خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل برخورد امام (ع) با حر

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل برخورد امام (ع) با حر – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل برخورد امام (ع) با حر شامل 46 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل برخورد امام (ع) با حر:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل برخورد امام (ع) با حر به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل برخورد امام (ع) با حر به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل برخورد امام (ع) با حر با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل برخورد امام (ع) با حر با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل برخورد امام (ع) با حر با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل برخورد امام (ع) با حر را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل برخورد امام (ع) با حر :

کاروان امام از منزل شراف نیز روان شد.اول روز را همچنان راه پیمودند تا ظهر شد.یکی از یاران امام گفت: الله اکبر

حسین ع گفت: «الله اکبر، برای چه تکبیر گفتی؟»

گفت: نخلستان دیدم.

گروهی دیگر از یاران امام گفتند: به خدا، هرگز در این جا حتی یک نخل هم ندیده ایم.

حسین ع گفت: پس به نظر شما چه دیده، ؟

گفتیم: به خدا سوگند، گردن اسبان و سرنیزه ها را دیده.

امام ع گفت: به خدا به نظر من نیز همین است و ادامه داده، گفت: پناهگاهی هست که سوی آن برویم و پشت سر خویش نهیم و با قوم از یک طرف به مقابله پردازیم.؟

گفتیم: آری، کوه ذو حسم نزدیک شماست که از سمت چپ می توانید به طرف آن بپیچید.اگر زودتر از قوم آنجا برسید چنان است که می خواهید.

گویند: پس حسین ع از سمت چپ راه به طرف آنجا حرکت کرد.

گویند: ما نیز با وی به راه افتادیم و خیلی زود گردن اسبان نمودار شد، که آن را بخوبی مشاهده کردیم و از راه پیچیدیم همین که آنها دیدند که ما از راه برگشتیم، به طرف ما پیچیدند.گویی نیزه هاشان شاخ زنبورها و پرچمهای آنان بال پرندگان بود.

و بدین ترتیب سوی ذو حسم با شتاب به راه افتادیم و زودتر از آنها به آنجا رسیدیم.حسین ع فرود آمد و فرمان داد تا خیمه های او را زدند.سپس قوم سر رسیدند، که یک هزار سوار همراه حر بن یزید تمیمی بودند.او و لشگریانش در گرمای نیمروز در برابر حسین ع ایستادند .امام و یارانش عمامه بر سر داشتند و شمشیرها را به گردن آویزان کرده بودند.حضرت به جوانان خود فرمود: آب به این جماعت دهید و سیرابشان کنید.اسبها را نیز سیراب کنید.پس چنان کردند .گروهی از آنان به قوم آب دادند، تا سیراب شدند.می آمدند و کاسه ها و ظرفهای سنگی و طشتها را از آب پر می کردند و نزدیک اسب می بردند و چون سه یا چهار یا پنج بار می خورد، از پیش آن می بردند و اسب دیگر را آب می دادند تا همه سپاه را آب دادند.

علی بن طعان محاربی گوید: با حر بن یزید بودم.در راه به آخرین دسته از یاران وی رسیدم .همین که حسین ع مشاهده کرد که من و اسبم تشنه ایم، گفت: راویه را بخوابان که راویه نزد من معنی مشگ می داد.پس گفت: برادرزاده، شتر را بخوابان.

گوید: و من شتر را خوابانیدم.

گفت: آب بنوش.اما من هر چه می خواستم بنوشم آب از مشگ بیرون می ریخت.

حسین ع گفت: مشگ را بپیچ.

گوید: و من ندانستم چه کنم.

امام ع بیامد و مشگ را کج کرد و من آب نوشیدم و اسبم را آب دادم.

آنگاه امام رو کرد به حر و پرسید: آیا تو به یاری ما آمده ای یا قصد مبارزه با ما داری؟

حر گفت: ای ابا عبد الله، منظور ما جنگ با شماست.امام گفت: لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم.

چنان که قبلا نیز اشاره شد، حر بن یزید از قادسیه سوی حسین ع آمده بود، و عبید الله بن زیاد، حصین بن تمیم را فرستاده بود و به وی دستور داده بود به قادسیه فرود آید و حر بن یزید را با هزار سوار به مقابله حسین بفرستد.حر همچنان در مقابل حسین بود، تا وقت نماز ظهر فرا رسید.حسین ع حجاج بن مسروق را گفت که اذان بگوید و او بگفت و چون وقت اقامه گفتن رسید، حسین ع که ردایی پوشیده و عبایی با نعلین داشت بیرون آمد.پس حمد خدا گفت و ثنای او به جا آورد.آنگاه گفت: ای مردم مرا به پیش خدا و شما این عذر هست که پیش شما نیامدم تا نامه های شما به من رسید، و فرستادگانتان گفتند سوی ما بیا که امام نداریم .شاید خدا به وسیله تو ما را هدایت کند.چنانچه بر این قرار هستید، من به نزد شما آمده ام .اگر عهد و پیمانی کنید که اطمینان یابم، به شهر شما می آیم، و اگر پیمان نکنید و آمدن مرا خوش ندارید، از آنجا که آمده ام به همان جا باز می گردم.

همگی در مقابل امام خاموش ماندند.حضرت مؤذن را گفت، اقامه بگوی و او اقامه نماز بگفت .پس به حر فرمود: می خواهی با یاران خویش نماز کنی؟ گفت: نه، تو نماز می خوانی و ما نیز به تو اقتدا می کنیم.پس حسین ع پیشوای نماز آنها شد.آنگاه به درون رفت و یارانش به گرد او فراهم آمدند.حر نیز به جای خویش رفت و وارد خیمه ای شد که برایش زده بودند و جمعی از یارانش اطراف او فراهم شدند و بقیه یارانش به صف لشگر که در آن بودند بازگشتند.و هر کدامشان عنان مرکب خویش را گرفته و در سایه آن نشسته بودند وقتی هنگام عصر فرا رسید، حسین ع گفت: برای حرکت آماده شوید.

همراهان حضرت آماده رفتن شدند.سپس منادی خویش را بگفت تا ندای نماز عصر داد و اقامه گفت، سپس امام پیش آمد و با قوم نماز خواند، و سلام نماز بگفت، آنگاه رو به جماعت کرد و حمد و ثنای خدا به جا آورد و سپس گفت:

«اما بعد، ای مردم! اگر پرهیزکار باشید و حق را برای صاحب حق بشناسید، بیشتر مایه رضای خداست.ما اهل بیت محمد به کار فرمانروایی شما از این مدعیان ناحق که با شما رفتار ظالمانه دارند، شایسته تریم.چنانچه ما را خوش نمی دارید و حق ما را نمی شناسید، و رأی شما جز آن است که در نامه هاتان به من رسیده و فرستادگانتان به نزد من آورده اند از پیش شما باز می گردم.

حر بن یزید گفت: به خدا ما نمی دانیم که این فرستادگان کیستند و این نامه ها که می گویی چیست؟ حسین ع گفت: ای عقبه پسر سمعان، خرجینی را که نامه های آنها در آن است بیاور.پس عقبه، خرجینی پر از نامه بیاورد و پیش آنها فرو ریخت.حر گفت: ما جزو این گروه که به تو نامه نوشته اند نیستیم.به ما دستور داده اند وقتی به تو رسیدیم از تو جدا نشویم تا تو را در کوفه نزد عبید الله بن زیاد ببریم.پس حسین ع گفت: مرگ از این اندیشه که در سر داری به تو نزدیک تر است.آنگاه امام حسین ع به یاران خویش گفت: برخیزید و سوار شوید .پس همراهان وی سوار شدند، و منتظر ماندند تا زنانشان نیز سوار شدند و به یاران خود گفت برویم.همین که خواستند حرکت کنند، جماعت از رفتنشان مانع گردید.امام به حر گفت: مادرت عزادار باد.چه می خواهی؟ ، حر گفت: به خدا اگر جز تو کسی از عرب این سخن را به من می گفت و در این وضع بود که تو هستی از ذکر عزاداری مادرش هر که بود دریغ نمی کردم.اما به خدا از مادر تو هرگز سخن نگویم مگر به نیکوترین وصف.

حسین ع گفت: چه می خواهی؟ حر گفت: می خواهم تو را پیش عبید الله بن زیاد ببرم.

حسین ع گفت: در این صورت به خدا با تو نمی آیم.

حر گفت: حال که چنین است به خدا سوگند تو را وانمی گذارم.و این سخن از دو طرف سه بار تکرار شد، و چون سخن میانشان به درازا کشید حر گفت: مرا دستور جنگ با تو نداده اند.دستور داده اند از تو جدا نشوم تا تو را به کوفه برسانم.اکنون که از آمدن به کوفه ابا داری .پس راهی در پیش گیر که تو را نه به کوفه برد و نه به مدینه.که میان من و تو انصاف باشد تا به ابن زیاد بنویسم.شاید خداوند تا آن وقت کاری پیش آرد، که مرا از درگیری با تو معاف دارد.آنگاه گفت: پس، از این راه برو و از راه عذیب و قادسیه به طرف چپ گرای، و بدین ترتیب حسین ع با یاران خویش به راه افتاد و حر نیز با وی همراه بود.در میان راه حسین ع رو کرد به یاران خویش و یاران حر و گفت: پیمبر خدا ص فرمود هر کس حاکم ستمگری را ببیند که حرام خدا را حلال شمارد، و پیمان خدا را بشکند و به خلاف سنت رسول الله رود و میان بندگان خدا با گناه و تعدی عمل کند، و