خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی شامل 57 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی :

اشاره

در ادامه سلسله مباحث اخلاقی استاد مصباح یزدی، در این شماره نیز شرح بخش دیگری از خطبه های امیرالمؤمنین علیه السلام در نهج البلاغه را به محضر اهل معرفت تقدیم می داریم:

«قُلوبُهم دَویَّهٌ، وَ صِفاحُهُم نقیَّهٌ. یَمشونَ الخفاء، وَ یَدِبّونَ الضَّراء. وصفهم دواءٌ، و قولُهم شفاءٌ، و فعلُهُم الدّاء العیاءُ. حَسدهُ الرَّخاءِ، و مُؤَکّدوا البلاءِ، و مُقنّطوا الرّجاء. لهم بکلّ طریقٍ صریعٌ، و إلی کُلِّ قلبٍ شفیعٌ، و لکلّ شجْوٍ دوموعٌ. یتقارضونَ الثناء، و یتراقبون الجزاءَ: ان سألوا ألحفوا، و إن عذلوا کشفوا، و إن حکموا اسرفوا. قداعدّوا لکلّ حقٍ باطلاً، و لکلّ قائمٍ مائلاً، و لکلّ حیٍّ قاتلاً، و لکلّ بابٍ مفتاحا، و لکلّ لیلٍ مصباحا. یتوصّلون إلی الطمع بالیأس لیقیموا به اسواقهم، و ینفقوا به اعلاقهم. یقولونَ فیُشبّهونَ، و یصفون فیموّهون. قد هوّنواالطریق، و أضلعوا المضیق، فهم لُمهُ الشیطان، و حُمه النّیران: “اولئک حزب الشیطان الا انّ حزب الشیطان هم الخاسرون.”^(۱)

اوصاف و ویژگی های منافقان

امیرالمؤمنین علیه السلام در این خطبه، سه ویژگی بارز منافقان را بیان می فرمایند: اولین ویژگی، خصوصیت شخصیتی آن ها، صرف نظر از ارتباطشان با دیگران است. البته، نفاق اصولاً در رابطه با دیگران مطرح می شود؛ یعنی منافق در مقابل دیگران به گونه ای رفتار می کند که در باطن و در خلوت خود آن گونه نیست. برای مثال، منش شخصی فردی که در جامعه نقش منافق را بازی می کند و نیز ارتباط وی با سایر گروه های منافق، متفاوت از برخوردی است که او با مردم عادی دارد. از آن جا که راه های باطل مختلف است، گروه های منافق با یکدیگر تفاوت دارند. هرچند ممکن است گاهی اوقات با یکدیگر ائتلاف کنند و در ظاهر جبهه ای واحد تشکیل دهند. اما بین خودشان اختلافات بسیاری دارند. بنابراین، گاهی، ارتباط منافقان با خودشان است و گاهی هم ارتباط آنان با غیر منافقان و از جمله با مؤمنان.

حضرت علی علیه السلام با تأکید بر منش شخصی منافقان می فرمایند: آن ها ظاهری آراسته، جذّاب و حق به جانب دارند؛ اما باطنشان آلوده، متعفّن و بیمار است. یعنی بین ظاهر و باطن آنان تعارض و تضاد وجود دارد. آن ها با توجه به خواسته دیگران و متناسب با موقعیتی که در آن قرار می گیرند، ظاهر و رفتار خود را تغییر می دهند. مثلاً، در برخورد با مؤمنان سعی می کنند ظاهر خود را شبیه آنان نمایند تا اولاً، مورد توجه و پذیرش قرار بگیرند و ثانیا، بتوانند در ایشان نفوذ کنند و تأثیرگذار باشند. بنابراین، یکی از ویژگی های منافقان، داشتن شخصیتی دوگانه است؛یعنی داشتن ظاهری آراسته، اما باطنی کثیف و آلوده: «قُلوبُهم دویَّه و صفاحُهم نقیَّه.»

حضرت در ادامه می فرمایند: مشی آن ها، مشی پنهانی و زیرزمینی است، سخنشان شیوا و حاکی از درمان و شفای دردهاست، اما رفتارشان درد بی درمان است. یعنی علی رغم این که ادعا می کنند می خواهند مشکلات را رفع، و امور را اصلاح نمایند، اما خودشان منشأ بالاترین مفاسد هستند: «یمشونالخفاء و یدّبون الضّراء وصفهم دواءٌ و قولُهم شفاءٌ و فعلُهُم الداء العیاء.»

دومین ویژگی منافقان، چگونگی ارتباط آنان با مؤمنان است. منافق همیشه بدخواه مؤمن است؛ اگر خیر یا رفاهی به مؤمن برسد، حسد برده و ناراحت می شود و اگر سختی و بلایی متوجه وی شود، خوشحال گشته، می خواهد آن بلا دایمی باشد. همچنین منافق نومید کننده امیدواران است: «حسدهُ الرَّخاء، و مؤکّدوا البلاء، و مُقنّطوا الرجاء.» منافقان نیز همچون سایر مردم به خدمات دیگر افراد جامعه نیازمندند؛ اما از آن جا که ظاهر و باطن ایشان با یکدیگر تعارض دارد، سعی می کنند در برخورد با مؤمنان خود را مؤمن جلوه دهند تا برای رسیدن به اهداف شخصی، اجتماعی و سیاسی از آنان سوء استفاده نمایند.

امیرالمؤمنین در ادامه این خطبه می فرمایند: منافقان در هر راه، افتاده ای دارند؛ یعنی مسیر آنان یک راه نیست، از راه های مختلف می روند و در هر مسیر کسانی را می کوبند و به زمین می زنند: «لهُم بکلِّ طریقٍ صریع.» اصطلاح «صریع» یعنی کسی که از دست ستمگری به زمین افتاده باشد؛ منافقان در هر مسیری که قرار بگیرند رقیب خودشان را به زمین زده، مورد ظلم و ستم قرار می دهند. آنان از راه های گوناگون به درون دل افراد نفوذ می کنند: «و إلی کل قلبٍ شفیع.» شگرد و روش آن ها یکسان نیست، بلکه متناسب با موقعیت و شأن اجتماعی افراد و گروه ها، شیوه های گوناگونی را به کار می بندند. به تعبیر دیگر، آنان یک خط مشی و شیوه ثابت و معینی ندارند که با شناخت آن بتوان راه نفوذشان را سد کرد، بلکه برای هر دلی شگردی مخصوص و وسیله ای مناسب دارند. به عنوان مثال، شیوه و شگردی که برای نفوذ در علما و مراجع به کار می گیرند متفاوت با وسیله ای است که برای بازاریان و کارمندان دارند. آنان برای هر زخم و یا اندوهی اشکی دارند؛ یعنی توانایی این را دارند که در برابر هر مشکلی که پیش می آید، برای این که دیگران را بفریبند، دلسوزی کنند و اشک بریزند: «و لِکلّ شجوٍ دموع.»

سومین ویژگی منافقان، چگونگی ارتباط آنان با خودشان، یعنی با سایر گروه های منافق است. منافقان ارتباط خود را با سایر گروه های منافق بر اساس مورد، موقعیت و منفعت تنظیم می نمایند؛ یعنی روابطشان را با دیگران به گونه ای برقرار می کنند که منافعشان از آن ها تأمین شود. به عنوان مثال، در موضوعی خاص به تعریف و تمجید از گروه دیگری می پردازند، به این امید که آنان نیز از ایشان تعریف و حمایت نمایند. آنان مدح و ثنا به یکدیگر قرض می دهند و منتظر دریافت پاداش از سوی یکدیگر هستند: «یتقارضون الثناء و یتراقبون الجزاء.» اگر مؤمن قربهً الی الله از مؤمن دیگر تعریف می کند، منافق این کار را به امید دریافت پاداشی مشابه انجام می دهد. انگیزه و نیت مؤمن از تعریف و تمجیدِ کار خیر دیگران این است که اولاً، از صفت ناپسند حسد به دور باشد و ثانیا، حق شناسی کرده و با این کار خود، دیگران را نیز به انجام آن تشویق نماید تا در نتیجه، کار خیر در جامعه رواج یابد. وقتی انسان از کار خیر دیگران تعریف نماید، هم به وظیفه حق شناسی خود عمل کرده، و هم مبتلا به حسد نمی شود. برای مثال، دانش آموز و یا دانشجویی که از همکلاسی خود به دلیل خوب بیان کردن مباحث درسی تعریف می کند و مثلاً می گوید: او خیلی بهتر از من مباحث را فهمیده است، دیگر نه تنها زمینه ای برای حسد و کینه در وی پیدا نمی شود، بلکه موجب تقویت حس حق شناسی و تشویق به کار خیر در بین همکلاسی های خود نیز می گردد.

منافق وقتی از کار دیگران تعریف می کند، نه به این دلیل است که حق شناسی کرده باشد، بلکه در واقع معامله ای انجام داده است تا طرف مقابل نیز به موقع جبران نماید. این نوعی داد و ستد است؛ او قرض می دهد تا دیگری هم به او قرض بدهد. تعبیر زیبای «یتقارضون الثناء» یعنی قرض دادن دو نفر به همدیگر؛ همان اصطلاح معروف فارسی «نان به یکدیگر قرض دادن» است. اما مؤمنان وقتی کار خیری انجام می دهند، می گویند: «لا نرید منکم جزاءً و لا شکورا.» (انسان: ۹) مؤمن کار خیری هم که انجام می دهد انتظار تشکر ندارد.

بنابراین، یکی دیگر از ویژگی های منافقان این است که به تعریف و تمجید بی جا از سایر منافقان می پردازند. منافقان هیچ گاه از مؤمنان تعریف نمی کنند، متقابلاً مؤمنان هم هیچ وقت به مدح و ثنای منافقان نمی پردازند. آن کسی که مورد ستایش و تعریف منافق قرار می گیرد، شخص منافقی است مانند خود او؛ گروه های منافق هستند که به یکدیگر نان قرض می دهند تا در زمان لازم پشتیبان آن ها باشند.

یکی از نشانه های نفاق این است که فرد به بهانه امر به معروف و نهی از منکر، آبروی شخص مسلمانی را بریزد. برای مثال، اگر منافق کار اشتباهی را از مؤمن مشاهده نماید، با یک کلاغ چهل کلاغ کردن آن به اصطلاح از کاهی کوهی درست می کند و دلیل کار خود را نیز امر به معروف و نهی از منکر ذکر می کند؛ حال آن که امر به معروف و نهی از منکر شرایط و مراتبی دارد. انسان مؤمن وقتی متوجه اشتباه و کار زشت دیگران می شود، اقدام به تذکر، نصیحت و موعظه می نماید، اما همه این ها با حفظ شؤون طرف مقابل صورت می گیرد؛ یعنی مؤمن به گونه ای امر به معروف و نهی از منکر می کند که به آبروی شخص لطمه ای وارد نگردد. مؤمن ابتدا سعی می کند در خفا و حتی به صورتی که شخص متوجه نشود وی از گناهش آگاه است، به نصیحت و موعظه طرف مقابل بپردازد. مسلمان باید رازدار باشد و از کشف سرّ مؤمن خودداری نماید. انسان برای این که دیگری را متوجه گناه و اشتباهش نماید، تا حد امکان باید با کلی گویی و مثلاً نقل قصّه به این کار مبادرت ورزد تا او خجالت زده نشود؛ زیرا خجالت دادن مؤمن گناه است و اسلام حفظ احترام مؤمن را واجب می داند.