خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل پندارگرایی در قرآن

با فایل فایل پاورپوینت کامل پندارگرایی در قرآن یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل پندارگرایی در قرآن شامل 62 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل پندارگرایی در قرآن را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل پندارگرایی در قرآن با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل پندارگرایی در قرآن بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل پندارگرایی در قرآن با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل پندارگرایی در قرآن وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل پندارگرایی در قرآن با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل پندارگرایی در قرآن مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پندارگرایی در قرآن :

زندگی پنداری

یکی از موانع سیر انسان به سوی خدا، پندارگرایی و گمان باطل است؛ چنان که ازمهمترین علل و اسباب طهارت روح و صعود آن به سوی حق، معرفت صحیح است. فرق عارف با پندارگرای غافل در این است که عارف، خود را درمشهد و محضر خدای علیم قدیر حکیم می یابد، چنان که هر موجودی را مظهراو می داند و پندارگرای غافل، خود را غایب از او می پندارد، چنان که هر موجودی را مستقل می پندارد. هر کس بر اساس معرفت یا گمان خود، سود یا زیانی می برد.

قرآن کریم در ستایش مؤمن عارف می گوید: او خود را در مشهد خدای علیم قدیر حکیم می یابد و اهل مراقبت و محاسبت است، ولی در وصف غافل می گوید: او فاقد همه این کمال هاست و با گمان و پندار زندگی می کند و در پندار خود، مدفون است.

قرآن کریم، گاهی درباره پندارگرایان غافل می فرماید:«أَلَمْ یعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ یرَی»[۱]مگر او نمی داند که خدا می بیند؟ اگر کسی بداند که خدا او را می بیند و در مشهد خدا کار می کند هرگز دستش به تباهی و زبانش به بدگویی آلوده نمی شود.[۲]

گاهی می فرماید:«أَیحْسَبُ أَنْ لَمْ یرَهُ أَحَدٌ»[۳]آیا می پندارد که کسی او را نمی بیند؟ خدا شاهد است و شما در محضر و مشهد خدایید. گاهی می فرماید:«أَمْ یحْسَبُونَ أَنَّا لا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَنَجْوَاهُمْ»[۴]آیا می پندارند که ما کارهای پنهان و نجوای آنها را نمی دانیم؟ اینها ناظر به بعد علمی است؛ یعنی انسان غافل فکر می کند که کسی او را نمی بیند و او تنهاست و چون تنهاست، رهاست.

گاهی می پندارد بر فرض، کسی او را ببیند قادر نیست جلو او را بگیرد و خود را در مشهد قدیر نمی بیند؛ یعنی می پندارد که خدا بر او توانایی ندارد. در این زمینه، ذات اقدس اله آیات فراوانی نازل کرده، می فرماید:

«أَیحْسَبُ أَنْ لَنْ یقْدِرَ عَلَیهِ أَحَدٌ»[۵]آیا انسان می پندارد خدا قدرت ندارد تا همه نعمت های او را به نقمت و حیات او را به ممات و سلامت او را به بیماری مبدل کند؟گاهی می فرماید:«أَیحْسَبُ الإنْسَانُ أَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُ»[۶]

آیا انسان می پندارد که با مرگ نابود می شود و ما استخوان های پوسیده او را دوباره زنده نمی کنیم؟ برخی چنین می پندارند که با مرگ نابود می شوند و خداوند بر احیای مجدد آنها قدرت ندارد و برخی می پندارند که بعد از مرگ، حساب و کتابی نیست و کسی بر حسابرسی اعمال آنها قدرت ندارد و به همین جهت، زبانشان دراز و دستشان به گناه، آلوده است.گاهی انسان، جاه و قدرت خود را عامل موفقیت خود می پندارد. از این رو ذات اقدس خداوند می فرماید:«أَمْ حَسِبَ الَّذِینَ یعْمَلُونَ السَّیئَاتِ أَنْ یسْبِقُونَا سَاءَ مَا یحْکمُونَ»[۷]

آیا کافران می پندارند که سابق و پیشگامند و ما به آنها دسترسی نداریم؛ قضا و قدر ما آنها را رها کرده است و آنها از قلمرو قدرت ما بیرونند؟ این، حکم و داوری بدی است. گاهی نیز می پندارند قدرت های مالی، مشکل آنها را حل می کند:«یحْسَبُ أَنَّ مَالَهُ أَخْلَدَهُ»[۸]آیامی پندارد که مال او، او را جاوید می کند؛ چنان که در جای دیگر می فرماید:«وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِنْ قَبْلِک الْخُلْدَ أَفَإِنْ مِتَّ فَهُمُ الْخَالِدُونَ»[۹]

در نظام آفرینش، دنیا جای خلود و جاودانگی نیست و هیچ کس در آن، جاوید نمی ماند؛ زیرا دنیا نشئه حرکت است و حرکت باید به مقصد برسد و با دوام، سازگار نیست و اگر موجودی دائما در حرکت باشد، «عبث» می شود. معنای دوام حرکت این است که هدفی در کار نیست. از این رو حرکت حتما باید منقطع شود و به «دارالقرار» برسد.

ذات اقدس خداوند در این مورد می فرماید:«أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاکمْ عَبَثًا وَأَنَّکمْ إِلَینَا لا تُرْجَعُونَ»[۱۰]

آیا فکر کرده اید نظام آفرینش، یاوه و بیهوده است و این نظام، هدفی نداشته و شما معادی ندارید؟

گاهی انسان خود را در مشهد علیم قدیر حکیم می بیند و هیچ یک از بحث های گذشته درباره او نیست اما خود را «محق» می پندارد؛ با این که در برابر وحی ایستاده و هم فکرش تیره و هم کارش تاریک است، می گوید: حق با ماست. در این زمینه، قرآن کریم می فرماید:«وَیحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ»[۱۱]آنان می پندارند که هدایت یافته اند در حالی که به بیراهه می روند.«وَهُمْ یحْسَبُونَ أَنَّهُمْ یحْسِنُونَ صُنْعًا»[۱۲]فکر می کنند که کار خوب می کنند؛ در حالی که به بدی مبتلایند.

از مجموع این آیات بر می آید که عده ای از انسان ها در جدار پندار، زندگی می کنند و در خیال خام خود، غوطه ورند و بر اثر پندارگرایی از «مغز» تهی و به «پوست» تبدیل می شوند و روشن است که پوست ها را می سوزانند، چنان که کشاورز، پوست را می سوزاند و «لب» و مغز را برای غذا نگه می دارد. دنیا مزرعه آخرت است و در آخرت، پوست های مزرعه دنیا خریداری ندارد، چنان که در آن جا هرگز «اولوالباب»، یعنی کسانی که دارای «لب» و مغزند، نمی سوزند.تعبیر قرآن کریم درباره پندارزدگان این است:«وَأَفْئِدَتُهُمْ هَوَاءٌ»[۱۳]

دل های اینان تهی است و چیزی در آن نیست. چون آنچه به دل اینها راه یافته است، پندارمحض است و پندار هم باطل است، ولی عارف، خود و همه کارهای خود را در مشهد خدای علیم قدیر حکیم می یابد و می داند که خدا می بیند و می تواند و پس از مرگ، روز حسابی هست. پس مهمترین راه برای تهذیب و تزکیه روح، همان معرفت صحیح و بدترین عامل برای آلودگی آن، همان گمان و پندار باطل است.

منشأ پندارگرایی

خدای سبحان هرگز کسی را گرفتار جهل و پندار باطل نکرده، بلکه همه انسان ها را با سلاح معرفت، مسلح کرده و هر انسانی را با الهام «فجور» و «تقوا» آفریده است:«وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا»[۱۴]

ولی اگر کسی این الهام را با الحاد خودش تاریک کند، به دام پندار می افتد و از آن به بعد علمش به جهل و الهامش به الحاد، تبدیل می شود. هرگز خدا به کسی بد نمی کند و برای کسی بدی نمی فرستد، بلکه راه توبه را بر روی همگان باز می کند و بدی های آنان را به نیکی تبدیل می کند.

تا انسان در عالم حرکت و طبیعت به سر می برد، راهی برای تبدیل سیئه به حسنه دارد. اگر شراب نجس و حرام سرکه شود، همین نجس و حرام، پاک و حلال خواهد شد و اگر انسانی توبه کند، همین انسان تبهکار آلوده، پاک می شود:«یبَدِّلُ اللَّهُ سَیئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ»[۱۵]

پس کار ابتدایی خدا، افاضه، الهام و انعام است و کسی که نعمت های الهی را به نقمت تبدیل کند، خداوند راه توبه را بر روی او باز می کند تا دوباره آن نقمت ها را به نعمت، تبدیل کند. هرگز خدا به کسی بد نمی کند.

بنابراین، افرادی که در پندار باطل به سر می برند باید خودشان راملامت کنند، نه خدای خود را و هیچ عاملی جز خود آنان سبب فرو رفتگی در پندار باطل نیست. علل و عوامل بیرونی تنها انسان را به باطل دعوت می کند و این انسان است که باید برای انتخاب خیر تصمیم بگیرد و صدای بیگانه را از آشنا جدا کند و ما برای این کار ناچاریم با ذات اقدس خداوند رابطه ای داشته باشیم که همواره نعمت های خود را ادامه دهد و ما را از شر خودمان و بد اندیشان نجات دهد و دعا یکی از مهمترین راههاست. چنان که نماز که آمیخته با دعاست، از بهترین ارکان دین به حساب می آید.

آثار پندارگرایی

یکی از آثار پندارگرایی آن است که انسان به جای این که خود را در مشهد خدای سبحان دیده، به کرامت انسانی خود بیندیشد، به دیگران تبرک می جوید و در برابر غیر خدا تذلل می کند. البته تبرک جستن و توسل به انبیا و ائمه و اولیاء (علیهم السلام) برای دیگران فخر است، اما غیر معصوم چه مزیتی بر ما دارد که ما به او تبرک بجوییم و به کار خود متبرک نشویم؟

ابوالمعالی صدر الدین قونوی از «انس» که سالیان متمادی در خدمت رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم به سر می برد نقل می کند که پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم، در دعا، دست را برای تضرع و ناله پیش خدا باز می کرد و هنگامی که دعایش تمام می شد، دست را به صورت خود می کشید و به اصحاب نیز می فرمود وقتی دعا کردید دست خود را به صورت خود بکشید

«…أن رسول الله (صلی الله علیه و آله) کان إذا دعی فیرفع یدیه، مسح وجهه بیدیه» وجاء فی روایه:

«لم یضعها حتی یمسح بهما وجهه» وجاء فی روایات اخری: «أنه کان یأمر أصحابه بذلک و یحرض علیه»[۱۶]

زیرا دستی که به طرف خدا دراز شود، خالی برنمی گردد و اگر انسان دست خود را به صورت بکشد به این معناست که لطف خدا را با صورت، استقبال کرده است.

گاهی انسان، دست انبیا و اولیا و گاهی دست خودش را می بوسد؛ انسان وقتی صدقه ای می دهد و کمکی به نیازمند می کند، شایسته است دست خود را ببوسد؛ زیرا دست او به دست خدایی که دست ندارد رسیده است.

براساس آیه «أَلَمْ یعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ یقْبَلُ التَّوْبَهَ عَنْ عِبَادِهِ وَیأْخُذُ الصَّدَقَاتِ»[۱۷]

خدا صدقه را می پذیرد و آن را می گیرد و صدقه ای که به دست مستمند می رسد. در حقیقت به دست بی دستی خدا می رسد. عارف خود را در مشهد خدا می بیند و احساس می کند دستش به دست بی دستی خدا می رسد و خود، زاهد حقیقی می شود، نه زهد فروش و دست زاهد حقیقی را بوسیدن، صواب است، نه خطا: «که دست زهد فروشان خطاست بوسیدن». کار پسندیده ای نیست که ما خم شویم و دست این یا آن را ببوسیم، اما خیلی پسندیده است که در پیشگاه خدا خضوع و راز و نیاز کنیم، اشک بریزیم، دست نیایش به سوی او دراز کنیم و آنگاه دست خود را ببوسیم:

هر که نان از عمل خویش خورد منت از حاتم طایی نبرد

گفته شده: بوسیدن دست عارفان، بد نیست، ولی بهتر است انسان خود، عارف باشد