خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل العمل الاجتماعی و السیاسی للامام العسکری

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل العمل الاجتماعی و السیاسی للامام العسکری!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل العمل الاجتماعی و السیاسی للامام العسکری بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل العمل الاجتماعی و السیاسی للامام العسکری از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل العمل الاجتماعی و السیاسی للامام العسکری شامل 62 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل العمل الاجتماعی و السیاسی للامام العسکری استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل العمل الاجتماعی و السیاسی للامام العسکری با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل العمل الاجتماعی و السیاسی للامام العسکری قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل العمل الاجتماعی و السیاسی للامام العسکری حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل العمل الاجتماعی و السیاسی للامام العسکری به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل العمل الاجتماعی و السیاسی للامام العسکری :

عانی الإمام العسکری (ع) مع أبیه الهادی، و قضی القسط الأهم من حیاته فی العاصمه العباسیه و راکب جمیع الظروف و الملابسات و المواقف التی واجهت أباه، و تسلم مرکز الإمامه بعد أبیه و عمره آنذاک إثنتین و عشرین عاما.
و جاءت مواقفه امتدادا لمواقف أبیه (ع) بوصفه المرجع الفکری و الروحی لأصحابه و قواعده و راعیا لمصالحهم العقائدیه و الإجتماعیه، بالإضافه إلی تخطیطه و تمهیده، لغیبه ولده الحجه بن الحسن المهدی (ع) .
و فی عصر الإمام (ع) جدّت ظروف و ملابسات، ضعفت معها السلطه العباسیه إلی درجه سیطره الموالی و الأتراک علی مقالید الحکم.
و کان من المتوقع و فی هذا الجو من ضعف السلطه، أن یخف الضغط و الإرهاب علی الإمام و أصحابه، لکن شیئا من هذا لم یحدث، بل ازدادت موجه الإرهاب و الضغط و بلغت أوجها علی ید الخلیفه المعتمد، لأن الخوف و التوجس من نشاط الإمام و تحرکاته لم یکن لیقتصر علی الخلیفه وحده، بل إن هذه تمثلت فی خط اجتماعی عام، لم یکن الخلیفه إلا أحد أفراده.
فکان هذا الخط الإجتماعی العام، یقف دوما ضد خط الإمام و أطروحته الفکریه و السیاسیه، و المتمیزه و المتناقضه مع أطروحه الحاکم المتمثل فی هذا الخط الإجتماعی العام و الطبقه المستأثره المنحرفه.
و من هنا کان الصراع الدائم بین الخطین المتناقضین، و محاولات الحاکم
 
                           
۲۳۵

 
 
لعزل أطروحه الإمام و قیادته عن المسرح الإجتماعی و السیاسی، و محاسبته علی کل بادره نشاط أو تحرک حتی و لو کانت و شایه تافهه أو خبر صغیر عن نشاط الإمام«و قد حبسه المتوکل و لم یذکر سبب ذلک، و لا شک أن سببه العداوه و الحسد و قبول و شایه الواشین کما جری لآبائه مع المتوکل و آبائه من التشرید و الحبس و القتل و أنواع الأذی، و روی أنه (ع) قتل مسموما علی ید المعتمد».[۱]
و من هنا لا ینبغی توقع خفه الضغط، و موجته المرعبه بتوالی الأعوام، بل یحدثنا التاریخ عن شدتها و ترسخها.
و هذا التصاعد الحاقد فی محاربه الإمام (ع) کان السبب و الدافع الرئیسی و المهم، لحدوث الغیبه، کما سنوضحه فیما یأتی إن شاء اللّه. خطه الإمام (ع) فی مواجهته للأحداث:
و یمکن تقسیم مواقف الإمام (ع) و خططه تجاه الأحداث بما یلی من المواقف: الموقف الأول:
موقفه من الحکم و الحکام: کانت سیاسه العباسیین تجاه الأئمه (ع) واضحه من أیام الإمام الرضا (ع) و تلخصت بالحرص علی دمج إمام أهل البیت و صهره فی الجهاز الحاکم، و ضمان مراقبتهم الدائمه له، و من ثم عزله عن قواعده و موالیه.
هذه السیاسه المخادعه کانت نافذه تجاه الإمام الحسن العسکری کذلک لمزایاها الکثیره بالنسبه للحکم، فکان العسکری (ع) کوالده مجبرا علی الإقامه فی سامراء، مکرها علی الذهاب و الحضور إلی بلاط الخلیفه کل یوم اثنین
 

۲۳۶

 
 
و خمیس» .[۲]
و لکن الإمام (ع) کآبائه فی موقفه من الحکام، وقف موقفا حذرا و محترسا فی علاقته بالحکم، دون أن یثیر أی اهتمام أو أن یلقی بنفسه فی أضواء الحکم و جهازه، بل کانت علاقته بالحکم روتینیه رتیبه، تمسکا بخط آبائه تجاه السلطه العباسیه.
فموقف الإمام السلبی هذا أکسبه أمام الحکام احتراما و منزله رفیعه، و هذا ما نلاحظه من خلال علاقته بوزراء عصره و کیف أن الإمام (ع) کان یفرض شخصیته و جلالها حتی علی أشد الناس حقدا و انحرافا عن أهل البیت و هو الوزیر عبید اللّه بن یحیی بن خاقان الذی یقول فی الإمام (ع) : «ما رأیت و لا عرفت بسر من رأی رجلا من العلویه مثل الحسن بن علی بن محمد بن علی الرضا فی هدیه و سکونه و عفافه و نبله و کبرته عند أهل بیته و بنی هاشم کافه و تقدیمهم علی ذوی السن منهم و الخطر».[۳]
و الملاحظ من کلام هذا الوزیر مدی احترامه و تقدیسه للإمام (ع) ، و قد زاره الإمام مره و قابله فی مجلس قصیر[۴] لکی یفهمهم أن وقوفه (ع) إلی جنب الوزیر فی انتقاده للظلم و الإنحراف الذی یمارسه الجهاز الحاکم، إنما یقفه لتأیید کل حق أینما وجد، لأن المسأله عنده مسأله أمه و رساله و هی تسمو علی العداوات الشخصیه و الإختلافات، و ربما أراد کذلک أن یوهمهم بعدم الخروج علی سیاستهم أو الاحتجاج ضدهم و ربما کانت سببا تدفع الحاکم للتخفیف عن أصحابه من الضغط و المطارده التی یلقونها من الدوله.
و قد أراد الإمام (ع) أن یلتقی بالوزیر فی محل عام«و فی أثناء جلوس
 
 
۲۳۷

 
 
الوزیر یخبره حاجبه بأن أبا محمد بن الرضا بالباب فیأخذ هذا الخبر اهتماما فی نفس الوزیر، قال ولده أحمد: فتعجبت مما سمعت منهم و من جسارتهم أن یکنوا بحضره أبی، و لم یکن یکنی عنده إلا خلیفه أو ولی عهد.
یقول: فدخل رجل حسن القامه، جمیل الوجه، جید البدن حدیث السن، له جلاله و هیئه حسنه.
قال أحمد: فلما نظر إلیه أبی، قام فمشی إلیه خطی فعانقه و قبّل وجهه و صدره و أجلسه علی مصلاه و جلس إلی جنبه مقبلا علیه بوجهه، و جعل یکلمه و یفدیه بنفسه!. .
و قد بقی أحمد بن عبید اللّه متحیرا فی أمر أبیه و أمر الإمام حتی إستأذن مره أباه بالسؤال و قال: یا أبه من الرجل الذی رأیتک بالغداه فعلت به ما فعلت من الإجلال و الکرامه و التبجیل. فقال یا بنی ذاک إمام الرافضه الحسن بن علی، ثم سکت و أنا ساکت، ثم قال: یا بنی لو زالت الإمامه عن خلفائنا بنی العباس ما استحقها أحد من بنی هاشم غیره لفضله و عفافه و صیانته و زهده و عبادته و جمیل أخلاقه و صلاحه» .[۵]
و هذا یدل علی ما للإمام (ع) من حب و تعظیم و إدراک لعداله قضیته و أجدریته بالحکم.
و الإمام العسکری (ع) کان یقف من بعض الأحداث موقف الساکت دون تصریح إیجابی أو سلبی تجاهها، کما فعل مع صاحب ثوره الزنج الذی زعم الإنتساب إلی الإمام علی (ع) و لم تکن ثورته تجسیدا لأطروحه أهل البیت لما ارتکبته ثورته من قتل الکثیر من الناس، و سلبه الأموال و إحراقه المدن و سبیه النساء، کل ذلک بالجمله و بلا حساب أو رادع من دین.
 
 
۲۳۸

 
 
فموقف الإمام إزاء سلوکیه الثوره کان قطعا موقف الرافض و المستنکر لما ارتکبته من أعمال تتنافی و أحکام الإسلام و لکن الإمام (ع) آثر السکوت و الصمت و لم ینتقد تصرفاتها و لم یتعرض لتفاصیلها، و لو فعل ذلک لکان عمله هذا یعتبر تأییدا ضمنیا للدوله، لأن ثوره الزنج بالرغم من سلبیاتها الکثیره فهی بالتالی تتفق و أهداف الإمام (ع) من إضعاف حکم العباسیین و کسر شوکتهم، و هو أمر ینبغی علی الإمام (ع) أن یستفید منه لصالح حرکته و نشاطه، لأن المعارضین مهما اختلفوا، فهم بالتالی یشترکون فی مناوأه عدو واحد و هو الوضع الحاکم.
فالإمام یستفید من نتائج حرکه الزنج، لأن الدوله سوف تضعف، و لا یمکنها من أن تحارب علی جبهتین أو أن تعطی لکل جبهه ثقلها المطلوب، و لربما أدی ذلک إلی حد ما إلی تخفیف الضغط علی جبهه الإمام (ع) ، و لو أن الدوله کانت تری أن نشاط الإمام (ع) أشد خطرا و أبعد أثرا علی المدی البعید من حرکه الزنج التی لا یعدو کونها تحرکا آنیا سرعان ما یزول . الموقف الثانی: موقفه من الحرکه العلمیه و التثقیف العقائدی:
و تمثلت مواقفه العلمیه بردوده المفحمه للشبهات الإلحادیه و إظهاره للحق بأسلوب الحوار و الجدل الموضوعی و المناقشات العلمیه، و کان یردف هذا النشاط بنشاط آخر بإصداره البیانات العلمیه و تألیفه الکتب و نحو ذلک.
و هو بهذا الجهد«یمون الأمه العقائدیه شخصیتها الرسالیه و الفکریه من ناحیه و مقاومه التیارات الفکریه التی تشکل خطرا علی الرساله، و ضربها فی بدایات تکونها من ناحیه أخری، و للإمام من علمه المحیط المستوعب ما یجعله قادرا علی الإحساس بهذه البدایات و تقدیر أهمیتها و مضاعفاتها و التخطیط للقضاء علیها.
و من هنا جاء موقف الإمام العسکری و اهتمامه و هو فی المدینه بمشروع کتاب
 
 
۲۳۹

 
 
یضعه الکندی«أبو یوسف یعقوب بن إسحاق»فیلسوف العراق فی زمانه، حول متناقضات القرآن إذ إتصل به عن طریق بعض المنتسبین إلی مدرسته و أحبط المحاوله و أقنع مدرسه الکندی بأنها علی خطأ ^[۶] و جعله یتوب و یحرق أوراقه.[۷]
و له (ع) بیانات علمیه لأبی هاشم الجعفری فی مسأله خلق القرآن [۸] و کذلک فی تفسیر القرآن .[۹] الموقف الثالث:

موقفه فی مجال الإشراف علی قواعده الشعبیه و حمایه وجودها و تنمیه وعیها و مدها بکل أسالیب الصمود و الإرتفاع إلی مستوی الطلیعه المؤمنه.
و کثیرا ما کان ینبههم (ع) من الوقوع فی الشرک العباسی و یعینهم علی نوائب الدهر اقتصادیا و إجتماعیا من جراء ما یلاقونه من معامله قاسیه من الحکام.
و قد کتب الإمام محذرا محمد بن علی السمری و هو خاصه أصحابه و رابع نواب ولده الحجه المهدی (ع) فی غیبته الصغری قائلا له«فتنه تضلکم. . فکونوا علی أهبه» .[۱۰]
و کان یأمر أصحابه بالصمت و الکف عن النشاط ریثما تعود الأمور إلی مجاریها و تستتب الحوادث .
و کان (ع) یحذر أصحابه حتی و هم رهن الإعتقال، و قد اعتقل مره جماعه من أصحابه و وضعوا تحت إشراف صالح بن وصیف و هم: أبو هاشم
 
 
 
۲۴۰

 
 
الجعفری، و داوود بن القاسم، و الحسن بن محمد العقیقی، و محمد بن إبراهیم العمری و غیرهم . فأخبرهم الإمام (ع) أن یحذروا واحدا فی الحبس یدعی أنه علوی و هو لیس منهم، و فی ثیابه قصه قد کتبها إلی السلطان یخبره فیها بما یتحدثون عنه، فقام بعضهم ففتش ثیابه فوجد القصه کما أخبرهم الإمام (ع) .[۱۱]
و من مواقفه تجاه أصحابه مساعدته لهم بالمال لأجل مصالحهم المادیه العامه.
فقد کانت تأتی الإمام (ع) أموال کثیره من مختلف المناطق الإسلامیه التی تتواجد فیها قواعده الشعبیه، و ذلک عن طریق وکلائه المنتشرین فیها.
و کان الإمام (ع) یحاول جاهدا و بأسالیب مختلفه أن یخفی هذا الجانب إخفاء تاما علی السلطه، و یحیطه بالسریه التامه.
و نستطیع أن نلاحظ، کیف استطاع الإمام و هو المضطهد المراقب أن یستلم الأموال و یصرفها طبقا للمصالح التی یراها دون أن تعرف الدوله شیئا عن نشاطه هذا، بل تقف تجاهه عاجزه مکتوفه الأیدی عن کشفه، بالرغم