خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مبارزات شهید اندرزگو در دهه ۳۰

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل مبارزات شهید اندرزگو در دهه ۳۰ – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل مبارزات شهید اندرزگو در دهه ۳۰ شامل 60 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل مبارزات شهید اندرزگو در دهه ۳۰ گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مبارزات شهید اندرزگو در دهه ۳۰ با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مبارزات شهید اندرزگو در دهه ۳۰ از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل مبارزات شهید اندرزگو در دهه ۳۰ با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل مبارزات شهید اندرزگو در دهه ۳۰ را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مبارزات شهید اندرزگو در دهه ۳۰ :

سید علی اندرزگو، به طوری که گذشت، سراسر سالهای دهه ۱۳۳۰ را به فعالیت در کارگاه نجاری و سپس اداره مغازه لبنیات فروشی خود گذراند.او در این دوران مشغول خودسازی برای اهداف والای خود بود.ایشان با شرکت در جلسات درس و بحث که در مساجد محل و بازار تشکیل می شد، و تاثیرپذیری از برخی جریانها و افراد همچون صادق امانی و دیگران، مسائل سیاسی، اخلاقی و عقیدتی بسیاری را فرا گرفت. ^(۱)

درآستانه دهه چهل، به سبب بروز تحولاتی در جامعه، علاوه بر نیروهایی که از قبل در عرصه سیاست کشور فعال بودند، چند جریان و قشر نیز وارد صحنه سیاسی شدند.یکی از این اقشار، روحانیت بود که تقریبا پس از افول فعالیتهای سیاسی آیت الله کاشانی، دیگر به طور جدی در صحنه سیاست دهه سی کشور حضور نداشتند، ولی با روی کار آمدن دولت علی امینی و امیر اسد الله علم، و طرح مسائل جدیدی از سوی دولتهای آنها که در واقع سناریویی از پیش تعیین شده برای کشور بود، روحانیت با رژیم درگیر شد.علاوه بر روحانیت اقشار دیگری نیز به دلایل مختلفی به فعالیت سیاسی کشیده شدند.سرانجام، حماسه پانزده خرداد ۱۳۴۲ بر اثر هماهنگی عملکرد این اقشار با روحانیت و بویژه شخص حضرت امام پدید آمد.به هر روی، نه تنها اصلاحات مورد نظر رژیم در آستانه دهه چهل از سوی مردم تایید نشد بلکه به عرصه مخالفت و رقابت آنها با شاه و دربار مبدل گشت، مثلا در موضوع انتخابات ششم بهمن ۱۳۴۱، رژیم از یک سو و روحانیان مخالف آن از سوی دیگر سعی داشتند تا با شیوه های مختلف میزان موافقت یا مخالفت مردم با برنامه های شاه را نشان دهند. ^(۲)

بنابراین، در این دوره، هم حکومت و هم روحانیت به طور جدی درگیر مبارزه ای روزافزون شدند و هر یک خود را، سخنگو و نماینده اقشاری از مردم می دانستند.مردم به باورهای مذهبی و حضور مذهب و روحانیت در عرصه اجتماع و فرهنگ و حتی سیاست باور داشتند و در تصمیم گیریها و موضع گیریهای اجتماعی و سیاسی خود تابع رهبران دینی بودند و طرحهای شاه را برای اصلاحات اجتماعی و مذهبی نپذیرفتند. ^(۳)

از این رو، با پافشاری رژیم بر اجرای اصلاحات مذکور، روحانیت و اقشار مختلف مردم رو در روی شاه قرار گرفتند.

چنانکه پیشتر گرفتیم، در این سالها، گروههایی در میان اقشار مختلف مردم تهران دیده می شدند که سازماندهی خود را از قبل آغاز کرده بودند.این گروه ها تحت عنوان هیاتهای مذهبی، در دوران دیکتاتوری شاه، با عرضه خدمات مختلف مذهبی، اجتماعی و گاه اقتصادی در سطح شهر، حوزه های وسیعی را تحت پوشش خود قرار داده بودند.آنها در ایام عزاداری و یا جشنها تدارکات خاص این مراسم را انجام می دادند و در بقیه مراسم نیز چونان گروهی منسجم و متنفذ حضور داشتند.از سوی دیگر، چون این هیاتها کانون حضور افراد متنفذ محلات شهر و اغلب افراد مذهبی و موجه و شناخته شده بودند در نظر مردم اهمیت و اعتباری زیاد داشتند و نیز به سبب اشتغال اغلب افراد فعال این گروهها در بخش اقتصادی بویژه بازار طبیعتا از حمایت بازاریان و مخالفان جدی شاه برخوردار شدند.یکی از ویژگیهای دیگر این گروه ها برقراری ارتباط نزدیک با روحانیت در تهران و قم بود.آنان افزون بر شرکت در مجالس درس روحانیون در مساجد و مدرسه های بازار یا مجاور آن، با پرداخت مستمر سهم امام و خمس و زکوه به روحانیان و مراجع و نیز کسب نظر آنان درباره مسائل مختلف سیاسی و اجتماعی و بویژه حکومتی بر شدت این ارتباط می افزودند.

از این رو، در آستانه دهه چهل، گروه های مختلفی که در عرصه جامعه فعال بودند و وجه مذهبی و اقتصادی داشتند، در رویارویی روحانیان با رژیم به نفع روحانیت وارد صحنه شدند، و از مراجع خود کماکان حمایت کردند.افرادی چون سید علی اندرزگو جزو آن دسته گروههایی بودند که به مرجعیت حضرت امام پس از وفات آقای بروجردی گرویده و از مدتها قبل ارتباطهای مداوم با قم و بیت حضرت امام را آغاز کرده بودند.از این رو، با شروع حوادث سالهای ۱۳۴۱ و ۱۳۴۲ فعالانه وارد صحنه مبارزات و حمایت از امام شدند.

پس از قضایای لایحه انجمنهای ایالتی و ولایتی که رژیم با مخالفت جدی و یکپارچه علما مجبور به عقب نشینی و پذیرش خواسته های آنها شد، در یورش دیگری همان برنامه ها را در سطح وسیعتری تحت عنوان انقلاب سفید یا لوایح شش گانه مطرح کرد و سپس حیله ای جدید برای اجرای آن مواد اندیشید، تا روحانیت را در مقابل کار انجام شده و با ظاهری قانونی قرار دهد.به همین رو، انتخابات ششم بهمن را پیش کشید، ولی حضرت امام (ره) با دور اندیشی ویژه خود، ترفند جدید رژیم را فهمید و در جواب استفتاهای بازاریان و مردم به افشاگری انتخابات و اهداف آن پرداخت ^(۴) و آن را تحریم نمود.در این میان گروه های مذهبی به طور سازمان یافته و به سرعت نظرات و موضع گیریهای حضرت امام (ره) را به آگاهی مردم تهران رساندند و این مساله در کاهش مشارکت مردم در نظر خواهی رژیم درباره انتخابات مؤثر افتاد.پس از این انتخابات نمایش اختلافات روحانیت و شخص امام و مردم با رژیم بالا گرفت.رژیم می دانست مردم با بی اعتنایی به رای گیری نارضایتی خود را از آنها و ارادت مجدد به روحانیت را ابراز می کنند.و از سویی دیگر، خود حضرت امام نیز اعلام کرد که از تزویر رژیم ناراحت است. ^(۵)

همین امر به رویارویی دو طرف در حادثه دوم فروردین ۴۲ در مدرسه فیضیه قم منجر شد.رژیم شاه در این روز به سرکوب و کشتار (روحانیت و مردم) که برای ابراز وفاداری گرد آنان جمع شده بودند، پرداخت.حضرت امام نیز درباره این حادثه خونبار سخنرانی معروف عاشورای سال ۱۳۴۲ را ایراد کرد.

برای این سخنرانی امام تدارکی زیاد دیده شده بود.در تهران، گروه های و دستجات مختلف تحت عنوان هیاتهای مذهبی فعالیت می کردند که از جمله آنها هیات صادق امامی بود و اندرزگو هم در آن فعالیت می کرد.اندرزگو مانند دوستان خود مدتها پیش، از امام خمینی تقلید می کرد و در مواردی که اعضای مؤتلفه به حضور امام در قم می رسیدند، او هم حاضر بود.از سویی، چون او مسئول و رابط یکی از دهها جلسه اعضای مؤتلفه بود، ^(۶) در اجرا و پیشبرد برنامه های طرح ریزی شده دهه محرم سال ۴۲ نقشی فعال داشت.تا اینکه کم کم زمان راه پیمایی عاشورا فرا رسید.علی حیدری از فعالان آن زمان می گوید: «در این روز هر کس به کاری مشغول بود و اندرزگو نیز نقش مؤثری داشت.برخی شبها اصلا نمی خوابید.او پیوسته بین قم و تهران حرکت می کرد و با مراجع تماس داشت » . ^(۷)

به هر حال، تظاهرات روز عاشورای ۴۲ انجام شد ^(۸) و در پایان راهپیمایی تهران اعلام شد که امام بعد از ظهر سخنرانی خواهد کرد. سید علی اندرزگو که یکی از گردانندگان تظاهرات عاشورا بود، ^(۹) به اتفاق سایر اعضای جمعیتهای مؤتلفه اسلامی به سوی قم حرکت کرد و به خدمت امام رسید و دقایقی صحبت خصوصی انجام گرفت.در اینجا امام به هر یک از آقایان یک عدد کتاب کارنامه سیاه استعمار تالیف آقای هاشمی رفسنجانی را هدیه دادند. ^(۱۰)

سپس سخنرانی معروف امام در عصر سیزده خرداد (دهم محرم) ایراد شد: «الآن عصر عاشوراست… [بنی امیه] با اساس سروکار داشتند، بنی هاشم را نمی خواستند…نمی خواستند شجره طیبه باشد.همین فکر در ایران [وجود] داشت…اینها [رژیم شاه] با اساس مخالفند…» . ^(۱۱)

امام با این سخنرانی کوبنده قاطعانه در مقابل سیاستها و اقدامات رژیم ایستاد و رژیم نیز مجبور شد امام را دستگیر کند و بدین ترتیب قیام پانزده خرداد رقم خورد.در این جریانات اعضای هیات مؤتلفه و اندرزگو تا حد امکان فعالیت می کردند، چنانکه اندرزگو به سبب تلاش وسیع خود در تظاهرات سال ۱۳۴۲ توسط ساواک دستگیر شد و بشدت مضروب گردید. ^(۱۲)

پس از قیام پانزده خرداد ۱۳۴۲، تا سخنرانی امام در آبان ماه ۱۳۴۳، فعالیت جمعیتهای مؤتلفه اسلامی تشدید شد.امام از سال ۱۳۴۱ با رویکردی تشکیلاتی این جمعیتها را متحد و همچون بازویی مؤثر سازماندهی کرده بود.

امام خمینی (ره) در سیزده آبان ۱۳۴۳ در زمان دولت حسنعلی منصور به ترکیه تبعید شد.با تبعید ایشان نهضت حالتی دوگانه یافت: بخشی از مبارزان فعال پس از تبعید امام به ترکیه و سپس به عراق، تصمیم به ترک ایران و فعالیت در کنار شخص ایشان گرفتند و مهاجرت کردند، و بدین سان حلقه های مبارزان نهضت امام در خارج از کشور شکل گرفت.بخشی از مبارزان نیز در کشور ماندند و به تداوم نهضت امام در داخل پرداختند.مساله مهم در داخل کشور، فرایند تحولی آرام و پنهانی در جمعیتی بود که مرجع تقلید خود (یعنی حضرت امام) را در تبعید می دید.یک شاخه از این جمعیتها که بیشتر تحت نفوذ صادق امانی بود و از دست پرورده های فکری و اخلاقی وی بودند، با اطلاع حاج مهدی عراقی آرام آرام به سوی اقدامات قهرآمیز گرایش یافتند.هسته این گروه شامل افرادی چون صادق امانی همدانی، مهدی ابراهیم عراقی، سید علی اندرزگو، محمد بخارایی، رضا صفار هرندی، و مرتضی نیک نژاد می شد.این طیف پس از تبعید امام ابتدا خواستار اقدامی جدی علیه رژیم شاه شدند، ولی به درخواست مهدی عراقی و دیگران و به منظور برنامه ریزی دراز مدت و اقدامات اصولی صبر پیشه کردند.این عده بتدریج پس از تهیه اسلحه و مواد منفجره لازم، به تمرینات نظامی پرداختند ^(۱۳) و کوشیدند مهارتهای ویژه و ضروری را کسب کنند.اندرزگو البته به سبب اراده جدی و روحیه بالا در این تمرینات تلاش بیشتری از خود نشان می داد.عاقبت بنا به تصمیم عد