خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل خلفای راشدین

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل خلفای راشدین؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل خلفای راشدین انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 105 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل خلفای راشدین:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل خلفای راشدین آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل خلفای راشدین با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل خلفای راشدین از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل خلفای راشدین، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خلفای راشدین :

۱۱-۴۰ هجری قمری (۶۳۲-۶۶۱ میلادی

۱- ابوبکر ۱۱-۱۳ ه.ق ۶۳۲-۶۳۴ م

۲- عمر ۱۳-۲۳ ه.ق ۶۳۴-۶۴۴ م

۳- عثمان ۲۳-۳۵ ۶۴۴-۶۵۶م

۴-علی(ع) ۳۵-۴۰ ه.ق ۶۵۶-۶۶۱ م

رحلت رسول گرامی اسلام(ص) سر آغاز اختلافات دامنه داری بین مسلمین راجع به خلافت و جانشینی نبی اکرم(ص) گردید; بعضی در همان موقعی که هنوز جسد مقدس پیغمبر اسلام دفن نشده بود و اهل بیت و عده ای از خیار صحابه، سرگرم لوازم سرگواری و تجهیز جنازه شریفش بودند، عده دیگری از مسلمانان – که بعدا اکثریت را بردند و در تاریخ به اهل سنت مشهور شدند – که جمعی از انصار و مهاجرین بودند و در میان آنها صحابه ای چون ابوبکر، عمر و ابو عبیده نیز حضور داشتند، در محلی به نام «سقیفه بنی ساعده » جمع شدند و پیرامون تعیین جانشین پیغمبر به مذاکرده پرداختند.

مذاکرات مفصلی در آن جلسه، میان انصار و مهاجرین بعمل آمد و سرانجام «خلافت، نصیب ابوبکر شد; بقیه مسلمین و از جمله اهل بیت و در راس آنها علی ابن ابیطالب(ع)، وقتی از نتیجه تصویب افراد جلسه در سقیفه مطلع شدند که کار از کار گذشته بود، این افراد که از این انتخاب – راضی نبودند به عنوان اعتراض، از اکثریت جدا و متمایز گشتند و از همان وقت بنای تشیع، و تبعیت و پیروی از علی بن ابیطالب، پی ریزی شد، این عده که در میان آنها صحابه ای چون عباس، فضل بن عباس، زبیر، خالد بن سعید، مقداد، سلمان فارسی، ابوذر، عمار، براء بن عازب و … حضور داشتند معتقد بودند که خلافت و امامت مسلمین یک مقام عادی نیست بلکه یک منصب الهی و آسمانی است و با تعیین مردم حتی پیامبر اکرم(ص) نیست بلکه باید خلیفه و امام شخص معصومی باشد که به احتیاجات بشر دانا و بصیر باشد و چنین شخصی با تعیین خداوند مشخص می گردد.

لذا شیعه معتقد است که پیغمبر اکرم به دستور حضرت حق، علی بن ابیطالب را به مقام ولایت نصب کرده و در واقعه غدیر خم که چند ماه قبل از وفات حضرت نبی اکرم(ص) بوده – از مردم برای علی ابن ابیطالب – بیعت گرفته است. دانشمند شیعی بنام «علامه امینی » کتاب قطوری را بنام – الغدیر – که در بردارنده اسنادی پیرامون این واقعه می باشد نگاشته است.

– ابو بکر – عبد الله بن ابی قحافه – پدر عایشه، زوجه پیغمبر – اولین خلفای چهارگانه راشدین است دوره خلافت او به دو سال نرسید و در سال ۱۳ ه.ق (۶۳۴ میلادی) در مدینه وفات نمود و در کنار آرامگاه حضرت رسول(ص) به خاک سپرده شد.

– خلیفه دوم عمر بن خطاب از قبیله عدی و پدر حفصه زوجه پیغمبر – گردید، در زمان او فتوحات بزرگ نصیب لشکر اسلام شد، که از جمله می توان به فتح دمشق و شام در سال ۱۴ ه.ق (۶۳۵ میلادی) و فتح بیت المقدس در سال ۱۷ ه.ق (۶۳۸ میلادی) و قیصریه در سال ۲۰ ه.ق (۶۴۰ میلادی و شمال افریقا در سالهای ۸ تا ۲۱ ه.ق (۶۲۹-۶۴۱ میلادی) و ایران در سال ۲۰ ه.ق (۶۴۰ میلادی) اشاره نمود که البته فتح کامل ایران دوازده سال به طول انجامید.

معاویه که چند سال بعد سلسله اموی را تاسیس کرد برای نخستین بار از سوی عمر به حکومت شام منصوب شد.

در زمان خلیفه دوم جهان اسلام شاهد مشکلاتی از جمله تبعیض بین مسلمانان عرب و غیر عرب بود که در نتیجه همین مشکلات، خلیفه دوم توسط برده ای ایرانی بنام فیروز ابولولو در سال ۲۴ ه.ق (۶۴۴ میلادی) به قتل رسید و در کنار مرقد نبی اکرم(ص) مدفون گردید.

-عمر بعد از ضربت خوردن و پیش از وفات شورایی شش نفره برای انتخاب جانشین بعد از خود انتخاب نمود که شورا نیز از میان دو نامزد خلافت یعنی علی بن ابیطالب(ع) و عثمان بن عفان، عثمان را برگزید. درباره چگونگی ترکیب شورا و انتخاب عثمان، مطالب زیادی قابل ذکر است که در کتب مفصل، بیان شده است. در دوره عثمان، اوضاع جهان اسلام بکلی متغیر شد، حکومت اسلامی به حکومت قبیله ای و دودمانی تبدیل شد – انتخاب عثمان که از دودمان بنی امیه بود سبب گشت که سیلی خوردگان از اسلام همچون ابوسفیان و فرزندانش از ضعف و ناتوانی عثمان بهره گیرند و با رخنه در میان حکومت، مقامات عالیه را قبضه نمایند و این علیرغم سفارشی بود که عمر به عثمان نموده بود که «وقتیکه خلیفه شدی، هیچ یک از بنی امیه را بر مردم تحمیل نکن.

خلیل عزمی، نویسنده سنی، در کتاب – بین الشیعه و السنه – شمه ای از اعمال عثمان را که موجب تهییج احساسات عمومی مسلمین گشت اینطور می شمارد:

۱- ابوذر غفاری، صحابی محبوب پیغمبر را از شام و مدینه اخراج کرد و او را ربذه تبعید نمود که همانجا در گذشت.

۲- ولایات و شهرها را بین خویشاوندان و عموزادگان خود تقسیم نمود.

۳- مهاجرین و انصار را رسما و عملا کنار گذاشت، و در هیچ اقدامی، با آنها مشورت ننمود.

۴- نزدیکان و بستگان خود را – که همه از دودمان بنی امیه بودند – معتمد خویش ساخت و آنها را از اموال مسلمین ثروتمند نمود و املاک و مزارع خالصه را تیول آنها قرار داد و آنها را بر گردن مردم سوار کرد; و از رای آنها الهام گرفت.

۵- خمس غنیمت جنگ آفریقا را به «مروان بن حکم » بخشید.

۶- چهار صد هزار درهم، از بیت المال را به «عبد الله بن خالد» بخشید.

۷- محلی از بازار مدینه را، که رسول اللّه آن را جزو اموال عمولی کرده بود; تیول «حرث بن حکم » نمود

۸- دویست هزار درهم از بیت المال را به «ابوسفیان » انعام داد.

۹- دختر خود «عایشه » را به «حرث بن حکم، تزویج کرد و یکصد هزار درهم از بیت المال را به او داد.

سید قطب، دانشمند معاصر مصری، و مولف کتابهای «فی ضلال القرآن » «معرک الاسلام و الراسمالیه » «السلام العالمی و الاسلام » و … در کتاب «العداله الاجتماعیه فی الاسلام » می نویسد: از بدبختی و سوء اتفاق این است که عثمان که پیر فرتوتی بود و از خود اراده ای نداشت و تحت نفوذ مروان و بنی امیه قرار گرفته بود، خلیفه شد..

… عثمان برای سلطنت معاویه مقدمه چینی کرد و عملا «فلسطین » و «خمص » را جزو قلمرو فرمانداری معاویه ساخت، تا او بتواند مال و قشون جمع کند، و در خلافت علی(ع) اخلالگری نموده، و حکومت را بدست گیرد.

.. مجموعه این مسائل نارضایتی عمومی مسلمانان را برانگیخت و باعث شد خلیفه سوم در سال ۳۵ ه.ق (۶۵۶ میلادی) علیرغم پا در میانی کسانی مانند علی ابن ابیطالب – توسط جمعی از مسلمین کشته شود.

بعد از کشته شدن عثمان – مسلمین به طرف حضرت علی(ع) هجوم آوردند و از او خواستند که امر خلافت را به عهده بگیرد، که حضرت علی(ع) نیز بعد از اصرار مردم و صحابه و بیعت همگان، این امر را تقبل نمود حضرت علی(ع) تلاش نمود در مدمت زمامداری خود جامعه را به مسیر اسلام اصیل – که در شورای شش نفره – نیز آن را مطرح کرده بود – برگرداند، حق را احیاء و عدالت را به معنای واقع کلمه پیاده نماید، طبیعی است که این امور خوشایند زراندوزان و چپاولگران و راحت طلبان و شیفتگان حکومت بنا شد، لذا این عده در مقابل حضرت ایستادند که نتیجه این مقابله سه جنگ خونینی – جمل، نهروان و صفین بود، و سرانجام نیز در سحرگاه روز ۱۹ رمضان سال ۴۰ هجری در حال نماز در مسجد کوفه بدست ابن ملجم مرادی که از گروه خوارج – بازمانده از جنگ نهروان – بود با شمشیر مسموم ضربه ای خورد که منجر به شهادت ایشان در شامگاه ۲۱ رمضان همان سال گردید.

مرقد ایشان در نجف، زیارتگاه مسلمین بویژه شیعیان می باشد.

امویان

بنی امیه یا امویان نژادی از قریش هستند که به امیه بن عبد الشمس بن عبد مناف منسوبند و دوران حکومت آنها از معاویه بن ابی سفیان آغاز و به مروان حمار یا مروان دوم که چهاردهمین آنها است ختم می شود و مدت حکومت آنها از سال ۴۱ هجری قمری شروع و به سال ۱۳۲ که بدست ابومسلم خراسانی سردار ایرانی منقرض شدند پایان یافت.

مرکز حکومت آنها شام و سبک حکومت آنها با اینها بنام اسلام بوده و چهره امپراطوری روم و فارس را داشته که انواع تجملات و عین و نوشهای ملوک و سلاطین در دربار آنها رایج و متعارف بوده است.

آغاز خلافت معاویه چنین بود که «دور روز پس از شهادت حضرت علی(ع) مردم با فرزند ارشدش یعنی حسن بن علی(ع) بیعت کردند. امام حسن(ع) در اولین روزهای خلافت نامه ای به معاویه نوشت و او را از سرکشی منع نمود. در عوض معاویه لشکری فراهم کرد و آماده جنگ شد. امام حسن(ع) پس از آگاهی از این لشکرکشی مردم را در مسجد جمع نمود و اعلام تجهیز سپاه کرد، اما فقط تعداد کمی از مردم با او به اردوگاه جنگ رفتند. امام(ع) پس از چند روز توقف در اردوگاه تنها توانست چهار هزار تن را آماده جنگ سازد بناچار به کوفه بازگشت و بار دیگر مردم را به چهاد تشویق کرد. اینبار تعداد بیشتری به اردوگاه آمدند و امام(ع) گروهی را به سرداری «عبید الله به عباس » به مقابله با معاویه فرستاد.

صلح امام حسن(ع) با معاویه

در میدان جنگ معاویه با وعده پرداخت پولهای بسیاری عبید الله بن عباس را طرفدار خود ساخت و چند تن دیگر را نیز بدین ترتیب موافق خود کرد بطوری که بعضی از آنان قول دادند که امام حسن(ع) را به قتل برسانند، همچنین معاویه در همه جا اعلام نمود که خواهان صلح می باشد و شایع نمود که امام حسن(ع) نیز صلح را پذیرفته است. این اقدامات موجب اختلاف در سپاهیان امام حسن(ع) شد. بعضی از آنان که راحت طلب بودند و نیز کسانی که فریب حیله گریهای معاویه را خورده بودند نیز به حضرت اصرار می کردند که با معاویه صلح کند.اینها باقیمانده همان مردمانی بودند که حضرت علی(ع) درباره شان فرمود: ای مرد نمایان نامرد! ای فکر شما چون خواب مشوش کودکان، کاش شما را نمی دیدم و نمی شناختم. آه چه آشنایی ملالت بار و غم انگیزی، مرگ بر شما که قلب مرا به درد آوردید و سینه ام را از خشم مالامال کردید و جام اندوه را جرعه جرعه در گلویم ریختید و با نافرمانی و سستی، نقشه مرا باطل کردید.»

امام(ع) در شرایطی ناچار شدند پیشنهاد صلح معاویه را بپذیرند که اکثریت مردم کوفه را چنین جماعتی تشکیل می دادند و فقط گروه اندکی از یاران وفادارش باقی مانده بودند. اینان نیز در مقابل لشکر معاویه که بیست برابر بیشتر بودند تاب مقاومت نداشتند و در صورت جنگ با معاویه، باقی مانده مسلمانان حقیقی و مطلعین از اسلام و قرآن از بین می رفتند و این چیزی بود که به نفع معاویه بود. در نتیجه امام حسن(ع) بخاطر مصالح اسلام و نیز آشکار ساختن چهره واقعی معاویه با شرایطی حاضر به صلح شدند. از جمله این شرایط یکی آن بود که معاویه حق ندارد برای خود جانشین تعیین نماید و خود را امیر المؤمنین بنامد.

خلافت بنی امیه در دمشق

معاویه با تاسیس سلسله اموی خلافت را به سلطنت تبدیل می کند

معاویه با قبول تمامی شرایط امام حسن(ع) در سال ۴۱ هجری به خلافت رسید. اما بلافاصله شروع به زیر پاگذاشتن پیمان صلح نمود. بسیاری از شیعیان را به شهادت رسانید و بر مردم ستمهای فراوان نمود. با چنین اقداماتی بود که چهره واقعی معاویه برای همه روشن شد و همگان دانستند که عدم اطاعت از امام(ع) چه نتیجه ای دارد. پس از مدتی چون معاویه از امام حسن(ع) بسیار بیمناک بود و او را سد راه تحقق اهداف خود می دید، آن حضرت را مسموم کرد و به شهادت رسانید. امام حسن(ع)، دومین امام شیعیان، نمونه تقوی و جهاد در راه خدا و اخلاق پسندیده بود. او را شبیه ترین فرد خاندان پیامبر(ص) به رسول اکرم دانسته اند. امام حسن(ع) در شجاعت کم نظیر و در حلم و گذشت و بردباری همانند رسول خدا بود.

معاویه که دیگر برای خود مخالفی تصور نمی کرد، از آن پس روز به روز بیشتر به ظلم و ستم پرداخت. او پولهای بیت المال را میان طرفداران و وابستگان خود تقسیم می کرد. وی در پایتخت خویش شهر دمشق با هزینه بیت المال مسلمانان، برای خود تجملات بسیار فراهم کرد و درباری مانند دربار پادشاهان بوجود آورد.او که زندگی ساده خلفای پیش از خود را کنار گذاشته بود، به روش پادشاهان حکومت می کرد. در حقیقت او خلافت را به سلطنت تبدیل نمود. از آخرین اقدامات او برای تبدیل خلافت به سلطنت، تعیین فرزندش یزید به جانشینی خویش بود. اینگونه اقدامات معاویه با خالفت حسین بن علی(ع) امام سوم شیعیان خویش بود. اینگونه اقدامات معاویه با مخالفت حسین بن علی(ع) امام سوم شیعیان روبرو گشت.

حکومت یزید و شهادت امام حسین(ع)

معاویه در سال ۶۰ هجری مرد و پسرش یزید بجای او نشست. یزید مردی فاسد، شرابخوار و مخالف اسلام بود. امام حسین(ع) از همان آغاز کار با او به مخالفت برخاست. به همین جهت یزید در ابتدای حکومت خود، نامه ای به حاکم مدینه نوشت و به او دستور داد که از امام حسین(ع) بعنوان اطاعت از یزید، بیعت بگیرد و اگر حاضر نشد او را بکشد. حاکم مدینه نیز در صدد اجرای دستور بر آمد در نتیجه امام حسین(ع) با خانواده خود از مدینه به مکه رفتند.

با انتشار خبر مرگ معاویه و مخالفت امام حسین(ع) با حکومت یزید، مردم کوفه نامه های فراوانی به آن حضرت نوشتند و از او خواستند تا به عراق بیاید. این نامه ها را هزاران نفر از مردم کوفه نوشته بودند. امام(ع) نیز برای فراهم ساختن مقدمات قیام علیه یزید، پسر عموی خود مسلم بن عقیل را به کوفه فرستاد. در کوفه هجده هزار نفر با مسلم برای خلافت امام حسین(ع) بیعت کردند. چون یزید از این ماجرا آگاه شد، یکی از فرماندهان حیله گر و بیرحم خود بنام عبید الله بن زیاد را به کوفه فرستاد. با رسیدن عبید الله بن زیاد به کوفه، مردم آن شهر ترسیدند و پیمان شکنی کردند و مسلم را تنها گذاشتند، عبید الله نیز توانست مسلم را که مسلمانی شجاع و فداکار بود، دستگیر نموده و بشهادت برساند.

هنگامیکه مردم کوفه با مسلم بیعت کردند، مسلم نامه ای به امام حسین(ع) نوشت و به ایشان اطلاع داد که به کوفه بیاید. امام(ع) نیز با خانواده و یاران خود به سوی عراق حرکت کرد. در نزدیکی کوفه امام(ع) از پیمان شکنی مردم کوفه و شهادت مسلم با خبر شد. در این هنگام بدستور عبید الله بن زیاد شخصی بنام حر در صحرای کربلا، امام حسین(ع) و همراهانش را زیر نظر گرفت.

طولی نکشید که عبید الله بن زیاد یکی از سرداران خود بنام، عمر بن سعد وقاص را با سی هزار نفر به صحرای کربلا فرستاد. به عمر بن سعد وقاص وعده داده بودند که اگر امام حسین(ع) را بشهادت برساند، حکومت ری را به او خواهند داد. به همین جهت او امام حسین(ع) و یارانش را محاصره نموده و آب را بر روی آنان بست. در طول این مدت امام(ع) بارها با لشکر عمر بن سعد که بیشتر از مردم کوفه بودند صحبت کرد، اما آنان که شقاوت و نفاق چشم دلشان را کور کرده بود سخنان امام(ع) را نپذیرفتند.

واقعه جانگذار عاشورا در سال ۶۱ هجری

سرانجام تا روز دهم محرم (عاشورا) در حالی که تنها ۷۲ تن از یاران امام باقی مانده بودند، جنگ آغاز شد. در ابتدای جنگ حر که سخنان امام حسین(ع) او را آگاه ساخته بود به امام(ع) پیوست و با سپاه یزید جنگید تا به شهادت رسید. جنگ در روز عاشورا از صبح تا عصر بطول انجامید. یاران امام حسین(ع) که بخاطر احیای اسلام می جنگیدند با عشق و ایثار، دلاورانه نبرد می کردند و سرانجام همگی آنان به شهادت رسیدند. در واقعه کربلا حضرت عباس برادر امام حسین(ع) و علی اکبر فرزند آن حضرت بشهادت رسیدند. حتی سپاهیان یزید به علی اصغر طفل شیرخواره او نیز رحم نکردند. سرانجام در حالیکه همه یاران امام(ع) به شهادت رسیده بودند، ایشان یکه و تنها به سپاه دشمن حمله ور شدند. سپاهیان یزید که از دلاوری و از جان گذشتگی آن حضرت هراسان شده بودند پا بفرار گذاشتند و تنها با دادن کشته های بسیار توانستند ایشان را بشهادت برسانند. امام حسین(ع) مظهر شجاعت و ایثار و سرور شهیدان اسلام است. آن حضرت با ایثار خون خود، به همگان درس آزادگی و شجاعت آموخت و اسلام را زنده ساخت، سپاهیان یزید پس از شهادت امام(ع) به خانواده ایشان حمله ور شدند و تمامی زنان و کودکان و علی بن حسین(ع)، امام چهارم شیعیان را که در بستر بیماری بود به اسارت گرفتند و به شام نزد یزید فرستادند.

یزید که شهادت امام حسین(ع) و یاران فداکارش را پیروزی بنی امیه و بر بنی هاشم می دانست، سخت از پیروزی ظاهر خود خوشحال بود. اما در دمشق حضرت زینب(س) و امام سجاد(ع) با ایراد سخنرانی های کوبنده، حقیقت واقعه کربلا را تشریح کردند و چهره واقعی حکومت یزید و خاندانش را روشن نمودند. طولی نکشید که بر اثر واقعه کربلا و روشنگریهای خاندان علی(ع)، تمامی عالم اسلام از ظلم و ستم بنی امیه آگاه شدند و سراسر عراق و ایران و مکه و مدینه علیه آنان بپا خاستند. طولی نکشید که یزید بر اثر عیش و نوش بسیار جان خود را از دست داد. پس از یزید خلافت امویان از نسل ابوسفیان قطع شد و مروان حکم توانست با لشکر کشی به شام، حکومت بنی امیه را تصاحب کند و سلسه خلفای بنی