خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل حماسه حسینی و ظهور هویت آدمی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حماسه حسینی و ظهور هویت آدمی :

عاشورا امتحان بزرگ و در زمان و مکان خود بی نظیر بود، روزی که پرده ها به کنار رفت، حقیقت و جوهره انسان ها برملا گردید. عاشورا به نوعی «یوم الفصل» بود، چرا که حدفاصلی بین دو دسته از آدم ها شد؛ یک عده فرسنگ ها به جلو رفتند و از خاک تا ملکوت اوج گرفتند و عده ای دیگر سیر قهقرایی طی نموده و مصداق «تعبیر« قرآن کریم شدند: «اولئکَ کَالأنعامِ بَل هُم اَضَلّ(۱)».

عاشورا وقتی لب به سخن می گشاید و محفل عاشقانه آن تعداد اندک را به تفسیر می نشیند، آنها را متصلان به حقیقت توصیف می نماید؛ زیرا مقدمه یافتن حقیقت، واقع بینی و حقیقت جویی است، تا واقع جو نباشی، حقیقتی را درنخواهی یافت. و امام که آنها را با حقایق آشنا کرد، چون زمینه حقیقت جویی و واقع بینی را در آنها یافته بود.

«هر گاه انسانهای واقع بین و حقیقت طلب هر چند اندک باشند به حد نصاب برسند، آن روز می شود از حقایق سخن گفت»(۲).

در این حماسه عظیم و خصوصاً آن شب بزرگ تاریخ انسان(۳)، یعنی شب عاشورا عده ای در ساحل سپیده، تن شستند و در زیر بزرگ ترین محراب زمین، یعنی آسمان نماز گذاردند و حماسه را اقامه بستند. آنان چون وصل به معبود بودند، آن روز بزرگ را رقم زدند، چون آن شب عظیم را پشت سرگذارده بودند چنان روزی را آفریدند. روزهای بزرگ، محصول شبهای بزرگ است و آنانکه شب بزرگ نداشته باشند، روز بزرگ ندارند؛ چرا که انسانهای بزرگ توشه و توان خویش را از شب می گیرند. امام علی(ع) در توصیف انسانهای بزرگ می فرماید:

«زُهّادُ اللَیل وَ اُسُدُ النَهار؛ زاهدان شب و شیران روزند». کسی که در سپیده دمان شیر باشد، یقیناً زهد شب را تجربه کرده است؛ کسی که شبانگاهان شانه هایش بلرزد و میان خویش و معبود پل ارتباطی برقرار نماید، اشک در چشمانش بی قرار می گردد و شخص آسمانی می شود و زمین، آسمان می گردد.

حقیقت آدمی در کربلا برای عده ای اینگونه بود؛ چرا که در آن دگرگونی معنوی، مسیرهای سلوک را یک شبه طی کردند و از تن و جان و مال و دنیای فانی گذشته و دنیا را به سان یک منفذ نگاه کردند؛ نه از چشم انداز.

اگر کسی به اقتضای توحید، دل دادن به یک محبوب و یا حل شدن در یک آمان را بطلبد و آن را وسیله رسیدن به محبوب اصلی، یعنی خدای تعالی قرار دهد، بینا می شود ولیکن کسی که شؤون دنیایی و ارزشهای مادی و زودگذر آن را هدف، قلمداد کند و آن را در عرض خداقرار دهد، کور می گردد. این همان معنایی بود که در واقعه عاشورا، بین سپاهیان دو طرف، خود را به خوبی نمایان ساخت. عارفان واقعه و عاشقان دلداده با لمحه ای از نگاه دوست، بینایی یافتند که دارای سه افق بود: «افق باز»، «افق دور» و «افق روشن» و این سه، افقهای عارفانه هستند؛ افق باز، انسان را محو جمال محبوب می کند و به قول حلاج در این افق فقط معشوق می ماند و بس؛ چرا که «المَحَبَّهُ نارً تَحرِقُ ماسوی المحبوب»(۴).

در افق دور، انسان فراتر از سطح موجود، ابعاد دورتر و وسیع تر را می بیند و جمال محبوب، او را در دنیای دیگر سیر می دهد و تا مرحله غرق در دریاهای خون پیش می رود؛ و این یعنی عشق عارفانه و ازلی به آرمان، عشق به هدف و خدای تعالی. به قول منصور حلاج به مرحله «رَکعَتان فِی العِشقِ لا یَصِحَّ وُضوهُما اِلاَّ بالدَّمِ»(۵) می رسد.

در افق روشن، نوعی مکاشفه است. نوعی احساس اتصال و ملاقات و چشم بصیرت یافتن. امام علی(ع) در خصوص اوصاف پارسایان (متقین) تعبیر بسیار زیبایی از این افق دارد، می فرماید: «فَهُمِ والجَنَّهُ کَمَن قَدرَآها فَهُم فِیها مُنَعَّمونَ، و هُم و النَّارُ کَمَن قَدرَآها فَهُم فِیها مُعَذَّبون؛(۶) بهشت برای آنان چنان است که گویی آن را دیده و در نعمتهای آن به سر می برند، و جهنم را چنان باور دارند و می بینند که گویی آن را دیده و در عذابش گرفتارند».

حسین(ع) معلّم تمام انسانها

وقتی حقیقت آدمی و آرمان اصیل او که خلیفه اللهی است ظهور کند، یک الگوی تمام عیار برای کسانی می شود که بخواهند مسیر آرمان سازی را طی کنند، نقش «کتاب باز» را ایفا می کند؛ خواه آنان مسلمان باشند یا غیر مسلمان. این اعجاب بزرگ را در حماسه کربلا به خوبی شاهد هستیم، با آن که فرعونیان اجساد خندان آیینه ها را به ظاهر شکستند. قرنها بعد زبان منصف بعضی مستشرقان از آن الهام می گیرد؛ به یقین این الهام گرفتن، چیزی جز ظهور حقیقت انسان به عنوان جانشین محبوب نیست و این درس بزرگ را در قالب یک حماسه عظیم مولا به انسانها یاد داد. اگر بگوییم کربلا یک دانشگاه بزرگ است، شاید در حق کربلا و حماسه حسین(ع) اجحاف کرده باشیم؛ بلکه باید گفت دانشگاهی بزرگ برای همه اعصار که واقعیت انسان بودن انسان را در جنبه های مختلف ظلم ستیزی، آزادی طلبی و شکستن یوغهای غیر الهی و زمینی به بشریّت می آموزد. این حقیقت عظیم انسانی به حدی است که در نگاه مستشرقان، بعد از قرآن و مراسم عظیم حج، پایه و اساس قدرت مسلمانان به شمار می آید، چنانچه در کلام وینستون از مستشرقان غربی به این واقعیّت اشاره شده است:

«مادامی که مسلمانان قرآنی داشته باشند که تلاوت شود و (فراموش نگردد) و کعبه ای که مراسم آن با انسجام و همدلی صورت گیرد و حسینی که یاد شود، هیچ کس قدرت تسلط و سیطره را بر آنان نخواهد داشت».(۷)

فردی مانند «مهاتماگاندی» در منشور انقلاب خویش، بعد از اینکه با نظریه معروف «مبارزه منفی»، انگلیس استعمار را در هندوستان زمین گیر می کند و اقتصاد آن گرگ پیر را به مخاطره می اندازد، اعلام می دارد:

«ای ملت هند! من هیچ گونه الگو و روشی از هیچ کس در دنیا برای شکست استعمار پیر برنگزیدم مگر از حسین شیعه!»(۸).

لذا وقتی ظهور حقیقت در آستان سپیده دم خدایی تبلور پیدا می کند و نور امنیتِ شعاعِ آن از فراز تاریخ می گذرد و قرنها را در می نوردد و تاریخ را می فشرد و هوای اندیشه انسانها را تلالؤ می بخشد و حقیقت را بر جهازی از پرچم و قیام و شهادت ترسیم می سازد، مشاهده می کنیم که مرزها شکسته می شود. وینستون مستشرق، آن را حقیقتی انکارناپذیر جهت منع سلطه بر مسلمانان می شمرد و یاد حسین را قرنطینه ای بر ضد سلطه گری بر پیروانش به شمار می آورد. و بولس سلامه مسیحی قیام و شکوه و عظمت آنرا یک «لوا» و «پرچم» و «رایت» به شمار می آورد تا ثابت کند هر ملتی که دنبال استقلال طلبی و رهایی است، باید ملاکش عملکرد اباعبدالله باشد.(۹) و گاندی غیر مسلمان نیز قیام خویش را وامدار درس مولا امام حسین(ع) می داند.

این سه بُعد را می توان در یک مثلثی، ترسیم کرد که اضلاع آن بیانگر تاثیر قیام مولا اباعبد الله است.

۱. بُعد مصونیت: تنظیم و تکریم واقعه طف و جانبازی اباعبدالله و یاران وفادارش مصونیت سیاسی و فرهنگی و اجتماعی مسلمانان را تضمین کرده و همسان تلاوت قرآن و مراسم حج تفسیر شده است. البته حدیث ثقلین از پیامبر اسلام (ص) نیز در این خصوص گویاترین است؛ چرا که تمسک به کتاب خدا (قرآن) و توسل به عترت پیامبر که امام حسین(ع) نیز از آن شجره طیبه است، مصونیت مسلمانان را از هر خطر به همراه دارد و شاید یکی از علل ذلیل شدن بعضی ممالک اسلامی در قبال توطئه ها و کینه ها و فتنه ها، عدم رویکرد درست به قرآن و دوری از اهلبیت(ع) و اکتفا به مراسم صوری حج است.

۲. بُعد موجودیت و احساس حضور: ملتی که پایگاه واقعی خود را طلب کند و در پی کسب جایگاه شایسته و بایسته خویش باشد، با تمسک به آرمان مولا اباعبد الله (ع) مشعل راه را برافروخته، پرچم مبارزه را افراشته، موجودیت خود را اعلام داشته است.

۳. بُعد مشروعیت: ایده گرفتن از انگیزه ظلم ستیزی و حق طلبی قیام مولا اباعبدالله(ع) عامل مشروعیت قیامها و مبارزات حق طلبانه است؛ چرا که تنها در این راه است که فریاد سلطه ستیزی به وسعت همه تاریخ طنین انداز شده است و چنانچه گاندی گفته است حسین می تواند زیباترین تابلوی حماسه و بهترین الگوی مبارزه با استعمار باشد.

ظهور جوهره ها در کربلا

از نظر روانشناسان افراد انسان هر کدام دارای خصائص و ویژگیهای فردی متمایز و مشترک هستند؛ اما عین هم نیستند. امام علی(ع) در خصوص این ویژگی، دگرگونی روزگار را تمثیل زده، چنین فرموده اند: «فی تَقَلَّبُ الأحوالِ عِلمُ جَواهِرُ الرجالِ.»(۱۰)

با سنجیدن نوع تعامل جوهره ها با حقیقت مطلق می توان آنها را به دسته های زیر تقسیم کرد:

۱ هویت همراه

افرادی هستند که به محض شنیدن ندا، همراه منادی می شوند؛ مانند همراهانی که از مکّه تا بزرگترین قربانگاه تاریخ، یعنی تا کربلای امام حسین همراه امام، همانند یک رود زلال جاری شدند؛ نمونه ابدی و ماندگار آن را می توان در بسیاری از کتابهای تاریخی و تحلیلی این واقعه مشاهده نمود.

در قوانین نظامی و جنگی، یک فرمانده به این مسئله توجه دارد که اگر تعداد افراد دشمن و وسایل نظامی آنها بیشتر از افراد خوی باشد به آن را افراد خود نگوید تا روحیه آنها ضعیف نگردد. او پیوسته روحیه سربازان خود را تقویت می نماید و قدرت دشمن را ضعیف جلوه می دهد و دشن را حقیر و ضعیف می شمارد تا روحیه سربازانش تقویت شود و خود را نبازد اما امام اینگونه عمل نکرد، بلکه در شب عاشورا یاران خود را فراخواند و فرمود: اگر در این سرزمین بمانید و نروید، فردا پیش از غروب آفتاب حتی یک نفر از شما زنده نخواهد ماند؛ حضرت حتی خبر قطعی شهادت آنان را صریحاً اعلام نمود. اما روحیه آنها نه تنها ضعیف نشد و به دل خود ترس راه ندادند، بلکه غرق شعف و شادی گشته و می گفتد: عجب! فردا روز پایان فراق و آغاز اوج گرفتن و فرا رسیدن هنگامه وصل است.

چنانچه حبیب ابن مظاهر می گوید: ای کاش این پرده شب