خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نماز جمعه تهران به امامت حضرت آیت الله خامنه ای ۱۶ / ۹ / ۱۳۸۰

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نماز جمعه تهران به امامت حضرت آیت الله خامنه ای ۱۶ / ۹ / ۱۳۸۰ :

خطبه اول

بسم الله الرحمن الرحیم

((الحمدلله رب العالمین نحمده و نستعینه و نستغفره و نتوکل علیه و نصلی و نسلم علی حبیبه و نجیبه و خیرته فی خلقه سیدنا و نبینا ابی القاسم المصطفی محمد و علی اله الاطیبین الاطهرین المنتجبین سیما بقیه الله فی الارضین و صل علی ائمه المسلمین و حماه المستضعفین و هداه المومنین.قال الله تعالی فی محکم کتابه:((و من الناس من یشری نفسه ابتغا مرضات الله والله رئوف بالعباد.))
امروز, روز شهادت امیرالمومنین و روز یادآوری عظمت مقام آن پیشوای پرهیزگاران و متقین است.در ابتدا, هم خودم و هم همه ی شما شنوندگان و نمازگزاران عزیز را به رعایت تقوا دعوت می کنم.اگر می خواهیم امیرالمومنین امام ما باشد, باید مومن و متقی باشیم; او امام المتقین و امیرالمومنین است.
آنچه درباره ی آن بزرگوار هرگز فراموش نشدنی است, عبارت است از برجستگیهای عملی و رفتارییی که در حکومت کوتاه امیرالمومنین در آن قلمرو وسیع اسلامی ظاهر شد و در تاریخ ماند.مقامات معنوی و خصوصیات رفتاری شخصی بی نظیر آن بزرگوار به جای خود که اگر به کتابها مراجعه کنید, فصول زیادی را در بیان برجستگیهای امیرالمومنین خواهید دید; علم او, تقوای او, شجاعت او, سبقت او به اسلام, زهد او و امثال اینها, که واقعا از حد شمارش معمولی بالاتر است; و همه ی اینها هم عظیم و شگفتآور است و هر کدام مثل خورشید تابناکی می درخشد اما به گمان من آنچه از همه بالاتر است, سیره ی آن بزرگوار در حکومت است; جای امتحان اساسی این جاست.قدرت در قبضه ی اختیار امیرالمومنین باشد; آن هم در آن رقعه ی عظیم حکومت; این رفتار بشدت بی نظیر و شگفتآور باید الگوی ما باشد.این که همه ی کسانی که امیرالمومنین را در حد این رفتار حکومتی می شناسند, از کوتاهی دوران حکومت آن بزرگوار تاسف می خورند; به خاطر این است که اگر این روش در سالهای متمادی ادامه پیدا می کرد, شاید مسیرتاریخ عالم عوض می شد.اگر این الگو ادامه پیدا می کرد و چند سالی در اختیار مردم قرار می گرفت, شاید سرنوشت بشریت عوض می شد و این قدرتهای متکی بر فساد و پول و شهوت و زورگویی و بی انصافی که در طول تاریخ در دنیا مشاهده شده و سرنوشت بشر را به تاریکی و سیاهی رقم زده اند به وجود نمیآمدند.در حال حاضر این الگو در مقابل ماست.آنچه که بیش از همه مورد توجه و نظرم هست, این است که ما امروز در نظام جمهوری اسلامی باید خود را به این الگو نزدیک کنیم; اگر این گونه شد, جامعه ی ایرانی ما و بر اثر آن سرتاسردنیای اسلام و همه ی بشریت, از حکومت ما منتفع خواهد شد.باید همه ی سعی و تلاش ما این باشد که خود را به آن الگوها نزدیک کنیم.
حکومت امیرالمومنین در زمینه ی اقامه ی عدل, حمایت از مظلوم, مواجهه ی با ظالم وطرفداری از حق در همه شرایط, الگویی است که باید از آن تبعیت شود; این کهنگی بردارهم نیست; در همه ی شرایط گوناگون علمی و اجتماعی دنیا, می تواند برای خوشبختی و سعادت انسانها الگو باشد.ما نمی خواهیم از روش اداری آن دوره تقلید کنیم و بگوییم اینها مشمول تحول زمانی است و مثلا روز به روز روشهای نویی میآید; ما می خواهیم از جهتگیری آن حکومت که تا ابد زنده است, تبعیت کنیم.دفاع از مظلوم, همیشه یک نقطه ی درخشان است; کنار نیامدن با ظالم, رشوه نپذیرفتن از زورمند و زرمند, پا فشردن بر حقیقت; اینها چیزهایی است که هیچ وقت در دنیا کهنه نمی شود.در شرایط و اوضاع و احوال گوناگون, اینها همیشه با ارزش است; ما اینها را باید دنبال کنیم; اصول اینهاست.این که می گوییم حکومت اصولگرا, یعنی پیرو و پایبند به چنین ارزشهای ماندگاری که هرگز کهنگی پذیر نیست.
اتفاقا زورگوها و قلدریهای دنیا از همین پایبندی ناراحتند; آنها هم از همین خشمگین می شوند که چرا حکومت اسلامی در ایران طرفدار مظلومان فلسطین یا طرفدار ملت افغانستان است یا با فلان دولت قلدر و ظالم در دنیا سازش نمی کند.این که شما می بینید بنیادگرایی و اصولگرایی مثل یک دشنام, در دست و دهان دشمنان این ملت می چرخد, به خاطر همین است; این اصول, همان یزهایی است که قلدرها و زورگویهای دنیا از آن متضرر می شوند و با آن مخالفند.آن روز با امیرالمومنین هم بر سر همین چیزها جنگیدند.تلاش ما به عنوان حکومت باید این باشد.
البته ممکن است کسی بپرسد چرا اینها را با مردم در میان می گذارید; بروید بخشنامه کنید تا مسوولان حکومت رفتارشان را این گونه کنند; یا بروید مسوولان را نصیحت کنید.اولا همه یا اغلب این چیزها بخشنامه یی و دستوری نیست; اینها مسائلی است که با ایمان و باور و دلبسته بودن به یک حقیقت و با عزم و اراده ی پولادین ناشی از ایمان تحقق پذیر است.البته آن چیزهایی که بخشنامه یی است, بخشنامه می کنیم; آن چیزهایی که دستوری است, به مسوولان دستور هم می دهیم; اما دستور و بخشنامه, حل کننده ی همه چیز نیست.به مسوولان نصیحت هم می کنیم, اما این هم کافی نیست; این حقایق باید در جامعه به صورت عرف دربیاید و مطالبات جامعه را تشکیل دهد.در نظام جمهوری اسلامی مردم باید از مسوولانشان مقابله ی با ظلم و ظالم و مفسد را بخواهند; باید معیارشان برای پذیرش یک حاکم و یک مسوول بالا و والای نظام, این چیزها باشد:مبارزه ی با ظلم, کنار نیامدن با ظالم, تسلیم نشدن در مقابل زورگویی, حفظ حرمت انسان و انسانیت, سعی در احقاق حق در همه ی قالبها و شکلها و میدانهایش; بنابر این من اینها را در محضر عام مردم مطرح می کنم; کما این که خود امیرالمومنین هم همین بیانات را خطاب به مردم گفته است.نامه های آن بزرگوار اگرچه خطاب به اشخاص است, اما همه مطلع می شدند; خطبه ها هم که در مقابل چشم مردم مطرح می شد, نمونه هایی را ملاحظه کنید:
در اوایل حکومت, امیرالمومنین بین همه ی آحاد مردم در اعطای بیت المال تساوی برقرار کرد; چون قبل از امیرالمومنین تقریبا بیست سالی بود که در اسلام رسم شده بود بعضیها را به خاطر سبقت در اسلام و مهاجر و انصار بودن و…, بر بعضی دیگر ترجیح دهند.پولی که در بیت المال جمع می شد که از غنایم جنگها و یا شاید از زکوات بود وقتی آن را تقسیم می کردند, به صورت سرانه به اشخاص می دادند; رسم مالی آن روزگار این گونه بود; مثل رسوم ادارات دولتی جهان امروز نبود.در آن زمان رسم شده بود که به بعضی بیشتر بدهند.امیرالمومنین آمد و گفت نه; هرکس متدین تر و مومن تر است, اجرش با خداست; هرکس توانایی بشتری دارد, در زندگی تلاش می کند; اگر دنبال مال است, مال کسب می کند; اما من بیت المال را بالسویه تقسیم می کنم.بعضیها آمدند نصیحت کردند و گفتند یا امیرالمومنین! این کار, شما را شکست می دهد و عده یی را وادار می کند در مقابل شما بایستند.حضرت این طور فرمود:
((اتامرونی ان اطلب النصر بالجور فیمن ولیت علیه والله مااطور به ما سمر سمیر و ما ام نجم)).فرمود:شما از من می خواهید که در حوزه ی حکومت خود, پیروزی را با ظلم به دست بیاورم؟! بله, من پیروز خواهم شد و عده یی مخالفت نمی کنند; ولی من این پیروزی را نمی خواهم.اگر بناست به خاطر ظلم و جور از امیرالمومنین طرفداری شود, امیرالمومنین آن را نمی خواهد.فرمود:((والله ما اطور به ما سمرسمیر)); من هرگز چنین کاری را نخواهم کرد.
در جای دیگر, در آن نامه ی معروف به عثمان بن حنیف می فرماید:((الا و ان لکل ماموم اماما یقتدی به و یستضی بنور علمه)); هر مامومی امامی دارد که باید از دانش او استفاده و از نور او استضائه کند و به او اقتدا و از او پیروی نماید.بعد فرمود:((الا و ان امامکم قداکتفی من دنیاه بطمریه و من طعمه بقرصیه)).امیرالمومنین خوراک و لباس خود را که شبیه فقیرترین مردم آن روزگار بود, مطرح می کند و می گوید:من که امام شما هستم, این طوری دارم زندگی می کنم.به عثمان بن حنیف می فرماید شما نمی توانید مثل من زندگی کنید; یعنی این توقع هم وجود ندارد; ((ولکن اعینونی بورع و اجتهاد)); اما از گناه پرهیز کنید و در راه رسیدن به این جا تلاش نمایید; این همان چیزی است که امروز امیرالمومنین به ما هم می گوید:از آنچه خلاف و گناه و نامشروع است, پرهیز کنید و تلاش هم بکنید خود را نزدیک کنید; هرچه رسیدید و هرچه توانستید.
این پذیرفته نیست که ما جهتی را انتخاب کنیم که نقطه ی مقابل جهت امیرالمومنین باشد.او به سمت سختگیری برخود می رفت, اما هدف مسوول عالی دولتی و حکومتی ما از قبول مسوولیت و ماموریت, عمران و آباد کردن دنیای خود باشد; این نمی سازد و ممکن نیست.من در سال گذشته هم در چنین ایامی عرض کردم, پذیرفته نیست که مامور عالی رتبه ی نظام جمهوری اسلامی, مثل بقیه ی کاسبیها, مسوولیت خود را یک کاسبی حساب کند.
مسوولیتهای والا در نظام جمهوری اسلامی, کاسبی و سرمایه نیست که انسان برای اداره ی دنیای خود به دنبال آن برود.مسوول نظام جمهوری اسلامی حق ندارد به اعیان و اشراف و پولدارها نگاه کند و زندگی خود را با آنها بسنجد, حق ندارد خود را با نظایر و اشباه خود در حکومتهای طاغوتی بسنجد, بله, در دستگاههای طاغوتی, یک وزیر, یک مدیر کل و یک رئیس, از زندگیهای آن چنانی برخوردارند, اما هم الان بیاییم و خود را با آنها بسنجیم و بگوییم ما هم وزیر و مدیریم!نه, در نظام اسلامی این طوری نیست.در نظام اسلامی, این ماموریت, طعمه نیست, یک مسوولیت و یک خدمت و یک وظیفه برگردن انسان است, امیرالمومنین این را تعلیم می دهد.
در یک جا به ابن عباس می نویسد:((فلایکن حظک فی ولایتک مالاتستفیده و لاغیظا تشتفیه)).بهره یی که می خواهی از حکومت و استانداریات در آن منطقه ای که تو را فرستاده ایم, ببری, این نباشد که مالی به دست بیاوری و یا خشمی را علیه کسی فرو بنشانی فرضا از قدرت, علیه فلان کس یا فلان جمع یا فلان قشری که با آنها بدیم, استفاده کنیم.چنین چیزی جایز نیست ((ولکن اما ته باطل و احیا حق)), اما حظ تو از این حکومت باید این باشد که باطلی را نابود کنی, یا حقی را زنده و بر پابداری.
کسی خدمت امیرالمومنین میآید و از او پولی می خواهد, حضرت می فرمایند:((ان هذاالمال لیس لی و لا لک)) این مال, نه متعلق به من است, نه مال توست, این بیت المال متعلق به مردم است.((و انما هو فی للمسلمین و جلب اسیافهم فان شرکتهم فی حربهم کان لک)), توهم اگر در فتوحات اسلامی شرکت داشته باشی, سهم خودت را داری.((کان لک مثل حظهم والا فجناه ایدیهم لاتکون لغیر افواههم)), آن چیزی که مردم با دسترنج خود به دست آورده اند, متعلق به خودشان است.این منطق امیرالمومنین در برخورد با این چیزهاست.
برای امیرالمومنین اجرای عدالت و دفاع از مظلوم و سرسختی با ظالم هر که می خواهد, باشد, یعنی ظالم, هر که باشد و مظلوم, هر که باشد مهم بود.
امیرالمومنین برای دفاع از مظلوم, شرط اسلام را نگذاشته است, آن امیرالمومنین پایبند به اسلام, آن مومن درجه ی یک, آن بزرگترین سردار فتوحات اسلامی, برای این که از مظلوم دفاع کند, شرط مسلمانی را قرار نداده است.در آن قضیه ((انبار)) که از شهرهای عراق است عده یی از طرف حکومت شام رفتند و حاکم منصوب امیرالمومنین را در این شهر به قتل رساندند و به مردم حمله کردند و خانه های آنها را غارت کردند و عده یی را کشتند و برگشتند.امیرالمومنین در خطبه یی که به این مناسبت خوانده است که یکی از خطبه های تکان دهنده ی نهج البلاغه, همین خطبه ی جهاد است, ((ان الجهاد باب من ابواب الجنه)) می خواهد مردم را به حرکت کردن در راه مقابله ی با این ظلم بزرگ تحریک کند این طور می فرماید:((و لقد بلغنی ان الرجل منهم کان یدخل علی المراه المسلمه والاخری المعاهده)), به من خبر رسیده است که مردان غارتگر آن گروه, وارد خانه هایی می شدند که زنان مسلمان یا زنان یهودی و مسیحی و مجوسی معاهد در این خانه ها بودند.
برای امیرالمومنین فرقی نمی کند که این زنی که مورد تهاجم قرار گرفته, اهل کتاب است یهودیه است یا مسیحیه است یا مجوسیه است یا زن مسلمان است, با یک زبان از اینها یاد می کند.((فینتزع حجلها و قلبها و قلائدها و رعائها)), آن فرد مهاجم میآمد گوشواره و دستبند و سینه بند و طلاها و خلخالهای زنان را بیرون می کشید, ((ما تمتنع منه الا بالاسترجاع و الاسترحام)) که این زن مسلمان یا غیر مسلمان, در مقابل این مهاجم, هیچ وسیله ی دفاعی جز التماس کردن نداشت.امیرالمومنین بعد می فرمایند:((فلو ان امر مسلمامات من بعد هذا اسفا ما کان به ملوما)), اگر یک انسان مسلمان از تاسف و غصه ی این حادثه بمیرد, نباید او را ملامت کرد, ((بل کان به عندی جدیرا)), به نظر من شایسته است که هر غیرتمندی, از چنین حوادثی دق کند و بمیرد.
به مالک اشتر در آن نامه ی معروف می نویسد که با مردم چنین باش, چنان باش و و مثل گرگ درنده یی به جان مردم نیفت.دنبالش این را می گوید:
((فانهم صنفان)) مردم دو دسته اند:((اما اخ لک فی الدین و اما نظیرلک فی الخلق)) یا برادر دینی تو هستند و یا در انسانیت, شریک تو یعنی مثل تو انسانند.بنابر این برای امیرالمومنین, در دفاع از مظلوم و در احقاق حقوق انسان, اسلام مطرح نیست, مسلمان و غیر مسلمان دارای این حق هستند.ببینید این چه منطق والا و چه پرچم سربلندی است که امیرالمومنین در تاریخ برافراشته است, حالا عده یی در دنیا اسم حقوق بشر را میآورند, دروغ محض, ریای محض, هیچ جا, حتی در کشورهای خودشان هم حقوق بشر را رعایت نمی کنند, چه برسد به سر تا سر دنیا.حقوق بشر به معنای حقیقی را, امیرالمومنین این گونه بیان و به آن عمل کرد.
ما امروز وظیفه داریم در سالی که به عنوان ((سال رفتار علوی)) نامگذاری شده است, رفتار امیرالمومنین را دنبال کنیم.امروز اگر شعار مبارزه ی با فساد مالی و اقتصادی داده می شود, هر کس پیرو امیرالمومنین است, باید از این شعار پیروی کند; هر کسی به معنای واقعی کلمه, دنبال صلاح و اصلاح است, باید دنبال این کار, حرکت کند.دستگاههای مسوول اعم از قوه ی قضاییه یا قوه ی مجریه یا قوه ی مقننه خود را موظف بدانند این شعار را تحقق ببخشند; نگذارند در حد یک شعار توخالی و یک لفاظی, باقی بماند.مبارزه ی با فساد, یکی از پایه های اصلی حکومت و نظام اسلامی است; این روش امیرالمومنین است.امیرالمومنین از مردم ملاحظه نکرد; حتی ازکسانی که از او توقع داشتند, ملاحظه نکرد; آن جایی که دید فساد وجود دارد, با آن مبارزه کرد.ما نمی توانیم مثل امیرالمومنین عمل کنیم; ادعایش را هم نداریم; ما قابل این نیستیم بنده خودم را عرض می کنم که بخواهیم پشت سر امیرالمومنین حرکت کنیم, لیکن باید تلاشمان را بکنیم; این را همه باید وظیفه ی خود بدانند; نه این که اگر دستگاهی با فاسد و مفسدی مقابله کرد, باز همان اهرمهای فشار به حرکت دربیایند و جنجال و هیاهو کنند و دست و پای کسانی را که در این راه حرکت می کنند, بلرزانند.البته نباید دست و پای کسی بلرزد; باید قاطع در این راه حرکت کنند; خدا هم کمک می کند و مردم هم پشتیبانی می کنند.
آنچه که من فهمیده ام, این است که هیچ چیزی مردم را به قدر این خوشحال نمی کند که نظام جمهوری اسلامی در راه احقاق حق عامه ی مردم, با زورگوها و مفسدها و زیاده خواه ها و مفتخوارها مقابله کند.مجلس و دولت و قوه ی قضاییه هم وظیفه دارند و باید همه ی آنها دراین جهت حرکت کنند و به راه بیفتند.امروز خوشبختانه انسان اقداماتی را مشاهده می کند; لیکن در گوشه و کنار, کسانی که باید همکاری کنند, گاهی کوتاهی می کنند, که امیدواریم این کوتاهی ادامه پیدا نکند.
وقتی ما نام امیرالمومنین را گرامی می داریم, باید برای عمل کردن ما باشد.ما نمی توانیم مرتب به مردم بگوییم شما مثل امیرالمومنین عمل کنید.ما که امروز در نظام جمهوری اسلامی مسوولیم, بیشترین مسوولیت را داریم و بیشترین تکلیف بر دوش ما سنگینی می کند.امیدوارم مسوولان جمهوری اسلامی مثل امیرالمومنین این توفیق را پیدا کنند و دنبال آن راه, به خط ونشان اشاره ی سرانگشت آن بزرگوار حرکت کنند.البته امیرالمومنین در این راه خیلی سختی تحمل کرد.امروز, روز شهادت آن بزرگوار است.شاید در دوران حیات آن بزرگوار, شکایتهای اصلی او را کسی از زبان خود او نشنید.البته امیرالمومنین بارها در منبر از مردم شکوه و آنها را ملامت می کرد; اما شکایتهای امیرالمومنین فقط این نبود که به مردم بگوید چرا در میدان جهاد حاضر نمی شوید; دل امیرالمومنین پر از درد بود.امیرالمومنین در دعای معروف کمیل که انشا آن حضرت است خطاب به پروردگار عالم مطالبی را عرض می کند:((الهی و سیدی و مولای و مالک رقی)).از جمله, این خطاب به گوش و ذهن من خیلی حساس کننده آمد:((یا من الیه شکوت احوالی)) ای آن کسی که من شکایتهای خود را به او می کنم.او به خدا شکایت می کرد; دل آن حضرت پر از درد بود.نگرانی امیرالمومنین, هم وضعیت جامعه و مردم بود; هم وضعیت مسیر دین و جهتگیری دینی در نظام اسلامی تازه پای آن روز بود; و هم احساس مسوولیت سنگین خود او.البته امیرالمومنین یکهزارم از این مسئولیت را نیز کم نگذاشت.
آن وقتی که در محراب عبادت, بر فرق مبارک امیرالمومنین شمشیر فرود آمد, جمله یی که از آن حضرت شنیده شد آن طور که در کتابها نقل شده است این بود:((بسم الله و بالله و علی مله رسول الله فزت و رب الکعبه)); به نام خدا, برای خدا, در راه خدا; و به پروردگار کعبه, من پیروز و فائز و موفق شدم.آن شب عظیم که برای همه ی مردم مسلمان عزا و مصیبت شد, برای امیرالمومنین, شب پیروزی و شادی و موفقیت شد; خود حضرت هم در انتظار بودند.
علی الظاهر آن شب, شب جمعه بوده است.البته در بعضی از روایتها این است که شب نوزدهم, شب جمعه بوده است; اما در بعضی دیگر از روایتها این است که شب بیست و یکم, شب جمعه بوده است.آن شب در خانه ی ام کلثوم, آن بزرگوار افطار را به همان کیفیتی که شنیده اید, صرف کردند; افطار با نان و نمک یعنی در واقع نان خالی شیر را از سر سفره برداشتند و با نان خالی, آن شب افطار کردند.شب را تا صبح به عبادت گذرانیدند.قبل از اذان صبح وارد مسجد شدند و مردم را که در گوشه و کنار مسجد متفرقا خوابیده بودند, بیدار کردند; اذان گفتند و وارد محراب عبادت شدند.در