خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل امام حق

;

خسروی کاو جا به جز دامان پیغمبر نداشت

;

وقتِ جان دادن به جز خاک سیه بستر نداشت

;

آن که از باران نگهداری نمودش مصطفی

;

در بدن جز زخم تیر و نیزه و خنجر نداشت

;

آن که کسب نور بنمود آفتاب از سایه اش

;

تا سه روز از خاک ره، کس نعشِ او را بر نداشت

;

آن سلیمانی که بودی خاتم دین در کَفَش

;

از جفای ظالمان، انگشت و انگشتر نداشت

;

شمر چون خنجر به خنجر می کشیدش زیر تیغ

;

دیده جز در خیمه سوی زینبِ مضطر نداشت

;

کیست این کشته که شور این همه بر سر دارد

;

دو جهان را به یکی جلوه منوَّر دارد

;

کیست این کشته که با این همه زخمِ خنجر

;

باز در دل هوسِ خنجر دیگر دارد

;

کیست این کُشته که از خنجر و شمشیر و سنان

;

ز کواکب به بدن زخم فزون تر دارد

;

کیست این کشته که با این همه پیکان بلا

;

ناله از تیر گلوی علی اصغر دارد

;

کیست این کشته که لب تشنه به زیر خنجر

;

می دهد جان و غم امت مضطر دارد

;

کیست این کشته که رخساره پر از خاکستر

;

در تنور از ستم خولی کافر دارد

;

نادمِ نه ای ز دورِ خود ای آسمان هنوز؟

;

دشمن به گریه آمد و تو سرگران هنوز

;

شرمَت نشد فرات! که لب تشنه جان حسین

;

بسپُرد در کنار تو و تو روان هنوز

;

غلتان به خون برادرِ با جان برابرم

;

دردا که زنده ام من نامهربان هنوز

;

ای شاه تشنه لب که بریده از قفا سَرت

;

کآید صدای العَطَشَت بر سَنان هنوز

;

آواز کوس، بانگ جرس، صوت الرّحیل

;

شرح جفای شمر و سنان در میان هنوز

;

ای ساربان عنانِ شتر باز کش دمی

;

در خواب رفته اصغر شیرین زبان هنوز

;

ای خسروی که مالکِ مُلک خدا تویی

;

مقصود ز آفرینش ارض و سما تویی

;

خود زاده ی نبی و ولی آن که از ازل

;

یاری نموده بر همه ی انبیا تویی

;

از ما سوا، سوای تو منظورِ حق نبود

;

زیرا ز ما سوایی و از ما سوا تویی

;

پوشیده نیست پیش تو اسرار کائنات

;

زیرا که مَحرم حرمِ کبریا تویی

;

ای گوهر یگانه که از صافیِ صفات

;

از پای تا سر آینه ی حق نما تویی

;

با آن که بود آب روان مهر فاطمه

;

آن کس که تشنه شد سرش از تن جدا تویی

;

هر کشته را کُنند سر از پیش رو جدا

;

شاهی که شد جدا سرِ او از قفا تویی

;

آن توتیای دیده ی مردم، شهی که شد

;

در زیر سمِّ اسب، تَنَش توتیا تویی

;

ای دستگیر خلق پس از سر جدا شدن

;

آن کس که دست او ز جفا شد جدا تویی

;

بر نعشِ هر شهید لباسش بود کفن

;

عریان کسی که رفت به خاک از جفا تویی

;

آن کعبه ی امید که اندر مِنای دوست

;

بنموده عون و اکبر و اصغر فدا تویی

;

شاهی که از فراز نی از کوفه تا به شام

;

چشمش بُدی به خواهر غم مبتلا تویی

;

هر مرغ را فغان به بهار است «جودیا

»

;

مرغی که چار فصل بود در نوا تویی