خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل دولت زیاریان ۳۱۵ ۴۷۱

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل دولت زیاریان ۳۱۵ ۴۷۱!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل دولت زیاریان ۳۱۵ ۴۷۱ بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل دولت زیاریان ۳۱۵ ۴۷۱ از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل دولت زیاریان ۳۱۵ ۴۷۱ شامل 51 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل دولت زیاریان ۳۱۵ ۴۷۱ استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل دولت زیاریان ۳۱۵ ۴۷۱ با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل دولت زیاریان ۳۱۵ ۴۷۱ قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل دولت زیاریان ۳۱۵ ۴۷۱ حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل دولت زیاریان ۳۱۵ ۴۷۱ به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دولت زیاریان ۳۱۵ ۴۷۱ :

به قدرت رسیدن آل زیار

یکی از سلسله های نسبتا کوچک ایران که در فاصله زمانی و مکانی میان دولت علویان طبرستان، سامانیان خراسان و بویهیان مرکز و جنوب و غرب ایران شکل گرفت، سلسله زیاری است.داستان آل زیار از اسفار بن شیرویه آغاز شد که نسبتی با آل زیار نداشت.وی از فرماندهان ما کان بن کاکی بود و ماکان خود از فرماندهان علویان طبرستان بود که به تدریج، به استقلال گرایید .اسفار که خودسری ویژه خود را داشت با ما کان نساخت و از سپاه او جدا شد.چشم امید او به سوی سامانیان بود.به همین دلیل با حمایت آنها سپاهی فراهم آورد و از سوی سامانیان امارت گرگان را به دست آورد.

در این زمان، مرداویج به معنای مردآویز، کسی که با مرد در می آویزد فرزند زیار بن وردانشاه گیلی در سپاه او بود.مرداویج، از رؤسای مردمان گیل بود که به سامانیان پناه برده بود.هم اسفار و هم مرداویج، از خان زادگان محلی بودند که به مرور در سپاه علویان و سامانیان، موقعیتی به دست آورده بودند.

گذشت که در جنگ اسفار بن شیرویه با داعی در نزدیکی آمل، داعی شکست خورد.مرداویج که این زمان در سپاه اسفار بود، و به احتمال، کینه های کهنه ای نسبت به علویان داشت، با نیزه ای بر پشت داعی زد و وی را کشت.

اسفار با ماکان کنار آمد، آمل را به وی سپرد و خود در گرگان و ری نشست.اندکی بعد، امیری که او بر ری گماشته بود، به ستمگری پرداخت.اسفار به سوی ری شتافت و آن امیر ترک به قم گریخت.اسفار مرداویج را در تعقیبش به قم فرستاد، اماآن شخص به اصفهان گریخته بود و مرداویج بازگشت.

این زمان حوزه قدرت اسفار گسترده بود و قدرت فراوانی داشت، به طوری که سپاه خلیفه عباسی هم از پس وی برنیامد.شورشی در قزوین سبب کشته شدن عامل اسفار شد و اسفار بیرحمانه به مردم حمله کرد و به گفته ابن اسفندیار «بسیاری اهل قزوین را بدین خیانت بکشت، چنان که مردم خانه ها بازگذاشتند و به اطراف جهان پراکنده شدند، بازارها و خانه های قزوین را آتش در فرمود زد و با هیچ آفریده در آن ولایت یک رشته نگذاشت» .

گفته اند که اسفار با نشان دادن گرایش های ضد دینی، به تخریب مساجد پرداخت و بدین ترتیب نشان داد که گرایش او متفاوت از سایر حکومت های نیمه مستقلی است که همه می کوشیدند حرمت اسلام را حفظ کنند.

مرداویج که از سوی اسفار حکومت زنجان را داشت، با همراهی مخالفان فراوان اسفار، وی را به قتل رساند.او با حمایت وزیر معزول اسفار و جلب حمایت توده های مردم مسلمان و نیز همراهی امیر محلی طارم محمد بن مسافر معروف به سلار که خود بنیان گذار یک سلسله محلی با نام آل مسافر شد بر اسفار شورید.اسفار که شاهد پیوستن سپاهیانش به مرداویج بود گریخت، اما در نزدیکی طالقان قزوین گرفتار شد و به قتل رسید.از آن پس، مرداویج، وارث اسفار بن شیرویه شد.این رخداد در سال ۳۱۹ هجری روی داد.

مرداویج بنیاد گذار سلسله زیاری

مرداویج فرزند زیار، از بقایای امیران محلی گیل بود که سالها با علویان بازی کرده و هیچ گاه به درستی تن به اسلام در نداده بودند.آنها اسلام و دولت علوی را مزاحم خویش تلقی کرده و می کوشیدند تا استقلال خویش را حفظ کنند.

زمانی که مرداویج قدرت را به دست گرفت، کوشید تا دست کم مناطق مرکزی ایران را زیر سلطه خویش در آورد.ابتدا طبرستان و گرگان را از دست ماکان بن کاکی بدر آورد و بر این منطقه تسلط یافت.پس از آن، با پنجاه هزار نفر سپاهی راهی اصفهان شد و بدون مشکل این شهر را تصرف کرد.در این زمان، خاندان ابو دلف که پیش از این درباره شان سخن گفتیم بر این شهر حکمرانی می کردند.هنوز فتح این شهر به درستی تمام نشده بود که بار دیگر طبرستان بر وی شورید و او به سرعت خود را به آن دیار رساند و اوضاع را آرام کرد.مرداویج که به دنبال توسعه قلمرو خود بود، لشکری را به فرماندهی خواهر زاده اش به سوی همدان فرستاد .در این زمان، خلافت عباسی از ترس از دست دادن غرب ایران که زیر نظر مستقیمش بود، سخت به وحشت افتاد و لشکری را به یاری مردم همدان فرستاد.سپاه مرداویج شکست خورد و افزون بر فرمانده، چهار هزار نفر از سپاهش کشته شدند.این نخستین شکست سنگین مرداویج بود.

مرداویج، از خبر شکست سپاهش، خشمگین شد و خود به سوی همدان رفت.این بار بر شهر غلبه کرد و ده ها هزار نفر از مردم شهر را کشت.وی حتی پس از امان دادن به مردم و گرد آوری آنها، بار دیگر دستور داد تا سپاهش شمشیر کشیده آنها را نیز کشتند.کشتار بعدی در شهر دینور بود که در آن نیز میان هفده تا بیست و پنج هزار تن کشته شدند.سپاه مرداویج، به سوی خوزستان رفتند و آن ناحیه را نیز به تصرف خود در آوردند.

این زمان اواخر دوران خلیفه عباسی المقتدر بالله (۲۹۵ ۳۲۰) در بغداد بود.خلافت عباسی که از پیروزی های مرداویج سخت به وحشت افتاده بود، با وی کنار آمد.شرق اسلامی را به اقطاع او داد و مقرر شد مرداویج، سالانه دویست هزار دینار سکه طلا به خلیفه بپردازد .این بهای خراج غرب ایران، به ویژه دینور و همدان بود که تا آن زمان، خلافت عباسی حق مداخله دولت های ایرانی را در آن نداده بود.طبق معمول هدایا و پول ها ارسال شد و حکم خلیفه همراه با خلعت امیری نصیب مرداویج شد.

وی بار دیگر، درگیر مسأله طبرستان و گرگان شد.ما کان بن کاکی آن ناحیه را با حمایت سامانیان تصرف کرد.سپاه مرداویج به آن سوی لشکر کشید و با بیرون راندن ماکان، بار دیگر طبرستان را در اختیار گرفت.نصر بن احمد سامانی قصد جنگ دیگری کرد و به گرگان آمد، اما کار با مصالحه تمام شد.گرگان در اختیار سامانیان قرار گرفت و طبرستان در اختیار زیاریان.

این بار مرداویج، مشکل جدیدی پیدا کرد و آن مشکل ظهور آل بویه بود.عماد الدوله که از سوی مرداویج به حکومت کرج منصوب شد، از وی روی گرداند.وی با خرم دینان آن ناحیه به نبرد پرداخت و بدین وسیله خاطر مسلمانان آن نواحی را به خود جذب کرد.عماد الدوله نتوانست در کرج بماند.به همین دلیل به اصفهان رفت و آن شهر را به تصرف خود در آورد.وقتی مقاومت در برابر مرداویج را بیهوده دید راهی ارجان بهبهان شد.پس از این در شرح حال آل بویه خواهیم گفت که وی چگونه موفق شد، شیراز را به تصرف خود در آورد.در نهایت تلاش های مرداویج سبب شد تا میان عماد الدوله و او صلحی صورت پذیرد و وی در شیراز به نام مرداویج خطبه بخواند.این حوادث تا سال ۳۲۲ به درازا کشید تا آن که مرداویج به سال ۳۲۳ در اصفهان کشته شد.

مرداویج در ترازو

مرداویج را از یک جهت باید با مازیار و از جهت دیگر با یعقوب لیث مقایسه کرد.قدرتمندی که در فاصله سالهای کوتاهی موفقیت های فراوانی به دست آورد و بعد از آن، داعیه ضدیت با اسلام و مبارزه با خلافت را مطرح کرد.این در حالی است که طاهریان و سامانیان وفادار به اسلام و خلافت عباسی بودند.او نیز همانند یعقوب، برادری با نام وشمگیر داشت که کارش را ادامه داد و درست بمانند آنان، بعدها، بازماندگانش، تنها به منطقه کوچکی اکتفا کردند .

با این حال، مرداویج ویژگی های خاصی داشت.روحیه ستمگری او به هیچ روی در یعقوب وجود نداشت.قدرت نمایی پادشاهانه او و زیستن بسان شاهان ساسانی که نشان از گرایش های فکری او داشت، در یعقوب وجود نداشت.

البته یعقوب نیز نسبت به سیستانیان اعتبار و اهمیت می داد و تا اندازه ای حرکت او جنبه ملی محلی داشت، اما نه آن چنان که مرداویج با ترکان سپاهش کرد.او به رغم استفاده از ترکان، آنان را به سختی تحقیر می کرد و با مجازات های سنگین، خشم نژاد پرستانه خود را نسبت به آنها نشان می داد.

زمانی که در وقت خواب او اسبان شیهه کشیدند و او را از خواب بیدار کردند، دستور داد تا به ترکانی که مراقب اسبان بودند، افسار و پوزه بند بزنند و در اصطبل نگاه دارند.این اقدامات، خشم ترکان را بر انگیخت و آنها را وادار کرد تا در حمام بر سر او ریخته و پس از آن که شکمش را پاره کردند، سرش را هم از تنش جدا نمودند.

بی شبهه سپاهیان وی، مردمان مسلمان و اهل نماز بودند، اما این