خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مدرنیته و وجه دینی انقلاب

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل مدرنیته و وجه دینی انقلاب – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل مدرنیته و وجه دینی انقلاب شامل 54 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل مدرنیته و وجه دینی انقلاب گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مدرنیته و وجه دینی انقلاب با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مدرنیته و وجه دینی انقلاب از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل مدرنیته و وجه دینی انقلاب با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل مدرنیته و وجه دینی انقلاب را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مدرنیته و وجه دینی انقلاب :

آنچه که مراحل پدیداری انقلاب و سپس گذار را بشدت از خود متاثر ساخته است، موضوع مدرنیته است.در اینجا نمی توان در باب نسبت مدرنیته با انقلاب یا نسبت مدرنیته با دین، مطالب مشروحی گفت، فقط اشاره می شود که مدرنیته و مراحل متنزل آن یعنی مدرنیسم و مدرنیزاسیون به طرز اجتناب ناپذیری در بستر تحولات و مولفه های انقلاب و حیات دینی حضور دارند.در اینجا مدرنیسم، اشاره به خصلت شمولیت مدرنیته دارد و مدرنیزاسیون به پذیرشهای متجددانه یا روز آمدانه مدرنیته تاکید دارد.این پذیرش عمدتا در مظاهر و مصنوعات خود را جلوه گر می سازد و کمتر از عناصر مرکزی و اصلی چون عقلانیت، خودیت، و…همچون ارکان کلیدی مدرنیته بهره مند هستند.به هر حال، منظور توجه دادن به حضور اجتناب ناپذیر فضای برخاسته از مدرنیته در جوامع دینی، همانند جامعه ماست.این حضور در مراحل انقلاب و گذار و ایضا مرحله عادی و متعارف چشمگیر است.شاید بتوان با تسامح چنین اذعان داشت که انقلاب و گذار در واکنش و تعامل مثبت یا منفی با چنین حضوری و با استفاده از توان و نیروهای دینی و سنتی جامعه، شکل گرفته است.در اینجا بدون آنکه بخواهیم ورود به بحث تفصیلی داشته باشیم، به پاره ای از الزامات حضور و نمایش مدرنیته یا شبه مدرنیته – چنانکه برخی از پژوهشگران تمایل دارند آن را بنامند – در جوامع دینی توجه می دهیم. حضور و نمایش مدرنیته یا شبه مدرنیته، در مرحله انقلاب کمتر چشمگیر است، هر چند که در تار و پود جامعه فعال می باشد ولی در مراحل گذار و متعارف است که این مدرنیته یا شبه مدرنیته، عیان می گردد.جوامع دینی به نسبت تماس و آشنائیشان با مدرنیته، ناگزیر از تامل بر آن بوده و در ارائه و تولید صورتبندیهای متناسب با الزامات ذهنی و عینی نشات گرفته از مدرنیته، اجبار دارند.جوامع دینی در گذشته چنین الزاماتی نداشتند ولی امروزه نمی توانند نسبت به نیرو و تبعات مدرنیته غفلت نمایند، بی توجهی در این مقوله، یعنی ناخواسته به استقبال نارسایی تفسیر دینی مستقر در جامعه، در قبال مستحدثات رفتن است که به کوتاهی عمر چنان حکومتی منجر خواهد شد.پس مابقی مقابله به فراخور فرصت به چند مورد حساس در این زمینه اختصاص داده شده است.

الف.مستحدثات: به نظر می رسد که مهمترین معضل و مشکل فرا راه جوامع گیر «مستحدثات » است.توان جوامع دینی به جهت ذهنی و عینی در پاسخگویی به مستحدثات تا حد بسیاری رقم زننده آتیه این جوامع یا دست کم تفسیر دین مستقر است.این مستحدثات ابعاد و زمینه های مختلفی، از جمله، توزیع قدرت سیاسی، اقتصادی تا علم آموزی جدید و مباحث روش شناسانه و تکنولوژیکی را در بر می گیرد.در مرحله انقلاب، این میل وجود دارد که یا مستحدثات کم رنگ دیده شود یا توان جامعه برای پرداختن به آن بالا ارزیابی شود.همین وضعیت است که در مرحله گذار خود با خشونت و سختی نشان می دهد و احیانا در مرحله متعارف، «توهم » حل و فصل آن، دامن گستر می شود.از این جهت بر واژه توهم تاکید کردیم تا از نمایش سکون موقتی در بخش یا بخشهایی از جامعه یا موقعیتهای مقطعی به عنوان پیروزی و راه حل قاطع اجتناب شده باشد. «چیستی سازمند» این مستحدثات در مرتبه اول و تجویزات بعدی در مرتبه بعد مهمترین وظایف و رسالت جوامع دینی و متفکرین و سیاسیون آن می باشد.به جای رویارویی کامل و شناخت تفصیلی کل و جزء مستحدثات مذکور، این گرایش است که با قوالب و شکل بندیهای پیشین به کار تفسیر و توجیه مستحدثات پرداخته شود.به تعبیر دیگر توهم داشتن پاسخ، خود یک دامگه خطرناکی است که راه رهایی از آن صعب و در بعضی موارد ناشدنی است.در اینجاست که احساسات و تمایلات جای منطق و خرد را می گیرد و محافظه کاری در ابعاد مختلف اجتماعی، اجازه آزمایش و نقد رهیافتهای جدید را نمی دهد.بعضی مواقع هم اصلاحاتی و انطباقاتی نیم بند و بیشتر از زاویه انفعال صورت می گیرد که به جای شناخت و حل مشکل، به تجمیع بحران و سرباز کردن در ابعاد مختلف و زمانهای دیگر منجر می گردد.جامعه دینی مفروض که در اینجا منظور ایران است، در گذشته فرصت و امکان لازم برای سنجش و برخورد مختارانه با مستحدثات را از آن خود نداشتند یا بهتر است گفته شود نتوانستند از آن خود کنند.لذا خود را ناگزیر در رویارویی با امواج فراوان و شتابناکی می بینند که در کل یا جزء، رفتار و اقوالی را بر آنها تحمیل می نمایند.تقابل سنت و مذهب از یکسو و مدرنیته، مدرنیسم و مدرنیزاسیون، به شرح مختصری که در قبل آمد، از سوی دیگر رویارویی عظیم و سرنوشت ساز جوامع دینی در روزگار معاصر، بویژه چند دهه اخیر و آتی است.با اینکه به سختی می توان ابعاد اجتماعی را در تقابل یاد شده از هم تفکیک نمود و مرزبندیهای مشخصی در قلمروهای سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، و…برای آن قائل شد ولی برای سهولت در ارائه توجیهات و پس از این یاد آوری کلی، به چند نکته و مورد عمدتا از زاویه آسیب شناسی سیاسی توجه بیشتری می دهیم.

ب.این همانی دین و سیاست: این همانی دین و سیاست از قویترین نقاط یک جامعه دینی و در عین حال، می تواند پاشنه آشیل یک جامعه دینی، بویژه در عصر جدید بشمار آید.ساده ترین و بهترین وضعیت برای یک جامعه دینی پذیرش این نکته است که دین و سیاست را جفتی توامان بدانند و حتی بیش از آن، حالتی «این همانی » میانشان برقرار سازند.در چنین شرایطی، نقاط قوت دین و سیاست با هم رابطه تعاطی را تشکیل می دهند.سیاست به هنگام، منسجم، و قوی می تواند پشتوانه لازم برای اعتبار و شکوه دین قرار گیرد و متقابلا دین مقبول و مطلوب و جای گرفته در اعماق ذهن و قلب اعضاء جامعه، تکیه گاهی مناسب برای یاست شمرده می شود.می توان گامی فراتر نهاد و گفت که قدرت و توان یکی، چه بسا که ضعف و ناتوانی احتمالی دیگری را هم جبران سازد.ضعفهای سیاست و اداره جامعه، به جهت اعتقادات دیانتی مردم و تلقی «این همانی » دیانت و سیاست مورد اغماض قرار می گیرد وتوجیه پذیر می شود و از سوی دیگر، سستی وضعیت اعتقادی در جامعه به خاطر یک سیاست اصولی، به چشم نمی آید.البته با اصل قراردادن دین نسبت به سیاست، می توان به این نتیجه رسید که معمولا این دین است که به کار سیاست می آید.پس دیدیم که این همانی یا دست کم توامان دانستن دین و سیاست، چه مزایایی برای هر دو عنصر به همراه دارد.ولی نباید گمان داشت که رابطه مذکور همواره موجد مزیت خواهد بود.در تحول مقتضیات و پیدایش شرایط جدید، چه بسا معادله شکل منفی به خود بگیرد، کافی است که از ظرفیت دینی جامعه بیش از حد برداشت شود، یا در عمل، سیاست و عاملین آن ناکام از پیش بردن اهداف استراتژیکی خود به دامن دین پناه برند، یا اینکه تنش های روزانه سیاست به پای دین منظور شود و احتمالاتی از این دست، تا که آسیب جدی بر یک یا هر دو عنصر دین و سیاست وارد شود.اصولا جذب متقابل و تاسیس رابطه این همانی میان آموزه پشتیبان حکومت، که در اینجا دین باشد، با حکومت خالی از خطر و ریسک نمی باشد.این خطر پذیری در شرایط تکوین و توسعه مدرنیته بیش از پیش می شود.

تا اینجا بحثی که طرح شد از جنبه نظری و احتمال آسیب شناسی سیاسی جامعه دینی است.این بحث روی دیگری هم به خود می گیرد.بدین مفهوم که رابطه حقیقی دین و سیاست در نزد دین مفروض چگونه است؟ به نظر می آید که رابطه مورد نظر در یکی از شقوق زیر جای گیرد:

۱.دین و سیاست بر هم منطبق بوده باشند، به همان تعبیری که ما از آن با واژگان «این همانی » نام بردیم.

۲.دین، اعم از سیاست است و سیاست بخشی از دین را به خود تخصیص می دهد.

۳.سیاست اعم از دین است و دین بخشی از سیاست را به خود اختصاص می دهد.

۴.دین و سیاست هیچ ارتباط ارگانیکی و اندامواره ای با یکدیگر ندارند.

۵.دین و سیاست دارای ابعاد و وجوه مشترک می باشند، همانند دو دایره مماس بر هم یا متداخل.

به نظر می آید که سه وجه اول، صرفنظر از تفاوتهایشان، همچنان به جهت نظری در معرض انتقال خطرات متوجه یکی از عناصر دین و سیاست به دیگری بوده باشند.

مورد چهارم که از حیث نظری مورد ادعای جوامع لائیک است، در عالم واقع موضوعیت پیدا نمی کند.چرا که وجود انسان به عنوان متعلق هر دو عنصر، و وحدت حاکم بر وجود انسانی یا ارتباط تنگاتنگ ابعاد و ابعاض بشری، اجازه جدایی دین و سیاست را نمی دهد.

شق پنجم نقاط ضعف شقوق دیگر را ندارد ولی چگونگی ارتباط یا مماس بودن ابعاض و