خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل امامت در پنج سالگی

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل امامت در پنج سالگی؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل امامت در پنج سالگی انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 36 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل امامت در پنج سالگی:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل امامت در پنج سالگی آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل امامت در پنج سالگی با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل امامت در پنج سالگی از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل امامت در پنج سالگی، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل امامت در پنج سالگی :

خدامراد
سلیمیان

مهدویت سبزترین اندیشه ای است که خداوند آن را به انسانیت هدیه
کرده است و

می رود تا با به شکوفه نشستن،
جهان هستی را به عطر دل انگیز خود طراوتی بهشت گونه

بخشد

.

این تفکر که در هر دین و آیینی به گونه ای خود را متجلی ساخته، در
فرهنگ متعالی

تشیع به عالی ترین صورت ممکن
پای به عرصه اندیشه ها نهاده است و با ارائه کاملترین

تصویر
از این اعتقاد سترگ، همگان را به حسرت و طلب انداخته است

.

بازشناسی روز آمد این اعتقاد همواره دل مشغولی فرزانگان و
اندیشمندان شیعه بوده

و هست
و همواره در نهایت اهتمام غبار ابهام از دامن این نگرش برگرفته اند

.

یکی از موضوعاتی که در این کتاب ژرف نگاه ها را متوجه خود ساخته،
آغاز عهده داری

این
امانت بزرگ توسط آخرین انسان کامل در عهد صغر و کودکی است

.

چه این که از نگاه عمومی، آن را شایستگی راهبری است که خود راه را
بداند و در

طریق آن با قدم هایی استوار طی
طریق کرده باشد و این از کودکی پنج ساله خرق عادت

می نماید

.

اگر چه این کار در دائره اراده و قدرت خداوندی نه کاری است سخت و
دشوار . برای

روشن شدن، فرض است نگاهی کوتاه
داشته باشیم به نگاه شیعه به امر پیشوایی و نکاتی

چند را
به یادآریم

:

نخست این که: جایگاه اعتقاد به

امامت

و ائمه معصومین (ع) آن سان رفیع است

که
هرگز پرنده اندیشه توان پرواز تا بام آن را نداشته و نخواهد داشت

.

که مولای موحدان اولین امام شیعیان در وصف خویش فرمود: «. . . کوه
بلند را مانم

که سیلاب از ستیغ من ریزان است،
و مرغ از پریدن به قله ام گریزان

. . .» ^(۱)

و این رفعت مقام و والایی جایگاه ایشان را بر آن داشت تا

امامت

را پس از اعتقاد به خداوند و پیامبر

(

ص)
قرار داده چیز دیگری را بر آن مقدم ندارد

.

از نگاه شیعه خداوند متعال از طریق آخرین پیامبر خود مقام

امامت

و ولایت را به جهت قابلیت های ذاتی

به
افرادی خاص عطا فرموده و تنها از طرف ذات اوست که امام بر جامعه نصب می گردد

.

این مقام هرگز به ظالمین نخواهد رسید و چون چنین شد برهمگان است
همان گونه که از

پروردگار
هستی بخش و پیامبرش اطاعت می کنند از ایشان نیز اطاعت نمایند

.

بنابراین نه تنها مردم هیچ گونه نقشی در نصب امام ندارند بلکه خود
امام نیز

نمی تواند بدون دستور خداوند
امام پس از خود را نصب نماید

.

در روایت است که عمرو بن اشعث گوید: شنیدم امام صادق (ع) فرمود:
«شما گمان

می کنید هر کس از ما امامان که
وصیت می کند به هر کس بخواهد وصیت می کند؟ نه به خدا

سوگند
چنین نیست، بلکه امر

امامت

عهد و فرمانی است از جانب خدا و رسول برای مردی پس از مردی (از ما
خانواده) تا به

صاحبش
برسد

.» ^(۲)

به راستی این عهد و فرمان الهی چیست؟ و چرا ما به فتح قله معرفت
ایشان امر شدیم

حال آن
که جایگاهی دست نیافتنی است؟ ! بیاییم زانو ادب و دانشجویی بر زمین تواضع در

آستان هشتمین پیشوایان صادقان بنهیم و مقام و منزلت امام را از
ایشان به پرسش

بنشینیم
که به عبدالعزیز بن مسلم فرمود: «. . . مگر مردم، مقام و منزلت

امامت

را در میان امت می دانند تا روا

باشد
که به اختیار و انتخاب ایشان واگذار شود؟ همانا

امامت

قدرش والاتر و شانش بزرگ تر و

منزلتش
عالی تر و مکانتش رفیع تر و عمقش ژرف تر از آن است که مردم با عقل خود به آن

برسند یا با آرای خود آن را دریابند و یا به انتخاب خویش امامی را
منصوب کنند

.

همانا

امامت

، مقامی است که خدای

عزوجل
بعد از رتبه نبوت و خلیل بودن در مرتبه سوم به ابراهیم (ع) اختصاص داد و به

آن فضیلت مشرفش ساخت و نامش را بلند و استوار نمود و فرمود: «همانا
من تو را امام

مردم
قرار دادم » ابراهیم خلیل از نهایت شادی به خداوند عرض کرد: از فرزندان من هم؟

او فرمود: «پیمان و عهد من به ستمکاران نمی رسد

. . .» ^(۳)

گذری می کنیم در بوستان کلام وحی و آیات الهی و این پرسش را از
خدای متعال

می پرسیم . خداوند در پاسخ چنین
می فرماید [که نه تنها سن چهار، پنج سالگی و مقام

امامت

بعید نیست که کودکی در گهواره

می تواند
به فیض عظیم مقام نبوت نائل آید] که ما به یحیی فرمودیم «ای یحیی! کتاب

[

خدا] را به جد و جهد بگیر و [ما] از کودکی به وی نبوت دادیم

.» ^(۴)

و البته نه تنها به ایشان که به عیسی فرزند مریم نیز چنین کردیم .
به گونه ای که

پس از
ولادت به مردم چنین گفت: «منم بنده خدا به من کتاب داده و مرا پیامبر قرار

داده است

.» ^(۵)

پس از گذر از بوستان وحی به گلستان کلام معصومین (ع) نیز سری
می زنیم که ایشان

در
پرسش شیعیان درباره

امامت

امام

جواد
(ع) که قبل از رسیدن به سن بلوغ به

امامت

رسید چنین فرموده اند

:

معمربن خلاد گوید: از امام رضا (ع) شنیدم که مطلبی (راجع به امر

امامت

)

گفت و سپس فرمود: شما چه احتیاجی

به این
موضوع دارید؟ این ابوجعفر (امام جواد (ع)) است که او را به جای خود نشاندم و

قائم مقام خود ساخته ام، ما خاندانی هستیم که خرد سالانمان مو به
مو از

بزرگسالانمان ارث می برند

.» ^(۶)

و این حقیقت که در مقام

امامت

سن

و سال
دخالتی ندارد مورد اشاره حضرت واقع شده است . صفوان بن یحیی گوید: به امام

رضا (ع) عرض کردم: پیش از آن که خدا ابی جعفر (ع) را به شما ببخشد
درباره جانشینان

از شما
پرسیدم و شما فرمودید: خدا به من پسری عنایت می کند اکنون او را به شما

عنایت کرد و چشم ما روشن شد، اگر خدای ناخواسته برای شما پیش آمدی
کند به که بگویم؟

حضرت
بادست اشاره به ابی جعفر فرمود که در برابرش ایستاده بود . عرض کردم: قربانت

گردم این پسر سه ساله است! ! فرمود: چه مانعی دارد عیسی بن مریم
نیز سه ساله [سه

سال
کمتر داشت] که به حجت قیامت کرد

.» ^(۷)

–

علی بن اسباط گوید: امام محمد
تقی (ع) را دیدم که به طرف من می آمد، من نگاهم

را به
او تیز کردم و به سر و پایش نگاه می کردم تا اندازه قامتش را برای اهل مصر

خود (شیعیان) وصف کنم در آن میان که من ایشان را وراندازی می کردم
حضرت بنشست و

فرمود: «ای علی، خدا حجت درباره

امامت

را به مانند حجت درباره نبوت آورده

و
فرموده است: «حکم نبوت را در کودکی به او دادیم » «و چون به رشد رسید» «و به چهل