خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی

فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی شامل 55 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی :

اشاره

در ادامه سلسله مباحث اخلاقی استاد مصباح یزدی، در این شماره نیز شرح یکی دیگر از خطبه های امیرالمؤمنین(علیه السلام) در نهج البلاغه را به محضر اهل معرفت تقدیم می داریم: «ایها الناس استصبحوا من شعله مصباح واعظ متعظ. و امتاحوا من صفوعین قد روِّقت من الکدر. عبادالله لا ترکنوا الی جهالتکم، و لا تنقادوا لاهوائکم، فان النازل بهذا المنزل نازل بشفاجرف هار، ینقل الردی علی ظهره من موضع الی موضع لرأی یحدثه بعد رأی، یرید ان یلصق ما لا یلتصق و یقرّب مالا یتقارب. فالله الله ان تشکو الی من لا یُشکی شجوکم، و لا ینقض برأیه ما قد ابرم لکم. انه لیس علی الامام الا ما حمِّل من امر ربه: الابلاغ فی الموعظه، و الاجتهاد فی النصیحه، و الاحیاء للسنه، و اقامه الحدود علی مستحقیها، و اصدار السهمان علی اهلها.»1

فرایند توجیه گناهان

وظیفه هر فرد مسلمانی عمل به دستورات اسلام، از جمله رعایت تقوا، انجام واجبات دینی و ترک محرمات است. اما در این زمینه، وظیفه عالمان، به ویژه طلاب علوم دینی، بسیار سنگین تر می نماید. اشخاص عادی اگر مرتکب گناهی شوند، معمولاً شرمسار و خجل می گردند و خیلی زود هم موفق به توبه می شوند. اما کسانی که از علم و دانشی، هرچند اندک، برخوردارند، اگر گناهی انجام دهند، سعی می کنند آن را به هر شکل ممکن توجیه نمایند; چون انسان اصولاً دوست ندارد خودش را گناهکار بداند. همین حالت است که موجب می گردد تا انسان در قطعی بودن احکام الهی و منابع آن تردید نماید و نسبت به آن ها نوعی مسامحه به خرج دهد. این جاست که اگر ـ برای مثال ـ در مورد مسأله ای فقهی حکم احتیاطی وجود داشته باشد، شخص می گوید: به احتیاط عمل نمی کنم و یا اگر فتوایی قطعی در آن مورد به خصوص باشد، با خود می گوید: شاید فتوای دیگری هم در این زمینه وجود داشته باشد! از این رو، کنکاش می کند به فتوای مرجع تقلیدی که این مورد خاص را جایز دانسته دسترسی پیدا کند تا از وی تقلید نماید. اگر هم برایش یقین حاصل شده باشد که بجز این فتوا، فتوای دیگری وجود ندارد، می گوید: از کجا معلوم که اجماع حجت باشد؟ شاید خودم بتوانم از ادلّه چیزی به دست بیاورم! لذا برای رسیدن به خواسته خود، به دنبال روایتی هرچند ضعیف السند و مجمل می گردد تا با یافتن آن، گرایش نادرست و یا احیاناً گناهش را توجیه نماید. اگر نتواند روایت قابل استنادی پیدا کند، می گوید: شاید این روایات جعلی باشند! از این رو، به تتبّع در آیات قرآن می پردازد تا بلکه بتواند آیه متشابهی در این زمینه بیابد و به آن استناد نماید. اگر در این کار هم توفیقی به دست نیاورد، ممکن است حتی در سند روایات متواتری، که از جانب امام معصوم(علیه السلام)صادر شده است، خدشه وارد کند و در نهایت تحت تأثیر وساوس شیطان، بگوید: به راستی ما دلیلی نداریم بر این که امام، معصوم بوده است! اگر هم ثابت شده باشد که حدیث از فرمایشات پیامبراکرم(صلی الله علیه وآله)است، می گوید: آیا واقعاً دلیلی داریم که پیامبر(صلی الله علیه وآله)اشتباه نمی کرده است؟!

این فرایند تخیّل ذهنی نیست، این روزها عملاً نویسندگان دگراندیش، این ابلیس های انسان نما، با القای شبهات گوناگون درصدد گمراه کردن جوانان برآمده اند; شبهه در عصمت، شبهه در این که قرآن کلام خدا نیست، بلکه سخن پیامبر است که وحی را به این صورت درآورده، شبهه در این که فهم پیامبر، فهم بشری است و فهم بشری هم خطابردار و… .

من خودم افرادی را می شناسم که عیناً همین روند برایشان اتفاق افتاده است. در سال ۱۳۵۶ (پیش از انقلاب) به دعوت کسانی که امروز برخی از آنان در سطح وزارت و سطوح دیگر نظام مشغول خدمت هستند، به لندن مسافرت کرده بودم. در آن جا با اشخاصی برخورد کردم که بسیار مقیّد به رعایت احکام شرعی بودند تا جایی که حتی در خصوص نانی که مصرف می کردند دقت و وسواس فراوان به خرج می دادند تا از مراکزی که قالب های پخت نان خود را با روغن تهیه شده از خوک چرب می نمودند، خرید نکنند. همان کسانی که این دقت ها را در رعایت احکام شرعی داشتند، امروز از سردمداران مکتب الحاد به شمار می آیند; یعنی کارشان به جایی رسیده که می گویند: هیچ دلیلی بر وجود خدا نداریم، قرآن هم کلام خدا نیست، فهم پیامبر هم فهم بشری است و از این رو، خطابردار! این مسیری است که شیطان پیش پای انسان می گذارد. چنین انحرافاتی برای همه ممکن است پیش بیاید، اما افتادن در این مسیر، برای کسی که اهل علم است و مر دم از او حرف شنوی دارند، خواه معمّم باشد یا نباشد، خطر بسیار بیش تری به دنبال دارد; چرا که انحراف او مساوی است با انحراف هزاران، بلکه میلیون ها انسان دیگر.

شخص عالمی که دچار چنین انحرافی گردیده، ممکن است با ایراد سخنرانی ها و یا نوشتن مقالات و کتاب هایی میلیون ها انسان را گمراه کند; یعنی نه تنها خودش جهنمی شود، بلکه عده بی شماری از انسان ها را نیز جهنمی کند.

این خطرات تنها متوجه افراد دانشگاهی نیست، فقها هم در معرض این خطر قرار دارند. یک فقیه نیز موقع فتوا دادن باید دقت بسیار داشته باشد تا واقعاً براساس استنباطی که از کتاب و سنّت به دست می آورد، اقدام به این کار کند. نه این که خدای ناکرده به دلیل بعضی از گرایشاتش مبادرت به صدور فتوایی آسان نماید. البته، فقیه نباید با احتیاط های بی جا کار را بر مردم سخت و آنان را از دین خسته کند و بی جهت حلال خدا را حرام جلوه دهد، اما از آن طرف هم باید مواظب باشد تا مبادا برای جذب بیش تر جوانان به اسلام، بدون داشتن حجت شرعی، فتوای آسانی بدهد. این که برخی از فقهای بزرگ از دادن فتوا احتراز می کردند به این دلیل بود که به گردن گرفتن مسؤولیت رفتار هزاران، بلکه میلیون ها انسان، کار آسانی نیست. همچنین این که شرط شده مرجع تقلید، و به طریق اولی ولیّ امر، باید با هوای نفسش مخالف باشد و دنیا دوست نباشد (مخالفاً لهواه مطیعاً لامر مولاه)، از این روست که مبادا به چیزهایی مبتلا شود که هم خودش را هلاک کند و هم میلیون ها انسان را به جهنم بکشاند. شاید داستان مرحوم علامه حلّی(رحمه الله) را شنیده باشید که وقتی می خواست درباره احکام آب چاه تحقیق کند، دستور داد چاه آبی را که در منزلش بود پر کنند تا مبادا میل به این که تطهیر چاهش آسان شود، در فتوایش اثر بگذارد.

اعتقادات ناپایدار، عامل تباهی انسان

حضرت علی(علیه السلام) در این فراز از نهج البلاغه خطاب به مردم می فرمایند: سعی کنید از نور چراغی استفاده نمایید که راه شما را روشن کند و آن چراغ، واعظی است که به پند و اندرز خود عمل می کند; و از زلال چشمه ای آب بردارید که از آمیزه های نامطلوب صاف شده باشد (از آب تصفیه شده استفاده کنید تا به امراض و آلودگی ها مبتلا نشوید): «ایها الناس استصبحوا من شعله مصباح واعظ متّعظ، و امتاحوا من صفوعین قد روِّقت من الکدر.» در زمان حضرت علی(علیه السلام)، کسانی بودند که برای آموختن معارف دینی و احکام شرعی سراغ افرادی می رفتند که فاقد صلاحیت لازم در این زمینه بودند. حضرت به کنایه می خواهند بفرمایند که باید به نزد من بیایید، سخنان من به مثابه آب زلالی است که از سرچشمه علم الهی نشأت می گیرد، این منم که دلسوز شما هستم. از این رو، راهی را پیش پایتان می گذارم که شما را از خطرها نجات دهد. حضرت در ادامه می فرمایند: «عبادالله لا ترکنوا الی جهالتکم.»; بندگان خدا! در نادانی خود نمانید. طبیعی است انسان هیچ گاه عالِم به دنیا نمی آید، آدمی تا علوم متقنی را کسب نکرده باشد، در آن زمینه جاهل است. در زمینه عمل هم تا انسان تهذیب نفس نکرده باشد، خواه ناخواه، به دلیل طبع حیوانی اش، گرفتار رفتار و اخلاق ناروا می گردد و به سمت کژی ها کشیده می شود. قرآن در این باره می فرماید: «ان الانسان لظلوم کفّار» (ابراهیم:۳۴)، «ان الانسان خلق هلوعاً. اذا مسّه الشرّ جزوعاً. و اذا مسّه الخیر منوعاً. الاّ المصلّین.» (معارج: ۲۰ـ۲۳)

طبع حیوانی انسان تمایل به پستی مادّی و در نتیجه، تمایل به گناه دارد; اگر انسان به طبیعت مادی خود قناعت کند، هیچ گونه تلاشی در زمینه کسب علوم انجام ندهد، اعتقاداتش را براساس دلایل محکمی تقویت نکند و احکام را از مرجع صلاحیت داری فرا نگیرد، ضمانتی برای رستگاری نخواهد داشت. از آن جایی که بسیاری از هوس های آدمی با احکام شرع سازگاری ندارد، برخی انسان ها درصدد توجیه رفتارهای غیردینی خود برمی آیند. حضرت، انسان ها را از این کار برحذر می دارند: &laqu