خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل محمّد بن ابراهیم بن مهزیار اهوازی

وی مشهور به«مهزیاری» بود که کنیه اش در منابع ذکر نشده، محدّث مورد اعتماد شیعی و وکیل امام حسن عسکری علیه السلام بود، در اوایل سده سوم در اهواز چشم به جهان گشود و تاریخ وفاتش حدود ۲۸۰ ه است؛ زیرا از گزارشی که شاگرد او، محمد بن حمویه رازی، در سال ۲۸۰ ه مبنی بر اثبات نیابت نایب دوم نقل کرده، برمی آید که وی در این تاریخ وفات یافته است. وی در یک خانواده مذهبی پرورش یافت و بیشتر تحصیلات خود را در اهواز گذراند. خاندان او در علم و دانش، آوازه بلندی داشتند و اهل «دورق» (نزدیک بندر ماه شهر از استان خوزستان) بودند.

جدّ او، مهزیار، در آغاز مسیحی بود، اما به زودی مسلمان شد و عموی او علی بن مهزیار نیز در سنین کودکی به دین مقدّس اسلام گرایید، اما به خوبی روشن نیست که پدرش و همچنین عموی دیگرش، داود بن مهزیار نیز نصرانی بوده اند یا مسلمان زاده شده اند. وی در اهواز احتمالاً بیشتر آموزش های خود را از پدر و عموی خود، علی بن مهزیار اهوازی (م. حدود ۲۵۵ ق) فرا گرفت، سپس مسافرت هایی به شهرهای عراق داشت و با استادان کوفه، بصره و به ویژه بغداد آشنا شد و ظاهرا برای کسب علم و شنیدن روایات معصومان علیهم السلام در آنجا مدتی اقامت تحصیلی داشت. پدرش، ابراهیم بن مهزیار اهوازی (م. حدود ۲۶۵ ق)، از عالمان بلند آوازه و وکیل امام حسن عسکری و امام هادی علیهماالسلام بود.

هنگامی که امام حسن عسکری علیه السلام (م ۲۶۰ ق) وفات یافت، وی در امر امامت دچار تردید شد و در این فکر بود با اموالی که پدرش در راه سفر به عراق، به او سپرده بود چه کند. پس از فوت پدرش، که در همین سفر داخل کشتی اتفاق افتاد، به این نتیجه رسید که اموال وصیت شده را به عراق ببرد تا در صورت اطمینان به وجود امام بعدی، به آن امام برساند. به گفته خود او، وی با این تصمیم وارد سواحل فرات شد و در آنجا منزلی