران منتقل نماید؛ پیام شعور هستی، پیام تسبیح هستی، پیام سجده هستی، پیام قنوت هستی، پیام فرمانبرداری هستی، پیام هستی یعنی همه لشکریان او در آسمانها و زمین. رسالت هنر دمیدن روح تعهد است به همه انسانها.
هنر زبان فطرت انسان، با هدایت فطرت کمال جویی به سوی زیبایی خواهی، جلوه های هستی را احساس می کند و آن را با عواطف خود در می آمیزد و طبع نوجو و نوخواه انسان می خواهد هر روز به سبکی این احساس را بیان نماید. در این تحول و آمیختن پدیده های برون ذات و پدیده های درون ذات، به سوی آفرینش اثری زیبا، دلنواز و هنری روی می آورد.
هنر زبان فطرت است و طبعا آنان که فطرتشان پاکتر است آن را بهتر می فهمند. اما چون، همگان از فطرت برخوردارند، زبان بین المللی نیز می باشد. زبانی است که چون از دل بر می آید، همدلی می کند و لاجرم بر دل می نشیند.

توانمندیهای هنر بدینگونه هنر توانمند ارتباط با همه انسانهاست از هر نژاد و قوم و قبیله: در هنر با همه قالبها و شیوه هایش، چه هنرهای نمایشی، چه هنرهایی که شاید بتوان هنرهای آوایی به آنها اطلاق کرد مثل شعر و قصه و نمایشنامه و نثرهای گوناگون همه اینها هر کدام در جای خود در ابلاغ یک پیام و تجسم بخشیدن به احساسات که در جای خود از اندیشه و عقل کمتر نیستند، بلکه شکل مصفای عقل و اندیشه هستند، نقش فراوانی دارند. ارزش هنر اساسا در همین است. هنر یک شیوه بیان است، یک شیوه ادا کردن است. حقیقت هنر چیزی جز این نیست. منتهی این شیوه ادا، و این شیوه بیان، وقتی که هنر به معنای حقیقی کلمه باشد، از همه چیز دیگر، از هر تبیین دیگر رساتر، دقیق تر، نافذتر و سازگارتر است. ارزش هنر در این است…»(۱)
رسالت هنر گستره قلمرو، قدرت سحرآمیز نفوذ، توانایی بیان و تفهیم، ویژگیهای مضاعفی است که همواره هنر را مورد توجه انسانها و در کانون فکر و اندیشه بشر قرار داده است و انسانها از این ابزار سحرانگیز در مسیر و مقاصد خود بهره برده اند این همان جنبه طرح حکومت دینی و شاخص های آن با استفاده از طراحی است زورمداران و قدرت طلبان تاریخ نیز با سوءاستفاده از هنر آن را در خدمت زر و زور و تزویر، در خدمت خودپرستی، شهوت پرستی، سودپرستی گرفته اند. همین بُعد را در معارضه با معاندان و بدعت گزاران مورد توجه قرار خواهیم داد: «هنر در مدرسه عشق، نشان دهنده نقاط کور و مبهم معضلات اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و نظامی است. هنر در عرفان اسلامی، ترسیم روشن عدالت و شرافت و انصاف و تجسیم تلخکامی گرسنگان مغضوب قدرت و پول است.»
هنر در جایگاه واقعی خود، تصویر زالو صفتانی است که از مکیدن خون فرهنگ اصیل اسلامی، فرهنگ عدالت و صفا، لذت می برند. تنها به هنری باید پرداخت که راه ستیز با جهان خواران شرق و غرب و در رأس آنان، آمریکا و شوروی را بیاموزد.»(۲)
هنر و پیام رسانی پیشرفت تکنولوژی به هنر توانایی های چشمگیری در عرصه های مختلف حیات فردی و اجتماعی بخشیده است. هنر ظرف ظهور و بروز همه پیامهای امروزین بشر گشته است. به طوری که جز از زبان هنر، ایجاد ارتباط با انسان امروز بازدارنده های فراوانی دارد.
برای رساندن پیام دین به انسان خسته و لزده حاضر که در گردباد تکنولوژی مجال اندیشه و تعقل را ندارد، نه زبان عقل کارگشا است و نه بیان استدلال رهگشا، بلکه باید بیشترین حجم بیان شفابخش دین و بیشترین مجموعه پاسخ به سئوالهای او را در کمترین زمان ممکن با مؤثرترین زبان بیان کند و این هنر از زبان هنر بر می آید و بس.
فقه و شرایط زمانی و مکانی فقه، که امروز باید از دیدگاه حکومتی برای پاسخ به نیازهای گسترده فردی و اجتماعی مردم، وارد عرصه های مختلف زندگی شود، نمی تواند هنر را نادیده بگیرد. البته در گذشته چون هنر کاربرد صحیحی نداشت و در خدمت طاغوت و حکام جور قرار داشت؛ دغدغه فرو افتادن به ورطه گناه، به جهت جو حاکم بر فضای هنری و هنرمندان، فقیهان را از پرداختن به توانایی های آن باز می داشت؛ لذا بعضی عناوین هنری در فقه حتی در ابهام مفهومی مانده است. ولی امروز، با برقراری نظام جمهوری اسلامی ایران، اهداف دین در برپایی حکومت، یعنی «الذین اِن مکنّاهم فی الارض اقاموا الصلوه و آتوا الزکاه و امروا بالمعروف و نهوا عن المنکر و لله عاقبه الامور»(۳) همان کسانی که چون در زمین به آنان توانایی دهیم نماز برپا می دارند و زکات می دهند و به کارهای پسندیده وا می دارند و از کارهای ناپسند باز می دارند و فرجام همه کارها از آن خداست برپایی نماز، دادن زکات و امر به معروف و نهی از منکر، باید تحقق یافته و جامه عمل به خود بپوشد. تحقق امر به معروف و نهی از منکر در نظام اسلامی زمینه را برای استفاده از هنر در تبیین اهداف دین، حکومت دینی و شاخصه های آن و دفاع از آن در برابر معاندان و بدعتگزاران، فراهم آورده است. شرایط زمانی، مکانی، امکان بهره وری صحیح از هنر در مطرح نمودن حکومت دینی و شاخصهای آن و از سوی دیگر، هجوم فرهنگی تبلیغاتی بیگانگان و دشمنان دین، با استفاده از همه ابزار تهاجم و تبلیغ و احساس خطر جهان خواران از اینکه دین در برابر همه دنیای آنان قد علم کرده، به همه اندیشه وران آگاه تنبیه می دهد که لازم است در دفاع از دین و عرضه آن برای جهانیان، حقیقت دین را آنچنان که هست، تبیین کنند. تبیین احکام دین با احتیاط ها و ترجیح جانب حرمت و کراهت بر حلال و مباح، ایجاد چاله ها و خلأهایی در باور و رفتار متدیّن ها است و چون دین فطری است با احتیاطها و ترجیح های آن چنانی، راه را بر پاسخ فطری به نیازهای فطری، می بندیم. نتیجه آن که فطرت که نمی تواند خود را نادیده بگیرد به سراغ ارضای خود از مسیرهای فرعی، انحرافی و التقاطی خواهد رفت و شکوفایی وجود آدمی از آن سو سر برخواهد آورد.

استاد شهید مرتضی مطهری رضوان اللّه علیه در ضرورت اجتهاد و نوآوری های فقهی می گوید: «تنها در مسائل کهنه و فکر شده فکر کردن، و حداکثر یک علی الاقوی را تبدیل به علی الاحوط کردن و یا یک علی الاحوط را تبدیل به علی الاقوی کردن، هنر نیست. و این همه جار و جنجال لازم ندارد.»(۴)
دشمن با شناسایی این رخنه ها و خلأها، با ارتباط های سریعی که در این عصر در اختیار گرفته، با مسکّنهای کاذب، آن شکافها را پر خواهد کرد. در نتیجه، انحراف اجتماعی به جایی کشیده خواهد شد که آن سرش ناپیداست؛ «و من نام لم یَنُم عنه.»(۵)
امروز هنر به لحاظ قدرت، سود و جذابیتی که دارد،بیش از پیش مورد سوء استفاده ناروای اربابان قدرت قرار گرفته است. سوغات عقلانیت غربی برای بشر امروزی، این شعار است که: همه سودای انسان در سود و همه سود او در لذت و همه لذت او در قدرت خلاصه می شود.(۶) این عقلانیت ابزاری معاش اندیش که قله های هنر را نیز تسخیر کرده است همان دنیایی است که امروز در برابر همه دین قرار گرفته است و برای خدمت به هوسها و خواسته های یعنی به سودا و سود و لذت و قدرت گردنکشان و طاغوتیان، هنر را به کار گرفته است.
اسلام در قالب هنر اسلام نیز از آغاز در قالب هنری ارائه شد. در عرصه ای ظهور کرد که تمام توجه عرب به ادب و شعر معطوف بود؛ به طوری که زمان ظهور اسلام اوج شکوفایی ادب عربی است. در همین زمینه بود که قرآن به زیباترین، رساترین و کاملترین شکل هنری، که یکی از وجوه اعجاز قرآن است، فرود آمد و همین زبان بود که همه زبانها را بست. تأثیر قرآن چنان بود که عرب که این زیبایی و رسایی را می شناخت در برابر آن بی اختیار خاضع می شد و اختیار خود را از دست می داد و قدرت تصمیم گیری از او سلب می شد. ناتوانی در برابر آن همه شکوه خیره کننده بود که وی را ناچار کرد در پرتو عقلانیت ابزاری معاش اندیش برای حفظ دنیای مادی خود با دین به معارضه برخیزد و برای مبارزه با این تأثیر پنبه در گوش نهد. اما جانهای تشنه و فطرتهای پاک با شنیدن کلام اعجازآمیز وحی، تشنگی روح را با زلال جاری وحی، سیراب می کردند.
قرآن کریم در سوره شعرا اسم گذاری سوره ای به نام شاعران هم از سوءاستفاده از هنر در گمراهی آدمیان و هم از استفاده از آن در هدایت بشر سخن می گوید. ابزاری کارآمد در گمراهی یا هدایت بشر، «الشعراء یتبعهم الغاوون الم تر انهم فی کل واد یهیمون و انهم یقولون ما لا یفعلون الا الذین آمنوا و عملوا الصالحات و ذکروا الله کثیرا و انتصروا من بعد ما ظلموا»(۷) و شاعران را گمراهان پیروی می کنند. آیا ندیده ای که آنان در هر وادیی سرگردانند و چیزهایی می گویند که انجام نمی دهند. مگر کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده و خدا را بسیار به یاد آورده و پس از آنکه مورد ستم قرار گرفته اند یاری خواسته اند.
پیامبر اکرم نیز از شاعران متعهدی که در دفاع از اسلام و ترویج آن، شعر سروده اند، تجلیل نموده و خود نیز شاعر خاص داشته است. امامان معصوم نیز، در تعظیم و تکریم شاعران، برای دفاع از دین و ارزشهای دینی، به همین سیره پرداخته اند.
هنر معماری نیز به عنوان شاخه ای از طراحی در اسلام، مورد پذیرش واقع شده و در تزیین مساجد و مکانهای مقدس، بطور فراوان به کار رفته است و هم اکنون، آثار هنری به جای مانده از مسلمانان، از افتخارهای هنری بشری به شمار می رود. خاتمیت دین و نیازهای ثابت و متغیر
اسلام، به عنوان خاتم ادیان، مجموعه احکامی را برای هدایت بشر به سوی خدا ارائه نموده است؛ که در عین پاسخگویی به نیازهای همگان، در همه مکانها و همه زمانها، یعنی در عین جاودانگی که ثابت و غیرقابل تغییر است، جامع و جهانی است. زراره در حدیث صحیحی از امام صادق علیه السلام نقل می کند: «حلال محمد حلال ابدا الی یوم القیامه و حرامه حرام ابدا الی یوم القیامه.»(۸) حلال و حرام پیامبر اسلام، ابدی، دائمی و زوال ناپذیر است تا به روز قیامت. این مقررات و احکام ثابت، همان معیارها، و ملاکهایی هستند که در هر زمان و مکان، با تلاش و کوشش مجتهدان آگاه به همه فقه و آگاه به زمان، بر موضوعهای متغیر تطبیق شده و در بستر اجتهاد زنده، حکم الهی را استخراج و استنباط می نماید. آنچه ثابت و دائمی و غیرقابل زوال و تغییر است، همان احکامی هستند که همیشه حلال یا همیشه حرامند. مانند عدم مشروعیت ساخت و پرداخت و خرید و فروش چیزهایی که بی فایده اند و ارزش عقلایی ندارند، اکل مال به باطل، ترویج و تقویت شرک و کفر و فساد، لزوم و وجوب فراگیری دانش های مفید و سازنده و لزوم حفظ نظام و تقویت حق و اسلام. این ملاکهای ثابت، همان معیارهایی هستند که بر موضوعهای متغیر زمانی و مکانی، افکنده می شوند و با تطبیق ملاک بر موضوع در هر زمان و شرایط حکم آن استخراج می گردد. علاوه بر این حفظ نظام و مصلحت نظام و احکام ثانوی کارگشای این تطبیق برای حل مشکلات عصرها و نسلها است. از این رو است که حرمت خرید و فروش خون، مردار، حشرات، سگهای غیرشکاری، سگهای غیر سلوقی و وجوب شمشیربازی، اسب سواری، نیزه سازی برای آمادگی رزمی به خاطر پاسداری از سرحدات و نیز ارزشهای اسلامی انسانی، جزو مسایل غیرقابل تغییر نیستند اگر چه گاه بر آنها ادعای اجماع نیز شده است. حرمت خرید و فروش خون با توجه به تطبیق این ملاک بود که بی فایده است و ارزش عقلایی و منفعت حلال ندارد و درست هم بود. اما امروز که خون در پزشکی یا دامپروری و غیره از چیزهای پرارزش و دارای منفعت حلال و عقلایی است؛ خرید و فروش آن حلال و مورد فتوای همه فقها است. پیشینه تاریخی تصویرگری و طراحی
یکی از مهمترین علل پیدایش، گسترش و ترویج نقاشی و مجسمه سازی، انگیزه قوی معنوی انسانها که لطیف ترین بُعد احساسی و عقلانی بشر است، می باشد. بت پرستی، بت سازی و استفاده از این هنر برای عبادت، این انگیزه را تا بدانجا رساند که انسانها به پای بتها قربانی می شدند. ویل دورانت، در کتاب تاریخ تمدن، درباره پیشینه تاریخی تصویرگری می نویسد: «مجسمه سازی نیز مانند نقاشی، از فن کوزه گری نتیجه شده، کوزه گر به زودی دریافت که نه فقط می تواند ظرفهای مفید بسازد؛ بلکه ممکن است صورت و مجسمه ای از اشخاص را تهیه کند که به عنوان طلسم و جادو به کار رود … یا پایه توتم یاگوری را با مجسمه کوچکی که نماینده معبود یا مرده اوست مشخص کند، به همین ترتیب است که مردم قدیم جزیره استیر مجسمه های عظیمی بر روی قبرهای مردگان خود نصب کرده اند که هر مجسمه فقط از یک قطعه سنگ ساخته شده، صدها از این مجسمه ها موجود است که بلندی بعضی از آنها به شش متر می رسد.»(۹)
از سوی دیگر، به تصویرگری همواره بعنوان هنر پیشرفته نگریسته می شده و نشانه ای از تمدن، نبوغ، فکر و اندیشه، استعداد و خلاقیت بشر، قلمداد می گشته است به علاوه از آثار به جای مانده از گذشته در تحلیل ها و تبیین های علمی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، هنری و ملی، استفاده می گردید. تصویرگری در فتاوای فقها
منظور، از تصویرگری در اینجا مفهوم عامی است که در لغت نامه ها مانند: لغت نامه دهخدا بدان اشاره شده است، مفاهیمی که توسط عناصر بَصَری مانند: خط، نقطه، سطح، شکل، رنگ، بافت و غیره ابراز می گردند، و از طریق هنرهای تجسمی قابل درک و دریافت می باشند. بسیاری از نویسندگان کتابهای هنری، نقاشی، سفالگری، پیکرتراشی، صنایع دستی، معماری، تصویر سازی، خوشنویسی، عکاسی، گرافیک و طراحی صنعتی را از اقسام هنرهای تجسمی بشمار آورده اند. (غلامحسین نامی، مبانی هنرهای تجسمی، انتشارات توس، تهران/۷۱،ص۱۲)
احتیاط در ترک یا ترجیح جانب حرمت باشد؛ زیرا، فقیهان، زمینه اجتماعی مناسبی، برای استفاده حلال از آن ندیده. برخی فقهای اخیر و نیز فقهای پیشین تصویرگری را اعم از مجسمه سازی و نقاشی، جایز دانسته اند. شیخ آقابزرگ تهرانی در رساله ای که درباره زندگی شیخ طوسی فراهم آورده، می نویسد: «در میان فقهای شیعه فقط این دو نفر شیخ در تبیان و طبرسی در مجمع البیان فتوی به جواز مجسمه سازی داده اند.»(۱۰) تمایل برخی فقهای پیشین به حکم جواز را نیز می توان از لابلای گفتارهایشان به دست آورد. شیخ محمد جواد مغنیه در کتاب فلسفات اسلامیه، در بحث الفقها و التجدید، تحت عنوان «مشکله التماثیل» می نویسد: «حکم مجسمه سازی، به حسب انگیزه ساخت آن، گوناگون می شود. اگر ساختن مجسمه به انگیزه تشبیه به خدا، یا به قصد پرستش و تعظیم بعنوان واسطه ای بین خلق و خدا، یا بعنوان تشبیه به خالق و رویارویی او، و انگیزه هایی از این قبیل باشد که در نهایت به شرک منجر شده و زمینه گرفتار آمدن در دام شرک را فراهم می کند، حرام است و موجب خروج از اسلام می گردد و حدیث من مثّل مثالا فقد خرج عن الاسلام هم باید به این معنی، تفسیر شود. بنابراین، تصویرگری حتی از جانداران اگر به قصد زینت، تجمل، لذت و تمدّد اعصاب باشد، یا یادمانی از بزرگان تاریخ و یا نمادی از تمدن و عظمت و ترقی و تاریخ ملتها به شمار آید، جایز می باشد.»(۱۱)
شهید مطهری به عنوان فقیهی آگاه به نقش زمان و مکان در اجتهاد می نویسد: «در مسئله مجسمه سازی منع اسلام به جهت منع بت پرستی و مبارزه با آن است. اسلام در مبارزه با این مسئله موافق بوده، زیرا، اگر مجسمه ای از پیامبر و غیره می ساختند، بدون شک، امروز بت پرستی، خیلی صاف و روشن، وجود داشت.»(۱۲)
بنابراین، ملاک، حکم ذاتی تصویرگری و مجسمه سازی نیست؛ بلکه حرام بودن تصویرگری، مشروط به این است که عنوان پرستش غیرحق، ترویج شرک و تقویت کفر و باطل بر آن صادق باشد ولی اگر از تحت این عناوین خارج شد و مصداق و عنوان و نماد و نشانه فرهنگ و تمدن و ابزار تبلیغ دین و فرهنگ دینی یعنی در قالب هنر سالم اسلامی گردید، جایز می باشد.
شیخ صدوق رحمه الله در کتاب اکمال الدین، باب ۴۵، در ذکر توقیعات امام عصر عجل الله تعالی فرجه جواب امام علیه السلام را به سؤالی اینچنین ذکر کرده است: «اما در مورد سؤال از اینکه آیا می شود روبه روی آتش و تصویر و چراغ افروخته نماز خواند؟ و اشاره کردید که مردم منطقه شما در آن اختلاف دارند این کار، برای کسانی که از فرزندان بت پرستان و آتش پرستان نیستند جایز است، ولی برای فرزندان بت پرستان و آتش پرستان، جایز نیست.»(۱۳)
سیر تاریخی مسئله تصویرگری، چه در روایات و چه در کلمات فقیهان، بخوبی بیانگر این مطلب است که ملاک حکم، ذات عمل تصویرگری نبوده است؛ بلکه عناوین دیگری، مانند: شبیه شدن به بت پرستان یا احتمال افتادن در دام شیطانی و شرک، بوده است. به همین جهت می بینیم در مقطعی، فقیهان، فتوی به حرمت هر نوع تصویرگری، اعم از پیکرتراشی و نقاشی، جاندار یا بی جان، داده اند و در مقطعی دیگر، فقط تصویرگری جانداران، در مقطعی دیگر، فقط تصویرگری جانداران و در زمانی دیگر فقط پیکرتراشی از جانداران حرام تلقی شده است. در برهه ای ساخت و نگهداری حرام بوده و در مرحله ای نگهداری و خرید و فروش جایز دانسته شده است. همچنین، در این عصر می بینیم، مشهور فقیهان معاصر، صورتگری با دستگاه های برقی، دوربینها و رایانه ها را جایز دانسته اند، یا امام قدس سره مجسمه سازی با رایانه را جایز می داند. بالاتر از همه اینکه عکس برداری و فیلم برداری که علاوه بر تصویر دارای نطق و حرکت و بعضا سه بعدی می باشد را کسی از فقیهان، اشکال نکرده است و یا قالب گیری و قالب ریزی از گچ و فلز را امام قدس سره و برخی فقیهان جایز دانسته اند. اجتهاد زنده:
یکی از ویژگیهای مهم مکتب فقهی شیعه، استفاده از عنصر اجتهاد زنده در گستره نصوص دینی است که سبب پویایی و تحرک هر چه بیشتر مکتب و نیز کسب توان مناسب، در پاسخگویی به موضوعات نوپیدا بوده و هست.
اسلام بعنوان خاتم ادیان، جاودانگی و جهانی بودن را که از ویژگی های اصلی است با خود دارد. جامع بودن یعنی: در پاسخ به همه نیازهای بشر راجع به دین و هدایت او به سوی خدا، جاودانه است، یعنی برای همه زمانها جهانی است، و برای همه مکانها آمده است. معنی چنین ادعایی این است که پاسخگوی بشر در هدایت به سوی خدا در همه زمانها و مکانها و گستره همه نیازهای اوست. حال این سؤال پیش می آید که با توجه به «حلال محمد حلال ابدا الی یوم القیامه و حرامه حرام ابدا الی یوم القیامه» قوانین اسلامی با وصف ثبوت برای همه عصرها و نسلها، چگونه می تواند پاسخگوی نیازها و مصالح متفاوت و متغیر باشد؟ و چگونه اسلام با احکام و قوانین ثابت الهی بر فراز نیازها، عصرها و نسل های پویا و زنده می تواند حرکت کند؟ پاسخ این است که یکی از اصول پیشنهاد شده اسلام در پاسخگویی به نیازهای متغیر و حل مشکلها و معضلات های نوپیدا، طرح «عناوین ثانویه» است. عناوین ثانوی:
صاحب حقایق الاصول، در تبیین عناوین ثانوی، می نویسد: «ان العناوین التی توخذ فی موضوعات الاحکام الشرعیه، علی نوعین: الاول العناوین الاوّلیّه و هی التی تثبت للشیئی بالنظر الی ذاته، مثل عنوان التمر و الخمر، لو قیل احل التمرو حرمت الخمر الثانی: العناوین الثانویه، التی تثبت للشیئی بالنظر الی، هو خارج عن ذاته، مثل عنوان الغسروالحرج و النذر و الشرط و النفع و الضرر و الغصب الی غیر ذلک.»(۱۴) عناوینی که در موضوعهای احکام شرعی لحاظ می شوند، دو نوع هستند. تخست: عناوین اوّلیه که برای شی ء، با توجه به ذات آن، ثابت می شود؛ مانند دو عنوان خرما و شراب، در دو حکم؛ خرما حلال و شراب حرام است. دوّم: عناوین ثانویه که برای شی ء، با توجه به امور خارج از ذات آن، ثابت می شود؛ مانند عناوین عُسر و حرج، نذر، شرط، ضرر، غصب و مانند آن. این تعریف از حکم ثانوی و عنوان ثانوی، همان دیدگاه مشهور فقیهان است که به نظر می رسد استحکام بیشتری دارد. انواع حکم ثانوی
با توجه به احکام خمسه اوّلیه، وجوب، حرمت، استحباب، کراهت و اباحه در احکام اوّلیه و ضرب آن در همین احکام در عناوین ثانویه و حذف حکم مماثل و نیز ملاحظه احکام وضعی صحت و فساد، می توان گونه های فراوانی از حکم ثانوی را در مرحله ثبوت، تصور و حتی در مرحله اثبات، نشان داد. مثالی از این دست، در ارتباط با موضوع مورد بحث را می توان نسبت به حکم اولی اباحه و حکم ثانوی وجوب، در طراحی مطرح نمود. آیه اللّه خویی ره در این زمینه می نویسد: «اما الصناعات، بجمیع اقسامها، فهی من الامور المباحه و لاتتصف بحسب أنفسها بالاستحباب فضلاً عن الوجوب، فلایکون التکسب بها الا مباحا. نعم، انما یطرء علیها الوجوب، اذا کان ترکها یوجب اخلالا بالنظام و حینئذٍ یکون التصدی لها واجبا کفائیا او عینیا و هذا غیر کونها واجبه بعنوان التکسب.»(۱۵) اشتغال به امور صنفی، از هر قسم که باشد، از امور مباح قلمداد می شود و به خودی خود متصف به حکم استحباب نمی گردد، چه رسد به اینکه، واجب قلمداد شود. بنابراین اشتغال بدانها فقط مباح می باشد. بلی، وجوب می تواند عارض آن شود، در صورتی که ترک آن، موجب اخلال به نظام گردد. در این صورت، اشتغال بدان واجب کفایی یا عینی می شود و این غیر از آن است که به عنوان کسب و اشتغال واجب باشد. حفظ نظام:
هرگاه حفظ نظام، توقف بر امری داشته باشد، انجام آن امر به حکم عقل لازم است. کما اینکه اگر انجام امری سبب اختلال نظام گردد، ترک لازم می باشد و در صورتی که امر و نهیی از شارع در این زمینه برسد، ارشادی تلقی می گردد. این مسئله، همان قانون اهّم و مهّم است؛ زیرا لزوم تقدیم اهّم بر مهّم در دَوران امر میان آن دو، از جمله احکامی است که عقل مستقلاً آن را درک می کند. در این زمینه فرقی بین امر مباح یا حرام نیست.
امام خمینی ره حفظ نظام را فلسفه تشکیل حکومت دانسته و می نویسد: «احکام الهی اعم از احکام مالی، سیاسی، حقوقی، نسخ نشده است، بلکه تا روز رستاخیز، باقی است و همین باقی ماندن احکام، ضرورت حکومت و سرپرستی را، ایجاب می کند. حکومتی که ضامن حفظ سیادت قانون الهی و عهده دار اجرای آن است و اجرای احکام الهی ممکن نیست، مگر با تشکیل حکومت؛ تا اینکه هرج و مرج پیش نیاید. افزون بر این که حفظ نظام، از واجبهای مورد تأکید و اختلال در کارهای مسلمین، از امور ناپسند است؛ نظام جامعه برپا نمی ماند و از اختلال امور جلوگیری نمی شود مگر به وسیله والی و حکومت.»(۱۶) تقدّم حفظ نظام بر سایر مصالح و نیز تقدّم مصالح جمعی بر مصالح فردی، مفاد شأن صدور حدیث لاضرر و نیز مبنای احکامی نظیر تترُّس است. قانون اهّم و مهّم:
گفتیم که از مصادیق قانون اهّم و مهّم، حفظ نظام است: از مصادیق بین وجوب حفظ نظام، حفظ بیضه اسلام است. یعنی هر کاری که برای حفظ اصل و اساس اسلام و نظام اسلامی لازم باشد از باب مقدمیّت، واجب می گردد. محقق نائینی در تبیین این نکته می نویسد: «در شریعت مطهره، حفظ بیضه اسلام را، اهّم جمیع تکالیف و سلطنت اسلامیه را، از وظایف و شئون امامت، مقرر فرموده اند. این معنی را در لسان متشرعین، حفظ بیضه اسلام و سایر ملل، حفظ وطنش خوانند.»(۱۷) بنابراین، هر امری که فی نفسه مباح باشد یا غیر آن در صورتی که مقدمه اهّم واجبات، یعنی حفظ نظام، قرار گیرد، واجب می گردد؛ همانند طراحی در تبلیغ و تشیید حکومت دینی و شاخصه های آن. شئون اجتماعی نظام اسلامی
در متون فقهی، به احکام فردی فراوان بر می خوریم که ارتباطی با جامعه و نظام حاکم، ندارد. چیزی که در اینجا باید افزود، این است که، احکام ثانوی، با شؤون اجتماعی و مسائل نظام حکومتی نیز ارتباط وثیق دارند. وضوح این امر از منظر کسانی که مانند شهید صدر، احکام حکومتی را از احکام ثانوی می دانند، بیشتر است. چه اینکه، احکام حکومتی، مربوط به مسائل اجتماعی و اداره امور جامعه است. آنچه مسلم است این که حاکم اسلامی برای تنظیم امور اجتماعی و حل مشکلات آن و تحقق بخشیدن به عدالت اجتماعی، می تواند احکام ثانوی را انشاء و اعمال نماید؛ از جمله وجوب، استفاده از هنر در تحقق بخشیدن به عدالت اجتماعی مسأله مهمی که در اینجا باید مورد توجه قرار گیرد، این است که در تشخیص اهّم و مهّم در مسائل پیچیده اجتماعی، حاکم باید از مشورت متخصصهای متعهد و متشرع بهره جوید. چرا که حاکم اسلامی، در تشخیص همه موارد اهّم و مهّم، نمی تواند خود شخصا اقدام نماید. در این لغزشگاه، ممکن است متخصصهای غیرمتعهد، تحت تأثیر تمایلهای نفسانی، چیزی را مطرح کنند که نهایت آن ، ضربه به اصل دین باشد. کمااینکه، کسانی به منظور مقابله با تهاجم فرهنگی دشمن و آثار سوء فساد اجتماعی ناشی از آن که در متلاشی نمودن بنیانهای خانواده و به فساد کشاندن نسل جوان، پیشنهاد کرده اند برخی امور حرام، آزاد گذارده شود و در مورد آنها سختگیری نشود تا با مشغول شدن مردم به فاسد، دفع افسد گردد. حال آنکه به سبب خوی سیری ناپذیر نفس انسانی، گشودن دروازه تساهل و تسامح، خود شاهراهی به سوی انجام مفاسد بزرگتر است. مصلحت نظام:
حفظ نظام، ناظر به مواردی است که بی اعتنایی بدان، جامعه اسلامی را دستخوش اختلال، هرج و مرج و فساد می نماید. ولی مصلحت نظام مرتبط با اموری است که رعایت آن، به نفع و صلاح جامعه است، بدون آنکه عدم رعایت آن، موجب اخلال و فساد در جامعه شود؛ بلکه مربوط به توانایی ها و اقتدار نظام اسلامی است که حاکم براساس آن مصالح، حکم جعل می کند. امام خمینی ره در این باره خطاب به مسئولان حکومتی می گوید: «مصلحت نظام از امور مهّمه ای است که گاهی غفلت از آن موجب شکست اسلام عزیز می گردد. امروز، جهان اسلام، نظام جمهوری اسلامی را، تابلوی تمام نمای حل معضلات خویش می داند. مصلحت نظام و مردم، از امور مهّمه ای است که مقاومت در مقابل آن، ممکن است اسلام پابرهنگان زمین را در زمانهای دور و نزدیک، زیر سئوال ببرد و اسلام آمریکایی مستکبرین و متکبرین را با پشتوانه میلیاردها دلار توسط ایادی داخل و خارج آنان پیروز گرداند.»(۱۸) از این رو، مراعات مصلحت نظام یعنی لحاظ هر امری که به سود جامعه باشد و موجب انتفاع مادی و معنوی، دنیوی یا اخروی آحاد مردم گردد، لازم می باشد؛ طراحی و هنر می تواند به تحقق آرمانهای نظام اسلامی و زمینه های اقبال مردم بدان کمک کند و اگر تحقق بدانها منحصر در استفاده از هنر طراحی باشد، واجب می گردد. مسئولیت حوزه ها:
حوزه های علمیه نیز با احساس مسئولیت در امر خطیر حفظ نظام و قیام به امر مصلحت نظام بود که حکومت اسلامی را یاری و همکاری نمود و با تبیین مبانی و تأمین نیازهای عقیدتی و فقهی آن، سرمایه های انباشته از تلاش عالمها و فقیهای پیشین را در مسیر یاری، نهادی به کار انداخت که از متن او جوشیده و ریشه در فکر و اندیشه او داشت و با این عمل فقه، پویایی و شکوفایی و نشاط یافت و هم نمودی از حاکمیت اللّه را در دوران تفوّق فکری اومانیسم و سکولاریسم، برای جهانیان به تصویر کشید. روحانیون با پذیرش مسئولیت در نظام جمهوری اسلامی به این بیان امام صادق علیه السلام در تحف العقول، تأسی نمودند که: «فوجه الحلال من الولایه، ولایه الوالی العادل الذی امر الله بمعرفته و ولایته و العمل له فی ولایته و ولایه ولاته و ولاه ولاته … فاذا صارالولی، والی عدل بهذه الجهه، فالولایه له و العمل معه و معونته فی ولایته و تقویته، حلال محلل و حلال الکسب معهم. و ذلک ان فی ولایه والی العدل و ولاته، احیاء کل حق و کل عدل و اماته کل ظلم و جور و فساده فلذلک کان الساعی فی تقویه سلطانه، و المعین له علی ولایته، ساعیا الی طاعه اللّه ، مقوّیا لدینه.»(۱۹) وجه حلال از ولایت، ولایت حکمران عادل است که خداوند، امر به شناخت و ولایت او نموده و کار کردن در دستگاه حکمرانی او و نیز والیان او و والیان والیان او را درخواست کرده است… به این ترتیب هر گاه حکمران، شخص عادل باشد، قبول ولایت برای او و کار کردن با او و یاری نمودن و تقویت او، حلال و جایز است و می توان از این راه کسب و ارتزاق نمود. این امور بدین جهت است که در حکمرانی والی عدل پیشه و در سرپرستی والیان او، زنده کردن هر حق و عدل و میراندن هر گونه ظلم و ستم و فساد است. به همین دلیل هر آن کس که در تقویت نمودن سلطان عادل می کوشد و او را یاری می دهد، در فرمانبری از خدا کوشیده و دین او را تقویت نموده است. بدیهی است که هنر از ابزارهای بسیار مهم و گاه منحصر به فرد در این زمینه می باشد و به همین لحاظ استفاده از آن واجب می گردد. طراحی در طرح حکومت دینی
اهداف دین به کلّی، بر ما مجهول نیست؛ اجمال این اهداف عبارتند از: هدایت بشر به سوی ترقی و سعادت انسانی در ابعاد گسترده فردی و اجتماعی، دنیوی و اخروی و مادی و معنوی یعنی در یک کلام وصول به قرب الهی. اهداف جزئی تر دین به مدد عقل و ادّله عقلی به اصطلاح برون دینی و نیز تأمل در متون و نصوص به اصطلاح درون دینی دریافته می شود. از جمله این اهداف می توان حفظ مصالح مربوط به معنویت و اخلاق بشر، حیات بشر، نسل بشر، مال بشر و نیز تأمین عدالت اجتماعی، امنیت و آزادی انسان از هر گونه حاکمیت غیر خدایی را بر شمرد. این اهداف، همان زیر بناء اساس سخن دین، در همه عرصه های حیات مادی و معنوی بشر است.
قرآن کریم در عرصه اندیشه سیاسی و حکومت در اسلام، این اهداف را نظام بندی کرده است. برای نمونه به بعضی از آنها اشاره می کنیم. خلافت الهی:
در بینش قرآنی، انسان خلیفه خدا در زمین، و عهده دار استقرار حاکمیت او در این جهان و در آخر، وارث نهایی زمین و حکومت آن است. وظیفه سنگین او در این راستا، این است که، خصایص و شرایط لازم را برای احراز این مسئولیت بزرگ، کسب نماید و از همه امکانهای مادی و معنوی که خداوند در اختیار او نهاده است، در تحقق این خلافت بهره گیرد.(۲۰) شهید صدر، منشاء تاریخی دولت کریمه پیامبران را در همین راستا عنوان کرده است.(۲۱) امت واحد:
قرآن کریم همه انسانها را علیرغم عوامل اختلاف انگیز و تمایز و تفاوتها و گوناگونی که بین آنها حکمفرماست، مجموعه ای همگرا، همگون و متشکل، چون کاروانی منسجم و در حال حرکت به سوی مقصد واحد، تلقی می کند و او را به سوی سازماندهیی فراگیر دعوت می نماید. گویا همین است همگرا، همگون و متشکل، که حالت و کیفیت نخستین جامعه بشری در روی زمین، با پیدایش انسان بود، تشکل مطلوب و معقول آینده بشر نیز می باشد.(۲۲) براساس همین بینش و اعتقاد، هر فرد مسلمان موظف است، نخست در راستای تأمین وحدت و یکپارچگی در جامعه کوچکتر جهان اسلام و تحقق آن، بکوشد و سرانجام، این آب حیات گوارا و زلال را به جامعه گسترده بشری که دچار آلودگی ها و کدورتها، اختلافها و تفرقه ها است، عرضه کند؛ تا این هدف قرآنی در سراسر جامعه بشری گسترش و تحقق یابد. امامت در رهبری:
هدایت جهان هستی، با حکمت و قدرت لایزال خداوندی، جزئی از بینش توحید در مجموعه تعالیم قرآنی است. در این راستا، هدایت انسان و رهبری او به سوی سعادت مطلوب، در همه ابعاد دین و دنیا، با ارسال سفیران الهی و پیام آوران او انجام گرفته است. امامت و رهبری انسان به دلیل ظرافت و پیچیدگی آفرینش او، گستره خواستها و گرایشهای او، در ارتباط با خود و دیگران و حضور در اجتماع، جز از طریق گزینش الهی امکان پذیر نیست.(۲۳) همان گونه که در فرهنگ سیاسی قرآن هم از امامت پاکان و متّقیان معصوم و مستضعفان با ایمان و عمل صالح و هم از امامت بدکاران و ناپاکان ائمه کفر تعبیر آمده است.(۲۴)
صحنه حیات تاریخی بشر نیز، تلاش این دو گروه برای طرح شاخصه های این دو امامت، ترسیم گردیده است. رویارویی توحید و شرک و غلبه این یا آن که تصویر قرآن از تاریخ انسان است بسته به تلاش هر گروه در دفاع از آرمانهای خود بوده است. آزادی توأم با مسئولیت انسان:
در بینش قرآنی، خداوند به انسان در برابر پذیرش یا عدم پذیرش هدایت حکیمانه الهی، که در بعثت پیامبران تجلی کرده است، آزادی داده است. به این معنی که انسان در عین اینکه در برابر آینده اش موظف و مسؤول است، در انتخاب آن آزاد می باشد؛ زیرا انسان، موجودی با ادراک و قدرت تشخیص است. از این رو مسؤولیت خواهی از او، باید براساس انتخاب آزادانه او باشد.(۲۵) بدین ترتیب، انسان حاکم بر سرنوشت خود قرار داده شده است تا با توجه به مسؤولیتی که در برابر خداوند دارد، آینده معقول خویش را براساس تعقل و حکمت برگزیند. همان گونه که می دانیم، این بینش، در حیات سیاسی مسلمانان، نقش بسیار گسترده و مهم را ایفا کرده است؛ بنابراین عرضه درست آن امروز نیز، می تواند جامعه اسلامی و حکومت دینی را، به سوی اهداف اصلی دین، در تقرّب به سوی خدا و سعادت و ترقی، هدایت نماید. کرامت انسان:
کرامت انسان از محورهای اساسی در بینش دینی است. مراعات کلیه حقوق ناشی از کرامت انسانی و کار و تلاش وی برای رسیدن به موقعیتهای شایسته در حیات معقول، محور تشریع اسلامی می باشد.(۲۶) شورا و مشورت:
قرآن کریم، یکی از خصلت های بارز جامعه با ایمان را حرکت و عمل براساس تبادل نظر، شور و مشورت و تصمیم گیری مشترک معرفی می کند. قرآن کریم پیامبر عظیم الشأن را دعوت می نماید تا در امور اجتماعی، از این شیوه پیروی نماید تا به کرامت انسان و فکر همگان احترام گذاشته شود و فرد و جامعه اسلامی، در مورد مسائل اجتماعی، احساس مسئولیت نماید و در ضمن مشکلات ناشی از اطاعت از رهبری از میان برداشته شود.(۲۷) مسؤولیت همگانی:
نقش فعّال مسلمانان در تعیین سرنوشت جامعه و بازتابی که اعمال خوب و بد دیگران در سرنوشت او دارد و تعهد او در پذیرش مسؤولیتهای اجتماعی، ایجاب می کند تا وی ناظر و مراقب همه اموری باشد که در جامعه و دور و بَر او اتفاق می افتد. این اصل که با امر به معروف و نهی از منکر تحقق می یابد، از ارکان اصلی حیات سیاسی و اجتماعی مسلمانان می باشد. در مباحث آینده از روح احکام بر محور حفظ کرامت و مسئولیت انسان و نیز امر به معروف و نهی از منکر سخن خواهیم گفت. مسئولیت عام:
اسلام، مسئولیت را دارای ابعادی گسترده و ممتد در حیات مردم می داند. بر هر یک از مسلمانان لازم است، مسئولیت بپذیرند، و آن را به دوش گیرند و برای انجام آن، در حدّ توان، قیام کنند. در حدیث نبوی مشهور چنین آمده است: «کُلّکم راع و کلّکم مسئول عن رعیته»(۲۸) این سخن پیامبر که همه شما راعی هستید و همه شما در مقابل رعیت خود مسئول می باشید، اگر چه مسؤولیت همه نسبت به همه را اثبات نمی کند ولی بر مسئولیت هر راعی نسبت به رعیتش دلالت دارد. از سوی دیگر حکمران، خدمتگزار و در واقع رعیت مردمی است که با او بیعت کرده اند. بنابراین باید وظایفش را نسبت به مردم، انجام دهد و در برابر خداوند نیز مسؤول می باشد. مردم هم، از جانب خدا، حاکم و دیگران مورد سئوال قرار می گیرند که آیا مواظب حکومت بوده و در قبال حکومت وظایف خود را انجام داده اند؟ امام سجّاد علیه السلام می فرماید: «فرمانروا به خاطر مسؤولیتی که در برابر مردمش بر دوش دارد و انجام کارهای واجبی که بر اوست، آزموده می شود. هم چنین مردم به وسیله فرمانروا آزمایش می شوند. زیرا، آنان بر فرمانروا حقوقی دارند که پاسداری از آنها لازم است، بنابراین هر یک به وسیله دیگری آزموده می شود و سستی هر یک از دو طرف، مایه واکنش منفی در برابر دیگری می گردد.»(۲۹) از این رو بر مسلمانان واجب است، به اندازه توان، در قیام به مسؤولیتهای مورد احتیاج اجتماع بکوشند. زیرا، توان اجتماع، همان توان فرد است. بنابراین، فرد باید توان خود را، در راستای نیازهای اجتماعی، به کار گیرد و از آن دریغ نورزد و از توجه به منفعت صرف شخصی، پرهیز کند. امام صادق علیه السلام می فرماید: «ان اللّه لم ینعم علی عبد نعمه الا و قدالزمه فیها الحجه من اللّه . فمن منّ اللّه علیه فجعله قویا محجته علیه القیام بما کلّفه… و من منّ اللّه علیه فجعله موسّعا علیه محجته علیه ماله، ثم تعاهده الفقراء بعدُ بنوافله…»(۳۰) خداوند بر بنده اش نعمتی را نبخشیده جز اینکه حجتی الزام آور در از سوی خداست. پس کسی که خداوند به او قوّت بخشیده است، حجت الزام آور او قیام به تکالیف الهی است… و آنکه خداوند بدو وسعت بخشیده، حجت او همان مالی است که وظیفه دارد از بینوایان دستگیری کند. توجه به حجت در این حدیث شریف از ناحیه خداوند بر انسان در آنچه انجام می دهد یا ترک می کند اثبات می کند که همان توان قیام به مسئولیت است. یکی از زمینه های توانایی انسان در قیام به مسئولیتهای مورد احتیاج جامعه همانا استفاده از طراحی است.
کاشف الغطماء، قیام در حدّ توان برای دفاع از نظام اسلامی را، در همه ابعاد، واجب می شمارد و می گوید: «یحب علی المسلمین الحاضرین و الغائبین ان لم یکن فی الثغور من یقوم بدفعهم عن ارضهم ان یترکوا عیالهم و اطفالهم و اموالهم و یهاجروا الی دفع اعداء اللّه عن اولیاء اللّه فمن کان عنده جاه بذل جاهه او مال بذل ماله او سلاح بذل سلاحه او حیله او تدبیر صرفها فی هذا المقام لحفظ بیضه الاسلام…»(۳۱) بر همه مسلمین، حاضران و غایبان واجب است، چنانکه در مرزها، کسی که قیام به دفاع از سرزمین مسلمین کند، نباشد؛ خانواده، کودکان و اموال خود را ترک و به سوی جبهه ها برای دفاع از دوستان خدا در برابر دشمنان خدا مهاجرت کنند. در این راه هر کس جاه و مقامی دارد از آن مایه بگذارد یا سلاح دارد آن را بذل کند یا نقشه و طرحی دارد آن را پیش نهد.
عرصه بسیار مهمی که هنر طراحی، راجع به حکومت دینی و شاخصهای آن، وظیفه دارد؛ تبلیغ است. قبلاً نیز از اهمیت طراحی به عنوان یکی از وسایل مهم و بین المللی ارتباط زبانی انسانها یاد کردیم. این عرصه امروز با رویارویی مستضعفین و مستکبرین و مسئولیت در برابر آن را بیشتر احساس می کنیم. اسلام ناب محمّدی، اسلام آمریکایی
امام خمینی ره نوعی نگرش به اسلام و اندیشه سیاسی را عنوان کرد، که در طول عمر ماندگار او، بی وقفه و بدون انحراف، وجود داشته است. ایشان در مورخه (۱۱/۱/۶۷)، یعنی یک سال و سه ماه مانده به پایان حیات ظاهری خود، به واژگان سازی درباره آن پرداخته، می گوید: «اسلام ناب محمّدی، اسلام فقرای دردمند، اسلام پابرهنگان، اسلام تازیانه خوردگان تاریخ تلخ و شرم آور محرومیت، کوبنده سرمایه داری مدرن و کمونیسم خون آشام، نابود کننده اسلام رفاه و تجمّل، اسلام التقاط و اسلام سازش و فرومایگی، اسلام مرفهین بی درد، و در یک کلمه اسلام آمریکایی می باشد.»(۳۲)
خاستگاه این دو نگرش همان خاستگاه ایمان و نفاق است که در طول تاریخ بشر وجود داشته، و در اسلام با حکومت اسلامی پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم در مدینه، آغاز شد. خاستگاه اسلام آمریکایی، خاستگاه استکبار و شیطان، خودپرستی دنیاگرایی و سلطه گری که تجلی آن امروز در لوای شیطان بزرگ آمریکا ظهور کرده و عدّه ای از زرق و برق دنیایی آن در تاریخ بشری لغزیده اند و یک عمر تباهی و نوکری را به جان خریده اند. چنین اسلامی در تضاد با کرامت و رستگاری و بیداری انسان است.
نژادگرایی نیرنگ بزرگی است که از غرب سرازیر شده و برای مقابله با اسلام، دولتهای اسلامی را تحت نفوذ قرار داده و تطمیع یا تهدید کرده است. نژادگرایی الهام بخش خودنگری های برتری طلبانه است که در تضاد با اصول اسلامی قرار می گیرد. بر هنرمندان لازم است عمق مسئولیت خود را در تبلیغ اسلام حقیقی درک و به منعصه ظهور گذارند. عینیت دین و سیاست
تاریخ اسلام، مویدی بر تشکیل حکومت در چهارچوب اندیشه پیوستگی و عینیت سیاست و دیانت است. از این رو از نخستین اقدامات پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم در مدینه تشکیل حکومت اسلامی بود. این به لحاظ سیره و عمل؛ اما از نظر محتوای دین نیز این پیوستگی مشهود است. امام خمینی ره در این زمینه می گوید: «ماهیت و کیفیت قوانین اسلامی می رساند که برای تکوین یک دولت و برای اداره سیاسی و اقتصادی و فرهنگی جامعه، تشریع گشته است.»(۳۳) ایشان در لزوم تبلیغ حقیقت اسلام می گوید: «اسلام را آنطور که هست به جهان عرضه کنید تا همه، مشتری آن شوند یعنی اسلام زیبایی، پاکی، عدالت خواهی، زهد، عرفان، آزادگی، یعنی اسلام ناب محمدی.»(۳۴) حکومت دینی در قانون اساسی ج. ا. ا
در اصل سوم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در ضمن برشمردن وظایف کلی شانزده گانه دولت جمهوری اسلامی ایران آمده است: «ایجاد محیط مساعد برای رشد فضایل اخلاقی براساس ایمان و تقوی و مبارزه با کلیه مظاهر فساد و تباهی»(۳۵) همین گسترش و اجرای خوبیها و پاکیها و ارزشهای والای جهان شمول اسلامی از اهداف حکومت اسلامی است که در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران آمده و هدف از حکومت، رشد دادن انسان در حرکت به سوی نظام الهی است؛ (ولی اللّه المصیر). تا زمینه بروز و شکوفایی استعدادها به منظور تجلی ابعاد خداگونگی انسان فراهم آید؛ (تخلّقوا باخلاق اللّه ).(۳۶) در فصل اول قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران طی اصول کلی به گسترش و اجرای ارزشهای والا و جهان شمول اسلامی در همه زمینه های عقیدتی، اخلاقی، آموزش و پرورش، حفظ کرامت و آزادی های انسانی، اقتصادی، امنیتی، فرهنگی، سیاسی، نظامی، اداری، خانواده و غیره، اشاره شده است. طراحی و تبلیغ دین
هنر و از جمله طراحی، از رساترین ابزار رساندن پیام دین است. امروزه با توجه به جهان ارتباطات و شیوه های گوناگون دشمن در تهاجم فرهنگی، استفاده از هنر طراحی از جمله بهترین و رساترین ابزار ابلاغ پیام دین می تواند باشد. مقام معظم رهبری می گوید: «بارها گفته ام که هر پیامی، هر دعوتی، هر انقلابی، هر تمدنی، هر فرهنگی، تا در قالب هنر ریخته نشود، شانس نفوذ و گسترش ندارد و ماندگار نخواهد بود و فرقی هم بین پیامهای حقّ و باطل نیست.»(۳۷) بنابراین هنر هر چه قویتر، کارآمدتر و از دستمایه های هنری بیشتری برخوردار باشد، پیامی که در آن قالب ریخته می شود، جذاب تر خواهد بود و طبعا تأثیر عمیق خود را در عمق روح و روان و احساس مخاطبها خواهد گذاشت. ایشان باز می گوید: «هنر این خصوصیت را دارد که به خاطر ملایمت با طبع آدمی، بی شک در طبع اثر می کند. هر هنرمندی در طبع آدمی اثر می گذارد اگر چه آن کسی که مورد اثر قرار گرفته، نتواند آن را تحلیل کند. هن