خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بیانات معظم له پس از درس خارج فقه ۲۷/۲/ ۱۳۸۳

امروز مسأله یی که لازمتر از مباحثه ی درسی است و من بایستی آن را خدمت آقایان عرض کنم، قضایای اخیر نجف و کربلاست که بسیار مهم است و قضایایی نیست که یک مسلمان و شیعه در قبال آن بتواند آرام بگیرد. بنده خودم از دو روز قبل که این قضایا پیش آمد، تقریباً به طور دایم حالم منقلب است؛ یعنی واقعاً احساس می کنم که حادثه یی را که اینها، این امریکاییهای بی خرد و قسی القلب، پیش آورده اند، حادثه ی بسیار دشواری برای خودشان است؛ کار بزرگی را دارند انجام می دهند و نمی فهمند.
چون امام حسین و امیرالمؤمنین فقط متعلق به شیعه نیست و همه ی مسلمانها برای این بزرگواران و برای این مراقد مطهر احترام و ارزش قائلند، برای مسلمانِ مؤمن قابل تحمل و قابل قبول نیست که بیایند در خیمه گاه کربلا و تانگ و توپ و نیروی مسلح بیاورند، یا به گنبد مطهر امیرالمؤمنین اهانت کنند و آن را با گلوله بزنند. این قضایا، قضایای بسیار مهمی است.
به نظر می رسد که امریکاییها کار را از حد گذرانده اند و در واقع حماقت را با وقاحت و گستاخی و بی پروایی توأم کرده اند. تعرض به مقدسات مردم و آنچه که مردم دلبسته ی به آنها هستند، موضوع کوچکی نیست؛ موضوع بسیار مهمی است. و عجیب این است که با همه ی این گستاخیها و بی پرواییها، دم از حقوق بشر و دم از دمکراسی و… هم می زنند! این همان وقاحتی است که در وجود اینها واقعاً عجیب است. من مطمئنم که مردم مسلمان، بخصوص مردم شیعه – چه در کشور خودمان، چه در شهرهای مختلف عراق، چه در بقیه ی نقاط عالم – در مقابل این تعرض و گستاخی امریکاییها ساکت نخواهند نشست. امریکاییها چه خودشان بفهمند یا نفهمند، اعتراف بکنند یا نکنند، در عراق شکست خورده اند. آن وضعی که امریکاییها در عراق پیش آورده اند و آن تخم نفرتی که در عراق کاشته اند، محصول تلخش را تا ده ها سال در عراق، بلکه در کل منطقه، خواهند چید. این طور نیست که اینها خیال کنند خواهند توانست در عراق بمانند و بر مردم عراق سلطه پیدا کنند و بی دردسر حکومت کنند و نفت عراق را ببرند و مردم آن را این طور تحقیر کنند.
ماجرای زندان «ابو غریب» – که اخیراً معلوم شده است که این ماجرا مخصوص زندان ابوغریب هم نیست و در همه یا در اکثر زندانهایی که امریکا در عراق دارد، با عراقیها همین رفتار می شده است – داغ ننگی بر پیشانی امریکاییها شد؛ و این داغ به این آسانیها پاک نخواهد شد. آن وقت رؤسای امریکایی – رئیس جمهور و باند حاکم بر امریکا – می گویند ما خبر نداشتیم؛ عذرخواهی شان این است! می گویند ما اطلاع نداشتیم؛ ما درِ شکنجه گاه های صدام را بسته ایم. مگر فرق می کند که چه کسی مردم را شکنجه کند؛ صدام یا شما؟! شکنجه، شکنجه است. شما درِ شکنجه گاه های صدام را نبستید؛ شما جای صدام را گرفته اید. این که می گویند ما خبر نداشتیم، اولاً دروغ می گویند؛ چون صلیب سرخ صریحاً اعلام کرد که از مدتها قبل مسؤولان رده ی بالای ارتش و مسؤولان امریکا را در جریان این کار قرار داده است. معلوم می شود که از مدتها قبل این کار اتفاق افتاده و حالا آشکار شده است؛ بنابراین باید خبر به اینها رسیده باشد و اگر نرسیده، این موضوع، خودش جرم دیگری است. وانگهی، مگر صدام خودش به سلولها می آمد و شکنجه می کرد؟ صدا