خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل دولت اخشیدی ها ۳۲۳ ۳۵۸

ابو بکر محمد بن طغج بن جف از اعقاب شاهان فرغانه بود که همگی لقب اخشید داشتند چنانکه پادشاهان ایران خسرو و پادشاهان روم قیصر و شاهان حبشه نجاشی عنوان داشتند.

جف جد اخشید بدربار معتصم خلیفه رفت و احترام دید و از پس مرگ معتصم بخدمت واثق و از پس او بخدمت متوکل بود هنگامی که جف بهمراه باقیمانده طولونیان ببغداد رفت طغج فرزند وی احترامی چنانکه باید به عباس بن حسن وزیر نکرد.وزیر نیز نزد خلیفه سعایت کرد تا طغج و دو فرزند وی را بزندان کرد و همچنان ببودند تا بسال ۲۹۴ طغج در زندان بمرد و وزیر دو فرزند وی را آزاد کرد که بخدمتش کمر بستند و پیوسته با او بودند تا آنروز که حسین بن حمدان، عباس بن حسن وزیر را بشمشیر زد و او را از اسب بیفتاد پسران طغج که کینه قدیم را فراموش نکرده بودند وزیر را بشمشیر زدند ابن حمدان از پس این واقعه بدیار ربیعه گریخت و عبید الله بن طغج بشیراز رفت و بخدمت امیر آنجا در آمد و محمد بن طغج ملازمت ابن بسطام ولایتدار شام اختیار کرد و چون او ولایتدار مصر شد با وی به آن ولایت رفت و همچنان ببود تا بسال ۲۹۷ که ابن بسطام بمرد محمد در آن جنگها که میان تکین سردار ترک با نیروی عبید الله مهدی فاطمی رخ داد همراه تکین بود و شجاعت و کفایت بسیار نمود و بصف خاصان تکین در آمد و بسال ۳۰۶ به نیابت او ولایتدار عمان و طبریه و کوهستان شراه شد و بسال ۳۰۷ که تکین بار دیگر ولایتدار مصر شد، حکومت اسکندریه داشت و در جنگهای سردار ترک بر ضد فاطمیان که دل بفتح مصر داشتند شرکت مؤثر داشت.

ستاره محمد بن طغج از سال ۳۰۶ درخشیدن گرفت که در ولایت طبریه گروهی از قبیله لخم و جذام را که بر کاروان حج هجوم برده بودند بسختی سرکوب کرد و کاروانیان را که جاریه ما در مقتدر خلیفه نیز در آنمیان بود سالم بدمشق رسانید و تکین از اینکار بسیار خشنود شد و عراقیان که در کاروان بودند نامه ها نوشتند و خلاصی خویش را از شر راهزنان بدست محمد بن طغج باز گفتند و آوازه او بلند شد و مردمان از هر دیار نامه ها نوشتند و جوانمردی وی را ستودند، از آن پس که بسال ۳۰۷ در جنگهای مصر بر ضد فاطمیان شرکت کرد خلیفه عباسی او را لقب اخشید داد و نام وی بر منبرهای مصر و شام یاد شد.

بدینسان کار اخشید در مصر و شام بالا گرفت و در مقابل فاطمیان که از سال ۳۲۱تا ۳۲۴ پیوسته در کار حمله بمصر بودند بسختی مقاومت کرد و عاقبت صلحی در میان آمد.

کندی نقل میکند که بدوران ولایتداری دوم اخشید بر مصر که بسال ۳۲۴ بود با فاطمیان جنگها شد که در آن میانه گروهی از بزرگان مصر بسپاه آفریقا که تا اسکندریه پیش رانده بود پیوستند و اخشید سپاهی بزرگ فرستاد تا فاطمیان را بشکست و ببازگشت وادار کرد.

خلیفه قائم فاطمی که صولت و قدرت اخشید را بدید از در ملایمت در آمد و بخط خویش نامه ای بدو فرستاد شاید از راه ملایمت کاری را که با جنگ از پیش نبرده بود انجام دهد اما اخشید روی وفاق نشان نداد و مناسبات وی با خلافت بغداد همچنان خوب بود تا بسال ۳۲۸ که محمد بن رائق خزری که از جانب خلیفه فرمان ولایتداری مصر داشت آهنگ آن ولایت کرد و اخشید طغیان کرد و نام خلیفه را از خطبه برداشت و نام خلیفه فاطمی را افزود و در عریش میان ابن رائق و اخشید جنگی شد که شکست از این رائق بود و سوی رمله فراری شد و با وجود آنکه عبید الله طغج در جنگ کشته شده بود، صلحی بنفع ابن رائق شد که همه ولایت شام تا رمله از او باشد و اخشید هر ساله یکصد و چهل هزار دینار بدو بپردازد.مورخان پنداشته اند صلحی چنین از پس آن فیروزی که اخشید یافته بود دلیل ضعف سیاست اوست اما اخشید این صلح را از آنرو میکرد که از نیروی خلافت بغداد بیم داشت و از جانب خلیفه فاطمی نیز هراسناک بود.مرگ ابن رائق که دو سال بعد بود ولایت شام را بی جنگ بقلمرو اخشید برد و مکه و مدینه نیز بحکومت وی پیوست و قدرت او بالا گرفت و بفکر افتاد کار جانشینی فرزند خویش انوجور را محکم کند.

از آن پس در قلمرو اخشید آشوبها شد.علویان مصر بر ضد او قیام کردند.حمدانیان بسال ۳۳۲ قنسرین را از او بگرفتند و اخشید بدفع ایشان بشام رفت و ابن سراج علوی فرصت را غنیمت شمرد و سوی صعید تاخت و بغارت پرداخت و چون با اخشید مقاومت نمییارست سوی برقه گریخت و بخلیفه عباسی پناه