خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل دل نوشته هایی در فراق آیت الله بهجت(ره)

ای پر از عرش خدا به خدا می سپارمت
آه، سه نیمه شعبان است که مَه مهکش ما، آیینه ی خورشید نشد وخسوف اجل، حجاب بین نازنین رویش وچشم عشاق شد.
آه، که همه این ایام غیبت، تمام سالها، بودن تو که بوی خوش حضرت مهدی(عج) بودی مرهمش بود. و دلخوش و خرم از این بودیم که اگر محروم و ممنوع از دیدن یاریم، خدا را هزاران و هزار شکر که در کوی بهترین یارِ یاریم.
تو که چه بی خبر ازبهشت ذکر به بهشت عدن عروج کردی و بی تو و نماز تو عروج من و ما ناتمام، تمام شد.
و نمیدانم آیا میدانی که تو ای خوبم، دارایی خدا وناخدا دراین عصر عسیر بودی؟
و من که همه فقر بودم، سر این بزم به اشارت و دعوت تو مهمان شدم و بخدا که همه فخر شدم. اما امان که هنوز عطشم از وصل تو سیراب نبود که تو خود مهمان و بهترین مهمان بزم و نشئه دیگری شدی.
بهجتم! و ای همه بهجتم!
نمیگویم که چه گویند از این حال زارم، تو که میدانی، ولی باز بدان که باز هم ندانند یک عُشر از آن حال زارم.
ای بهشت من!
در این گنبد دوار که غمکده و خانه احزان ماست، به یمن بهشت مضجع همه نورت، بهشتی زدیم و وه که چه بهشتی! و همه عباد و عشاق تو بهشتیان این بهشتند.
و ای تو که از حضرت حق عید و عیدی من بودی و هستی، دراین عید و هر عید باز عیدی من تو باش و تو باش..
ای پر از عرش خدا به خدا سپارمت