خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اصول اسلامی حاکم بر دیپلماسی با کفار (۴)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اصول اسلامی حاکم بر دیپلماسی با کفار (۴) :

در
دیپلماسی اسلامی، بر اساس تعالیم وحی، یک سلسله اصول و قواعد فقهی و حقوقی، بر
روابط مسلمانان با کفار حاکم است. در سه بخش گذشته این سلسله بحث ها، با اصولی
مانند: قاعده نفی سبیل، قاعده ذلّت کفّار، دوست نگرفتن کفار، حفظ مواضع اصولی در
برابر کفار، رفتار انسانی با کفار و بحث و گفتگوی منطقی با کفار آشنا شدیم؛ اینک
دنباله بحث:

۸. قاعده تألیف قلوب

تألیف
قلوب، از نظر فقهی عبارت است از: «حمایت اقتصادی مسلمین و یا کفار توسط پیامبر،
امام و یا ولیّ امر مسلمین به منظور جلب آنان برای جهاد و اسلام و دفاع از آن».

اسلام برای
این امر، بودجه خاصی را اختصاص داده است و آن، قسمتی از زکات است که به عنوان
مالیات اسلامی، از مردم مسلمان گرفته می شود. کسانی که مورد کمک و حمایت قرار
می گیرند «مؤلّفه قلوبهم» و یا «مؤلّفه القلوب» نامیده می شوند. امام خمینی
قدس سره در تحریرالوسیله می فرمایند:

«مؤلفه
قلوبهم، آن عده از کفار هستند که با تألیف قلوب، قصد می شود که آنان به جنگ و
مبارزه با مسلمانان ترغیب نشوند و یا این که گرایش پیدا کنند به دین اسلام؛
همین طور آن عده از مسلمانان که عقیده آنان نسبت به اسلام ضعیف است، مشمول تألیف
قلوب هستند^(۱)».

تمامی
فقهای شیعه بر این نظر اتّفاق نظر دارند که حکم «تألیف قلوب» هنوز هم مصداق دارد و
باید اجرا شود و بر این نظرند که پس از رحلت رسول اکرم صلی الله علیه و آله هم این
حکم باید اجرا شود. اما بعضی از فقهای اهل تسنّن بر این نظرند که این حکم پس از
رسول اکرم صلی الله علیه و آله لغو شده و قابل اجرا نیست. اینان دو دلیل برای این
نظر خود بیان می دارند:

۱. این که
صحابه بر نسخ آن اجماع کرده اند.

۲. حکم
«تألیف قلوب» به خاطر کمی تعداد مسلمین، در ابتدای کار، مورد نیاز بود و اکنون با
انتشار جهانی اسلام، نیازی به مسأله تألیف و جلب حمایت دیگران وجود ندارد.

اما این
استدلال، به دو دلیل مردود است:

۱. این
گروه می گویند: بعد از رحلت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله ، عمر، سهم مؤلفه
القلوب را قطع کرد و صحابه نیز از کار او در این باره نهی و انتقاد نکردند.

اما جواب
این است که عمر به این دلیل سهم ایشان را لغو نکرد که حکم تألیف قلوب لغو شده بود؛
بلکه این کار به این دلیل بود که افرادی که سهم تألیف قلوب به آنها تعلّق می گرفت،
مصداق نداشت. از این گذشته، یک حکم شرعی را باید خود پیامبر یا کسی که ولی و
نماینده خداست فسخ کند نه صحابه پیامبر.

۲. ادعای
این که مسلمین دیگر نیازی به تألیف قلوب ندارند، به سه دلیل نقض می شود:

الف.
چنانکه بعضی از فقهای مالکی گفته اند: دادن سهمی از زکات برای تألیف قلوب افراد و
اقوام، صرفا به این دلیل نیست که به ما کمک کنند؛ بلکه مقصود از اِعمال تألیف
قلوب، ترغیب دیگران به دین اسلام و نجات آنها از ضلالت است.

ب. علّت
اقدام به تألیف قلوب، ضعف دین اسلام و یا فقر کسانی نیست که مورد تألیف قرار
می گیرند.

ج.
نمی توان پذیرفت که اسلام اکنون دیگر بی نیاز شده و احتیاجی ندارد، بلکه اکنون که
مسلمانان در تنگنا و فشار قرار گرفته اند، بیش از هر وقت دیگری به این حکم احتیاج
دارند.

در این جا
سؤال این است که آیا فقط باید از زکات برای تألیف قلوب استفاده کرد و یا اینکه
می توان به طور کلّی از بیت المال برای این امر استفاده کرد؟

پاسخ این
است که منبع اولیّه این امر زکات است، اما با توجه به وجود ولایت امام معصوم در
بینش اسلامی شیعی، امام و فقیه، با استفاده از ولایت خود می تواند درصورت مصلحت به
صورت مقتضی اقدام نماید.

۹. قاعده تولّی و تبرّی

«تولّی» و
«تبرّی» یعنی انسان از لحاظ عاطفی قلب خود را از محبت و علاقه خدا، پیامبران و
ائمّه معصومین علیهم السلام و جانشینان بحق آنها(فقهاء) و مؤمنان پر کند و در
عین حال، بغض و کینه دشمنان آن ها را به دل بگیرد و از نظر سیاسی و اجتماعی،
سرپرستی، رهبری، دوستی و حکومت الهی را بپذیرد و از حکومت اعداءاللّه و دشمنان
اسلام، دوری جوید^(۲).

از جمله آیات
قرآنی در باب تولّی و تبرّی می توان به آیه ۴ سوره ممتحنه اشاره کرد چنانکه
می فرماید:

«برای شما
مؤمنان، ابراهیم و آنان که با او بودند الگو و اسوه نیکویی هستند تا به آن ها
اقتدا کنید، آنان به قوم مشرک خود گفتند: ما از شما و آن چه می پرستید به کلّی بری
و بیزاریم. ما مخالف و منکر شما هستیم و همیشه میان ما و شما بغض و کینه و دشمنی،
حاکم خواهد بود تا آنگاه که به خدای یگانه و بی همتا ایمان بیاورید».

البته این
بغض، در مقابل افرادی است که ستم کرده اند وگرنه با بی طرفان، این چنین ناسازگاری
و برخوردی نیست. از امام صادق علیه السلام روایت شده است که:

«مَن
أحبَّ للّه و أبْغَضَ للّهِ و أعطی للّهِ فَهُوَ مِمَّنْ کَمُلَ ایمانُهُ».

«هر کس
برای خدا دوست بدارد و به خاطر خدا دشمن بدارد و برای رضای خدا ببخشد، او از دسته
مؤمنانی محسوب می شود که ایمانشان کامل شده است».

سیاست خارجی
دولت اسلامی نسبت به ملل و کشورهای مسلمان نیز باید با ملاک و میزان نزدیکی آنان
به اسلام و میزان تبعیّتشان از قوانین اسلامی تعیین شود، در رابطه با ملل و
کشورهای غیرمسلمان نیز باید دستورالعمل: «کُونا لِلظّالِمِ خَصْما و لِلْمَظْلومِ
عَوْنا»، ملاک و مجوّز روابط سیاسی قرار بگیرد. از کشورهایی که دارای خط مشی سیاسی
ظالمانه و تجاوزطلبانه و غارتگرانه هستند، با توجه به میزان گرایش های ظالمانه
آنها باید «تبرّی» شود و کشورهای مظلوم نیز باید مورد شمول قاعده «تولّی» قرار
بگیرند و حکومت اسلامی «عون» و جانبدار آنان باشد.

جبهه ای
که ستمگران در آنند «جبهه شرّ» و جبهه ای که مظلومان و بیچاره گان در آن قرار
دارند «جبهه خیر» است. حکومت هایی که سیاست خارجی خود را متوجه جبهه شر می کنند،
به تدریج استحاله پیدا کرده و تبدیل به «شرّ» می شوند؛ امّا تنظیم روابط با
مظلومان و جبهه خیر و جانبداری از حقوق پایمال شده آنان، عامل رشد و شکوفایی خودِ
کشورِ حمایت کننده در سطح جهانی و صحنه بین المللی خواهد بود.

از آیه ۴
سوره ممتحنه که در سطور گذشته یاد کردیم، چنین برمی آید که در طیّ تاریخ، حقّ و
باطل و توحید و شرک با همدیگر آشتی