خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل آیهالله العظمی حاج آقا حسین قمی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل آیهالله العظمی حاج آقا حسین قمی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل آیهالله العظمی حاج آقا حسین قمی شامل 100 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل آیهالله العظمی حاج آقا حسین قمی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل آیهالله العظمی حاج آقا حسین قمی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل آیهالله العظمی حاج آقا حسین قمی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل آیهالله العظمی حاج آقا حسین قمی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل آیهالله العظمی حاج آقا حسین قمی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل آیهالله العظمی حاج آقا حسین قمی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل آیهالله العظمی حاج آقا حسین قمی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آیهالله العظمی حاج آقا حسین قمی :

شخصیت والا مقام حضرت آیه الله العظمی حاج آقا حسین طباطبایی قمی – قدس سره – از مراجع وارسته ای است که در مقاطع مختلف – بخصوص در دوران خفقان رضاخانی – بپاخاست و شجاعانه به ستیز با دشمن پرداخت و دخالت عملی در سیاست را با حضور در صحنه های مختلف سیاسی بخوبی نشان داد بحق او را می توان ((قامت قیام )) نامید. این نوشتار به اختصار به بررسی دوره های مختلف زندگی و ابعاد اخلاقی ، سیاسی ، مبارزاتی و علمی آن مرجع و فقیه بزرگوار می پردازد. باشد که مطالعه این اثر مشعلی فرا راه آیندگان و پویندگان قرار دهد.
ستاره ای از قم
او در ۲۸ رجب ۱۲۸۲ ه ق دیده به جهان گشود و پدر او را ((حسین )) نامید. خاندان ((سید حسین )) از بزرگان دین و از شخصیتهای برجسته ایمانی بودند که نسل پاک آنان با ۲۸ واسطه به امام حسن مجتبی علیه السلام می رسد.^(۱)
تحصیل
آقا حسین تحصیلات ابتدایی خود را در یکی از مکتب خانه های قم شروع کرد و پس از آن درسهای مقدماتی این رشته ، از قبیل صرف و نحو و منطق را در محضر استادان این فن فراگرفت و تا اوان بلوغ در قم به تحصیل مبادرت ورزید و سپس در پی تکمیل تحصیلات راهی تهران شد. درسهای دوره سطح را – که در بردارنده کتابهایی چون معالم ، قوانین ، شرح لمعه ، و رسائل و مکاسب است – نزد اساتید آن حوزه خواند و سپس در ۲۲ سالگی عزم سفر کرده ، به منظور انجام مراسم حج ، راهی مکه و مدینه شد.
حاج آقا حسین در بازگشت از سرزمین وحی ، وارد نجف اشرف گردید و پس از زیارت راهی سامرا شد و در جلسه درس آیه الله میرزا محمد حسن شیرازی شرکت کرد و پس از دو سال اقامت در سال ۱۳۰۶ ق . بار دیگر به تهران بازگشت .^(۲)
او در حوزه علمیه تهران از محضر فرزانگانی چون : آقا علی مدرس (متوفی ۱۳۱۰ ق .)، میرزا ابوالحسن جلوه (متوفی ۱۳۱۴ ق .)، میرزا علی اکبر حکمی یزدی (متوفی ۱۳۲۲ ق .)، میرزا هاشم رشتی (متوفی ۱۳۳۲ ق .)، شیخ علی نوری (متوفی ۱۳۳۵ ق .)، میرزا ابوالحسن کرمانشاهی (متوفی ۱۳۳۶ ق .) میرزا محمود قمی ، شیخ عبدالمحسن مدرس ریاضی ، شیخ فضل الله نوری (متوفی ۱۳۲۷ ق .) و میرزا محمد حسن آشتیانی (متوفی ۱۳۱۹ ق .) کسب فیض کرد^(۳) و پس از پنج سال تحصیل جدی و حضور مستمر در جلسات اساتید فوق ، تهران را به قصد آستان مقدس امامان علیهم السلام (در عراق ) ترک نمود.
او در شهر مقدس نجف اشرف در محفل درس اساتید ذیل حضور یافت .
حضرات آیات عظام میرزا حبیب الله رشتی (متوفی ۱۳۱۲ ق .)، حاج آقا رضا همدانی (متوفی ۱۳۲۲ ق .)، آخوند ملا علی نهاوندی (متوفی ۱۳۲۲ ق .)، آخوند محمد کاظم خراسانی (متوفی ۱۳۲۹ ق .)، سید محمد کاظم یزدی (متوفی ۱۳۳۷ ق .) و سید احمد کربلایی .^(۴)
حاج آقا حسین در سال ۱۳۲۱ ق . وارد سامرا گردید و به طور جدی و مستمر در درسهای آیه الله میرزا محمد تقی شیرازی شرکت جست و مراتب عالی علمی را یکی پس از دیگری پشت سر نهاد. استاد بزرگوارش نیز عنایت خاصی به وی داشت و مقلدان خود را در مسائل احتیاطی به ایشان ارجاع می داد و این امر، آینده درخشانی را برای وی ترسیم می نمود. زیرا ارجاع مسائل احتیاطی در واقع به این معنی است که وی پس از میرزا، اعلم مجتهدان آن زمان می باشد.^(۵)
با توجه به درخواست اهالی مشهد از محضر آیه الله میرزا محمد تقی شیرازی ، در فرستادن عالمی با تقوا و مجتهدی دانا و توانا به آن سامان ، ایشان ((حاج آقا حسین قمی )) را در پذیرش این امر خطیر مناسب دانسته و سفر به مشهد و اقامت در آنجا را به وی پیشنهاد کرد.او نیز این دعوت را پذیرفت و پس از ده سال سکونت در سامراک به سوی آستان قدس امام هشتم علیه السلام عزم سفر کرد.^(۶) وی با عزیمت به مشهد مقدس ، به دوران چهل ساله تحصیل خود خاتمه داد و با پشتوانه علمی گرانقدر برای رهبری و زعامت مردم ، راهی آن دیار مقدس شد شایان ذکر است که حاج آقا حسین از تمام اساتید خود در نجف و سامرا اجازه اجتهاد داشت و از مرحوم سید مرتضی کشمیری نیز اجازه نقل روایت اخذ کرده بود.^(۷)
مرجعیت
الف – زعامت حوزه علمیه خراسان
آیه الله حاج آقا حسین قمی در نخستین روزهای ورود به مشهد، با برپایی نماز جماعت ، ارتباط خود را با مردم برقرار کرد و به نشر احکام دین و پاسخگویی به سؤ الات مردم و رسیدگی به وضعیت محرومان و مستضعفان پرداخت و زعامت و سرپرستی حوزه علمیه را به عهده گرفت و علاوه بر رسیدگی به امور محصلان علوم دینی ، دانش فقه و اصول را برای طالبان علم ، در منزل خود تدریس می کرد.
برخی از شاگردان مکتب او در خراسان از این قرارند: میرزا حسن بجنوردی ، حاج آخوند ملا عباس تربتی ، شیخ محمد علی کاظمی خراسانی ، شیخ فاضل قفقازی ، سید صدرالدین جزایری ، حاج آقا بزرگ اشرفی شاهرودی ، میرزا مهدی حکیم ، سید محمد موسوی لنکرانی ، سید حسین موسوی نسل ، شیخ حسینعلی راشد تربتی ، شیخ مجتبی قزوینی ، شیخ هاشم قزوینی ، میرزا احمد مدرس یزدی ، سید حسن طباطبایی قمی ، سید مهدی طباطبایی قمی ، شیخ کاظم دامغانی ، شیخ غلامحسن محامی بادکوبه ای ، شیخ یوسف بیارجمندی شاهرودی ، شیخ علی توحیدی بسطامی و شیخ عباس علی اسلامی ^(۸)
حاج آقا حسین قمی اگر چه در طول مدت اقامت خود، به سؤ الات شرعی و استفتاات رسیده پاسخ می داد لیکن از مطرح شدن نام خود و قبول مسئوولیت مرجعیت و انشار رساله عملیه اجتناب می ورزید، تا آنکه با اصرار و مراجعه فراوان جمع زیادی از متدینین ، رساله احکام فارسی ایشان در سال ۱۳۵۱ به نام ((مجمع المسائل )) به چاپ رسید و مرجعیت ایشان از آن تاریخ آغاز گردید.^(۹)
واکنش شجاعانه ((آیه الله قمی )) نسبت به اقدامات ضد مذهبی رضاخان و حرکت اعتراض آمیز ایشان به تهران ، و پس از آن قیام خونین مسجد گوهرشاد، باعث شد که رژیم ستم شاهی پهلوی ، مدتی ایشان را در تهران توقیف و در نهایت ، در سال ۱۳۵۴ ق . به عراق تبعید کند. از آن پس مرکز مرجعیت ایشان به کربلا منتقل گردید.^(۱۰)
ب : احیای حوزه علمیه کربلا
حوزه علمیه کربلا با رحلت مرحوم آیه الله میرزا محمد تقی شیرازی رو به ضعف نهاده بود و ایشان پس از استقرار در کربلا جمعی از فضلا و مدرسان خبره حوزه علمیه نجف چون حضرات آیات میلانی ، خویی ، سید علی بهبهانی ، میرزا مهدی شیرازی و سید صدرالدین جزایری را برای تدریس و کمک به پیشرفت علمی حوزه علمیه کربلا دعوت به همکاری کرد و خون تلاش را در آن مرکز علمی جاری ساخت . با اقدامات و فعالیتهای آیه الله حاج آقا حسین قمی ، وضع عمومی حوزه تغییر یافت و جلسات درس و بحث رونق دیگری گرفت . ایشان در کنار اداره حوزه و زعامت دینی مردم و انجام رسالت عظیم مرجعیت ، از تدریس و تربیت شیفتگان علم دریغ ننمود و دروس خارج فقه و اصول را برای جویندگان آن بیان می کرد.^(۱۱)
برخی از شاگردان مکتب او در کربلا از این قرارند: شیخ محمد علی سرایی ، سید زین العابدین کاشانی حائری ، شیح هادی حائری شیرازی (پور امینی )، شیخ محمد حسین صدقی مازندرانی و شیخ محد رضا جرقویه ای اصفهانی .^(۱۲)
آیه الله قمی پس از درگذشت آیه الله سید ابوالحسن اصفهانی ، به اقامت یازده ساله و سراسر برکت خود در کربلا خاتمه داد و راهی نجف اشرف شد.
ج : مرجعیت عامه
علما و مجتهدان نجف اشرف با از دست دادن آیه الله اصفهانی در پی مرزبانی دیگر، برای سپردن مرجعیت عامه و سرپرستی حوزه کهن نجف اشرف به او بودند و تنها شخصیت ارزنده و والامقام حضرت آیه الله قمی را لایق این مسؤ ولیت می دانستند. پس از اصرار فراوان و بیان اینکه قبول این مسؤ ولیت برایشان واجب است آن پیر وارسته را به پذیرفتن این امر وامی دارند و از نیز چاره ای جز قبول نمی بیند و راهی شهر مقدس نجف می شود.^(۱۳)
توجه عمومی علما و مردم نه تنها ایشان را خرسند نساخت بلکه به ناراحتیهای وی افزود، تا آن حد که احساس می کرد این مسؤ ولیت ممکن است برای دین و تقوای ایشان خطر ایجاد کند. از این رو از خداوند متعال درخواست می کند که اگر مردن برای دین و آخرتش بهتر باشد، او را پیش خود بخواند و مرگ وی را برساند.^(۱۴) روزی جمعی از مؤ منین به ایشان عرض می کنند که بعضی از اهل علم نجف اشرف بنا دارند از حضرت آیه الله بروجردی دعوت کنند تا به نجف بیاید و زعامت را عهده دار شود. ایشان با خوشحالی فرمودند: ((ای کاش می آمد و این مسوولیت را به عهده می گرفت ، تا من راحت شده ، به کربلا برمی گشتم و به کارهای خود مشغول می شدم .))^(۱۵)
تاءلیفات
آیه الله حاج آقا حسین قمی آثار ارزنده ای در ابواب مختلف فقه از خود به یادگار گذاشته است که به اسامی آنها اشاره می کنیم :
حاشیه بر عروه الوثقی (از اول مسائل تقلید تا بخشی از احکام نماز)، حاشیه بر رساله ارث و نفقات ، حاشیه بر رساله ربائیه رضاعیه ، حاشیه بر صحه المعاملات ، حاشیه بر مجمع المسائل ، الذخیره الباقیه فی العبادات والمعاملات ، مختصر الاحکام ، طریق النجاه ، منتخب الاحکام ، مناسک حج ، ذخیره العباد، هدایه الانام فی المسائل الحلال والحرام و ((رساله احکام )).^(۱۶)
ریشه ها و زمینه های قیام
دوران دیکتاتوری رضاخان و عملکرد ضد مذهبی او، از مقاطع حساسی است که آیه الله قمی در آن مقطع به مبارزه برخاست و توده های دین باور را بر ضد نظام ستم شاهی شوراند. به منظور روشن شدن عظمت این خیزش دینی (قیام گوهرشاد) ذکر بخشهای مهم تاریخی و رویدادهای تلخ و ناگوار آن دوران ، لازم و مناسب است ؟!
در آن ایام اسلام زدایی و محو تدریجی مذهب و منزوی کردن علما از مهم ترین و اساسی ترین استراتژی سیاستمداران وقت انگلستان در برخورد با کشور ایران قرار گرفت و آنان در این زمینه از دو عنصر سیاسی و نظامی چون سید ضیاءالدین و رضاخان استفاده نموده ، در سال ۱۲۹۹ ش . کودتای سیاه را بر پا کردند. رضاخان در سوم آبان ۱۳۰۲ ش . به نخست وزیری منصوب شد و احمد شاه نیز با سفر به اروپا، در عمل کشور را به رئیس الوزرا سپرد. پس از تشکیل مجلس پنجم که عمده نمایندگانش طرفداران دیکتاتور بودند رضاخان در روز نهم آبان ۱۳۰۴ ش . به پادشاهی منصوب گردید. او در تمام دوران تصدی وزارت جنگ ، نخست وزیری و پادشاهی ، سیاست واحدی را نسبت به مذهب دنبال نکرد. هنگامی که پله های ترقی (؟) را می پیمود خود را مسلمان متعصب معرفی می کرد. چون می دانست که در ایران ریشه عمیق مذهبی وجود دارد و پیمودن مسیر خلاف آن ، موفقیت ندارد. او با اتخاذ این شیوه منافقانه و فریبکارانه ، حمایت بسیاری از اقشار اجتماع را جلب کرد اما به هنگام دستیابی به قدرت و رسیدن به سلطنت ، بتدریج سیاست مذهبی گذشته خود را کنار گذاشت و به منظور ریشه کن کردن آیین مقدس اسلام از جامعه ایران ، به سرکوبی و تضعیف علما و روحانیت پرداخت و به صراحت مذهب را منافی تمدن و تجدد معرفی کرد.^(۱۷)
این در حالی رخ می داد که کوشش مرموزانه و مستمر فراماسونری و ماسونها در ایران برای ناتوان ساختن روحانیان نیز به یاری اش شتافت .^(۱۸)
رضاخان در مدت دوران سلطنت خود اقدامات به اصطلاح تجدد طلبانه ای را در جهت حذف تدریجی مذهب اسلام و روحانیان انجام داد که در ذیل به گوشه ای از آن عملکردها اشاره می کنیم :
1. نظام وظیفه اجباری برای روحانیون ^(۱۹)
2. حذف تاریخ قمری و جایگزینی تاریخ شمسی – که نشانه تهاجم وسیع و همه جانبه بر فرهنگ اسلامی بود – به بهانه ((عربی زدایی )) در ایران ^(۲۰)
3. اختلاط دختر و پسر در مدارس ^(۲۱)
4. جایگزینی محضرهای رسمی به جای محضرهای شرعی برای منزوی ساختن و طرد روحانیون ^(۲۲)
5. بستن مساجد و جلوگیری از برپایی مرسام عزاداری
رضاخان با عملی ساختن این توطئه ^(۲۳) تا آن حد پیش رفت که در ایران عاشورایی گذشت لیکن یک مجلس عزاداری بر پا نشد تنها افراد اندکی ، نیمه های شب در زیرزمینهای خانه خود به صورت مخفی مجلس سوگواری و عزاداری بپا می کردند یا به بیابان و باغی رفته ، به روضه خوانی می پرداختند. در این میان بسیاری از مجالس مخفی نیز کشف می شد و با بانیان و شرکت کنندگان آن محفل با خشونت برخورد می شد. یکی از مورخان تاریخ معاصر ایران چنین می نویسد:
((به جای عزاداری ، کاروان شادی (کارناوال ) در ایام عاشورا به راه انداختند و صنوف را مجبور کردند که در برپایی کارناوال پیشقدم شده ، هر صنفی رسته خود را شرکت دهد. خوب به خاطر دارم در اواخر سلطنت پهلوی حرکت کارناوال (کاروان شادی ) مصادف بود با شب عاشورا، و در کامیونها دسته جات رقاصه با ساز و آواز و پایکوبی و رقص ، در شهر به گردش درآمده بودند. در عوض اگر احیانا افرادی از ذاکری با عبا و عمامه دیده شدند، تحت تعقیب قرار می گرفتند.))^(۲۴)
6. لباس متحدالشکل ^(۲۵)
یکی از اهداف رضاخان برای مبارزه با روحانیت اصیل از طریق محو تدریج لباس خاص اهل علم بود. با اجرای این طرح ، نسبت به کسانی که عمامه داشتند سخنگیریهای بسیار می شد. روحانیان نمی توانستند در معابر عمومی ظاهر شوند و ناچار بودند در خانه یا در مدرسه علمیه باقی بمانند، در غیر این صورت گرفتار پلیس می شدند.
7. از کلاه پهلوی تا کلاه لگنی
از تاریخ ۱۳۰۷ ش کلاه یک لبه ۰پهلوی ) با اعمال فشار دولت متداول گردید، اما در خرداد ۱۳۱۴ ش کلاه یک لبه ناگهان به کلاه تمام لبه (شاپو) تبدیل گردید! می گویند این تبدیل کلاه از سوغاتهایی بود که رضاشاه از مسافرت به ترکیه آورده بود، زیرا ترکها هم پس از تغییر رژیم ((کلاه فنه )) را تبدیل به شاپو کرده بودند.^(۲۶)
این اقدامات در پی توطئه ((اسلام زدایی )) از طریق اشاعه فرهنگ غرب و مقابله با هویت فرهنگی که با اصول اسلامی درآمیخته بود، صورت می پذیرفت .
8. کشف حجاب
رضاخان در اجرای اهداف استعمارگران ، اشاعه فرهنگ غرب را یکی از راههای مبارزه با اسلام و تضعیف آن در میان مردم می دانست . او پس از مسافرت به ترکیه به کشف حجاب شدت بیشتری داد و کلیه اقشار جامعه را به شرکت در مجالس جشن و سخنرانی مجبور کرد و آنها را مؤ ظف ساخت که به اتفاق همسرانشان شرکت کنند.^(۲۷)
امام خمینی (ره ) در این زمینه می فرماید: ((بهانه دومی که باز به تقلید از آتاتورک بی صلاحیت ، آتاتورک مسلح ! غیرصالح ، باز انجام داد، قضیه کشف حجاب با آن فضاحت بوده . خدا می داند که به این ملت چه گذشت در این کشف حجاب . حجاب انسانیت را پاره کردند اینها. خدا می داند که چه مخدراتی را اینها هتک کردند و چه اشخاصی را هتک کردند… در بعضی از جشنها (به اصطلاح خودشان ) آنقدر گریه کردند مردم ، که اینها از آن جشن شاید اگر حیایی داشتند، پشیمان می شدند، یک رشته … .)) ^(۲۸)
رژیم رضاخانی رد اجرای این توطئه ، به چند شهر بزرگ و مذهبی از جمله شهر مقدس مشهد و قم حساسیت بیشتری از خود نشان می داد زیرا در صورت موفق بودن اجرای این امر و وادار کردن زنان این دو شهر در پذیرش کشف حجاب ، عملی شدن آن در سایر شهرها حتمی بود. بر این اساس بیشترین فشار را بر شهرهای مذهبی وارد کردند. در نوروز سال ۱۳۰۶ ه ش همزمان با ماه مبارک رمضان ، اعضای خانواده رضاشاه به طرز بسیار نامناسب و زشت وارد غرفه بالای ایوان آیینه حرم حضرت معصومه علیهاالسلام در قم شدند که با برخورد آیه الله شیخ محمد تقی بافقی مواجه گردید.^(۲۹) کشف حجاب در شهر مقدس مشهد نیز به سختی عملی می شد. آنان در این هتک حرمت کار را به جایی رساندند که زمینه تحولات بعد و قیام گوهرشاد گردید. استاندار خراسان در بخشی از گزارش عملکرد خود به دولت وقت چنین می نویسد: ((… در نظر است پس از خاتمه جشنها، ورود صحن و حرم مطهر و بیوتات شریفه برای زنهای با چادر قدغن شود. البته زوار خارجه که تذکره ارائه