خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل الإمام الصادق مع المنصور و أعوانه

با فایل فایل پاورپوینت کامل الإمام الصادق مع المنصور و أعوانه یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل الإمام الصادق مع المنصور و أعوانه شامل 55 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل الإمام الصادق مع المنصور و أعوانه را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل الإمام الصادق مع المنصور و أعوانه با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل الإمام الصادق مع المنصور و أعوانه بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل الإمام الصادق مع المنصور و أعوانه با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل الإمام الصادق مع المنصور و أعوانه وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل الإمام الصادق مع المنصور و أعوانه با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل الإمام الصادق مع المنصور و أعوانه مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل الإمام الصادق مع المنصور و أعوانه :

لقد کان المنصور علی صله وثیقه بالإمام الصادق (ع) فی عهد الأمویین و کان یجلس إلیه و یستمع إلی حدیثه کما یبدو ذلک من بعض المرویات فقد جاء عنه أنه استدعاه بعد أن زال عهد الأمویین و انتقلت السلطه إلیه، و استدعی ولده المهدی، و قال له: یا ابا عبد اللّه حدیث کنت حدثتنیه فی صله الرحم اعده علی لیسمعه المهدی، قال الإمام (ع) : حدثنی أبی عن أبیه عن جده عن علی (ع) ان رسول اللّه (ص) قال: ان الرجل لیصل رحمه و قد بقی من عمره ثلاث سنین فیصیرها اللّه عز و جل ثلاثین سنه، و یقطعها و قد بقی من عمره ثلاثون سنه فیصیرها اللّه ثلاث سنین، ثم تلا قوله تعالی: یمحو اللّه ما یشاء و یثبت و عنده أم الکتاب.
فقال المنصور: هذا حسن یا ابا عبد اللّه و لیس إیاه اردت، فقال أبو عبد اللّه: حدثنی أبی عن أبیه عن جده عن علی (ع) أن رسول اللّه (ص) قال: صله الرحم تعمر الدیار و تزید فی الاعمار و ان کان اهلها غیر أخیار.
فقال المنصور: و هذا حسن و لکنی اردت غیره، فقال ابو عبد اللّه الصادق (ع) : حدثنی أبی عن أبیه عن جده عن علی (ع) أن رسول اللّه (ص) کان یقول: صله الرحم تهون الحساب، فقال المنصور: هذا هو
 
 
۲۶۱

 
 
 
الذی اردت.
من هذه الروایه و غیرها یظهر أن المنصور کان علی صله بالإمام و یستمع إلی احادیثه و لم یکن لدیه ما یوجب قطیعته و جفاءه، و بعد أن أصبحت الدنیا طوع ارادته و انقرض عهد اخصامه الأمویین لم یعد یخشی غیر العلویین الذین کان یطالب بحقهم بالأمس و یدعو الناس لمقاومه الأمویین علی حسابهم، و بعد أن استتب له الأمر أصبح لا یخشی سواهم و تصور أن وجود الإمام جعفر بن محمد یشکل خطرا علی عرشه و علی اسرته بکاملها فحاول اکثر من مره ان یفتک به و لکن مشیئه اللّه کانت تحول بینه و بین ما یرید.
و جاء فی بعض المرویات عن الربیع حاجب المنصور أنه قال: لما استقرت الخلافه لأبی جعفر المنصور و استتبت له الأمور قال لی: یا ربیع ابعث إلی جعفر بن محمد و ائتنی به، فذهبت إلیه و قلت: یا ابا عبد اللّه اجب امیر المؤمنین، فقام معی فلما دنونا من الباب جعل الإمام الصادق یحرک شفتیه و یتکلم بکلام لم افهمه، ثم دخل علی المنصور و سلم علیه فلم یرد السلام و رفع رأسه إلی الإمام و قال: یا جعفر أنت الذی تؤلب علی الناس و تحرضهم علی الثوره، فأنکر علیه الامام و تنصل من القیام بأی عمل ضده، فسکن غضبه و قال: اجلس یا ابا عبد اللّه و دعا بمسک و جعل یدهن الإمام بیده و المسک یقطر من بین انامله، ثم اعتذر إلیه و قال: انصرف یا ابا عبد اللّه ان شئت و أمرنی ان اضاعف له الجائزه، و مضی الربیع یقول: فخرجت مع أبی عبد اللّه و قلت له: شهدت ما لم تشهد یا ابن رسول اللّه و سمعت ما لم تسمع و قد دخلت علیه و هو حاقد علیک و رأیتک تحرک شفتیک عند دخولک علیه فما اسرع ما تغیر موقفه منک، فقال الإمام (ع) : حدثنی أبی عن أبیه عن جده أن النبی (ص) کان اذا حزبه امر دعا بدعاء الفرج فیکشف اللّه ما به من هم و سوء و أنا حینما استدعانی علمت بأنه یرید بی السوء و قد کفانی اللّه شره ببرکه هذا الدعاء.
 
 
۲۶۲

 
                      
 
و حدث الربیع مره ثانیه ان المنصور ارسل إلی الإمام الصادق (ع) من یأتیه به لشی ء بلغه عنه، فلما دنا الصادق من باب المنصور خرج إلیه الحاجب و قال: اعیذک باللّه من سطوه هذا الجبار یا ابا عبد اللّه فانی رأیت ضرره علیک شدیدا، فقال الإمام: علی من اللّه واقیه تعیننی علیه ان شاء اللّه، استأذن لی علیه، فلما اذن له و دخل الإمام، قال له المنصور : یا جعفر قد علمت ان رسول اللّه (ص) قال لأبیک علی بن أبی طالب لو لا ان تقول فیک طوائف من امتی ما قالت النصاری فی المسیح لقلت فیک قولا لا تمر بملأ من الناس الا و أخذوا التراب من تحت قدمیک، و قال علی: یهلک فی اثنان و لا ذنب لی محب غال و مبغض مفرط، و انما قال ذلک اعتذارا لأنه لا یرضی بما یقوله فیه المحب و العدو، و أنت تعلم ما یقال فیک، و قد زعم اوغاد الحجاز و رعاع الناس انه حبر الدهر و حجه المعبود و ترجمانه و عیبه علمه، فقل فإن أول من قال الحق جدک و أول من صدقه علیه أبوک، و أنت حری ان تقتفی آثار هما و تسلک سبیلهما.
فقال الإمام الصادق (ع) : انا فرع من تلک الزیتونه، فقال المنصور: لقد احالنی علی بحر لا یدرک طرفه و لا یبلغ عمقه، هذا هو الشجی المعترض فی حلوق الخلفاء الذی لا یجوز نفیه و لا یحل قتله، و لو لا ما یجمعنی و ایاه من شجره طاب اصلها و بسق فرعها و عذب ثمرها لکان منی إلیه ما لا تحمد عقباه لما یبلغنی عنه من شده عیبه لنا و سوء القول فینا، فأنکر علیه الإمام ذلک بأسلوب یوحی بالاعتذار.
ثم التفت إلیه المنصور و قال: لقد صفحت عنک یا ابا عبد اللّه لصدقک فحدثنی بحدیث انتفع به و یکون لی زاجرا من الموبقات.
فقال الإمام (ع) : علیک بالحلم فإنه رکن العلم، و املک نفسک عند أسباب القدره فانک ان تفعل ما تقدر علیه کنت کمن شفی غیظا و تداوی حقدا و یحب أن یذکر بالصوله، و اعلم بأنک ان عاقبت مستحقا لم یکن غایه
 
 
۲۶۳

 
 
 
ما توصف به إلا العدل، و الحال التی توجب الشکر أفضل من الحال التی توجب الصبر، فقال المنصور: لقد وعظت فأحسنت و قلت فأوجزت.
و جاء فی تذکره الخواص لابن الجوزی ان المنصور وفد علی المدینه سنه ۱۴۴ فی طریقه لأداء فریضه الحج فقال للفضل بن الربیع: ابعث إلی جعفر بن محمد من یأتینی به متعبا قتلنی اللّه ان لم اقتله، قال الفضل: فتغافلت عن ذلک طمعا فی أن ینسی المنصور و تهدأ نفسه فأعاد علی طلبه ثانیا و ثالثا، فلم أر بدا من أن أستدعیه، فأرسلت إلیه، فلما حضر قلت له: یا ابا عبد اللّه لقد أرسل إلیک لأمر عظیم و ما أظنک بناج منه، فقال الإمام (ع) : لا حول و لا قوه إلا باللّه العلی العظیم، ثم دخل علی المنصور و سلم علیه فلم یرد السلام و قال له: لقد اتخذک أهل العراق إماما یجبون لک الاموال من الزکاه و غیرها و تلحد فی سلطانی و تبغیه الغوائل قتلنی اللّه إن لم أقتلک، فقال الإمام (ع) : یا أمیر المؤمنین ان سلیمان النبی أعطی فشکر و ان أیوب ابتلی فصبر و إن یوسف بن یعقوب ظلم فغفر فاقتد بأیهم شئت .
لم یجد الإمام (ع) بدا من مقابلته و هو بتلک الحاله من الحقد و الغضب علیه إلا بهذا الإسلوب الهادئ اللین الذی هو من أبلغ ما یمکن أن یکون فی مثل هذه الحالات.
لقد اراد الإمام (ع) ان یضع حدا لغضبه فقال له ما مضمونه: ان اللّه اذا انعم علی عباده استحق شکرهم کما شکره سلیمان علی نعمه و أنت محاط بنعم اللّه من جمیع جوانبک، و التنکیل بالابریاء علی الظنه و التهمه کفر و جحود لنعم اللّه، و اذا کنت ترانی بلاء علیک فلو صبرت علی هذا البلاء کما صبر أیوب علی أسوأ انواع البلاء تنال اجر الصابرین، و إذا کنت ترانی ظالما لک فلو اقتدیت بیوسف و عفوت کما عفا عمن ظلمه کان ذلک اقرب للتقوی و اللّه یحب المحسنین.
و کان لجواب الإمام أثر فی نفس المنصور و أطرق برأسه قلیلا ثم رفعه
 
 
۲۶۴

 
 
 
و اتجه الی الإمام بغیر الوجه الذی قابله فیه من قبل فأدناه إلیه و مسح علی لحیته الکریمه بالغالیه و اعتذر منه، ثم قال للفضل بن الربیع کما جاء فی الروایه: هیی ء لأبی عبد اللّه جائزه حسنه و ودعه إلی خارج قصره فعاد الإمام إلی بیته تحرسه عنایه اللّه سبحانه من أولئک الجبابره الذین کان وجود الإمام ثقیلا علیهم کما کان وجود آبائه ثقیلا علی طغاه الأمویین لا لشی ء إلا لأن أهل البیت کانوا یجسدون الحق و الخیر و العداله و الإحسان فی جمیع أعمالهم و أولئک یجسدون الباطل و الظلم و الطغیان فی سلوکهم و تصرفاتهم.
و مره اخری ارسل الیه محمد بن الربیع و أمره أن یأتی به علی الحاله التی یجده علیها، قال محمد بن الربیع: لقد دخلت علیه الدار فوجدته یصلی و لما فرغ من صلاته قلت له: اجب أمیر المؤمنین، فقال: دعنی ألبس ثیابی، فقلت: لیس إلی ترکک من سبیل لأنی مأمور أن أحملک علی الحاله التی تکون علیها، فجئت به علی حالته و أدخلته علی المنصور و هو حاقد علیه فلما نظر إلیه قال: یا جعفر اما تدع حسدک و بغیک علی أهل هذا البیت من بنی العباس، و ما یزیدک ذلک إلا شده الحسد و لست ببالغ ما تقدره، فقال الإمام (ع) : و اللّه یا امیر المؤمنین ما فعلت شیئا من هذا، و لقد کنت فی ولایه بنی امیه و أنت تعلم بأنهم أعدی الخلق لنا و لکم و أن